Recensie: Cotton Belly’s – Live At La Chapelle

Cotton Belly’s – Live At La Chapelle
Format: CD – Digital / Label: La Chapelle Records
Releasedatum: 27 april 2018

Tekst: Peter Marinus

Als je bij het beluisteren van een live album het gevoel krijgt dat je deel uit maakt van een zeer intiem concert en je hoort het publiek enthousiast mee doen, dan lijkt mij dat je als band kunt spreken van een “missie geslaagd” als je een live album uitbrengt. En dat heeft de Franse band Cotton Belly’s uit Moret Loing Et Orvanne, dus voor elkaar gekregen op hun vijfde album. Hun blues leent zich dan ook uitstekend voor een intiem concert door het constant aanwezige lome swingende geluid.
De band drijft op de kwaliteiten van zanger en harmonicaspeler Yann Malek en gitarist Michel Descamps, die beiden bewijzen dat ze beulen op hun instrumenten zijn. Bassist Christophe Etienne en drumster Aurélie Simenel houden de constante lome grooves in de gaten.

De Franse band opent het album met Family Chains. Een lome slowblues met een apart lui springerig ritme. De harmonica brult schroeiend terwij de gitaar priemt en giert. Willie Dixon’s My Babe krijgt hier een lui swingende shuffle uitvoering met snijdend gitaarwerk van Michel Descamps, die hier bewijst een zeer veelzijdig gitarist te zijn. Met het grootste gemak wisselt hij SRV-achtige licks af met Jimmie Vaughan-achtige blueslicks. Nineteen Forty Nine opent met jazzy gitaarlicks, bijgestaan door een smachtende harmonica. Het nummer gaat dan verder als een luchtige landerige swinger. Cup Song is een onweerstaanbaar nummer met een hillbilly gevoel waarbij je constant de neiging hebt om “yeehaw!!” mee te brullen. Een nummer in het straatje van Geoff Muldaur. Shy Boy/Ghost Baby Blues bestaat uit twee gedeeltes. In het eerste gedeelte hangt een overduidelijk “Room To Move” (John Mayall) gevoel. Yann Malek wordt hierin ritmisch door het publiek geholpen waarna het nummer zich langzaam ontwikkelt tot een rauw pompende shuffle. Het tweede gedeelte gaat meer de funky kant op.
Wrong is een sompige, haast swamprock-achtige slowblues met zinderend gitaar en harmonicawerk. Halverwege gaat het nummer er stomend uptempo vandoor. In de lui swingende blues Three O’Clock Morning Blues blijft Michel Descamps het nummer voorzien van priemende gitaar speldenprikken. Tick Tock A.M. is een uitbundig stomende boogie met een pompende harmonica en rauwe slide. Het publiek brult enthousiast mee in het a capella intro van Hard Times, dat dan ook een zeer aanstekelijke bluesswinger is.
De traditional Pick A Bale Of Cotton, o.a. bekend van Leadbelly, wordt helemaal a capella uitgevoerd waarin het publiek een belangrijke rol speelt in het steeds meer oplopende ritme.

Dit album is een prima impressie van een zeer sfeervol blues concert. Ik kan niet wachten om deze band zelf eens live te bewonderen!


Tracklist:
01. Family Chains
02. My Babe
03. Nineteen Forty Nine
04. Cup Song
05. Shy Boy/Ghost Baby Blues
06. Wrong
07. Three O’Clock Morning Blues
08. Tick Tock A.M.
09. Hard Times
10. Pick A Bale Of Cotton

Website: Cotton Belly’s

31 mei 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe