Recensie: Corey Stevens – The Party’s Gonna Go On

Corey Stevens – The Party’s Gonna Go On
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 16 april 2018

Tekst: Peter Marinus

De albumtitel ‘The Party’s Gonna Go On’  kan je op het verkeerde been brengen want er is hier namelijk geen sprake van een feestelijk swingend album. Zanger-gitarist Corey Stevens uit Illinois heeft een album afgeleverd, dat het beste als melodieuze rootsrock met een flink bluesgehalte omschreven kan worden. Corey begon met gitaarspelen op zijn tiende. Hij vertrok naar Los Angeles om daar muzikaal aan de bak te komen en debuteerde in 1995 met het album ‘Blue Drops Of Rain’. Dit is zijn zevende album maar voor velen onder ons zal dit de eerste kennismaking met Corey zijn.
In het verleden werd hij vaak met Stevie Ray Vaughan vergeleken. Die vergelijking heeft hij met dit album van zich afgeschud. Tegenwoordig trekt zijn muziek meer richting de veelzijdigheid van Eric Clapton terwijl het geluid van Tom Petty ook niet ongemerkt aan Corey voorbij is gegaan.
Corey wordt op dit album bijgestaan door een aantal klasse muzikanten. Drummer Steve Ferrone, bassist Will MacGregor (o.a. uit de band van Albert Lee), ritmegitarist Danny Grenier (uit de band van Glenn Frey), pianist Bruce McCabe (uit Jonny Lang’s band) en bassist Kori Lynn Stevens.

Corey opent met Louisiana Queen, een melodieus nummer, dat het beste als Jonny Lang achtige bluesrock met een toefje Glenn Frey omschreven kan worden. Corey heeft hier een schroeiend hard gitaargeluid. In Put All Your Faith gaat het geluid richting het werk van Tom Petty en/of Bob Seger terwijl er ook wat lichte Southern rock te bespeuren is. Pianist Bruce McCabe valt hier op met zijn sprankelende spel. In Sad Blue Eyes maakt de blues voor het eerst echt zijn entree. Een ontspannen swingende shuffle met loom brandend gitaarwerk en een vrij hoog Clapton gehalte. Castaway is een melodieus instrumentaal nummer waarin Corey klinkt als een stevige bluesy versie van Mark Knopfler.
Het feit dat One More Night In The Dark een licht funky geluid heeft is niet zo vreemd als je je bedenkt dat Steve Ferrone achter de drums zit. Dit is een Clapton-achtig bluesnummer met een romantisch geluid. Move The Dial heeft een licht psychedelisch geluid a la Tom Petty met vlammende bluesy gitaarinjecties. Over The Hill Blue bewijst dat Corey ook op de akoestische gitaar prima uit de voeten kan. Ook hier is het Clapton geluid volop aanwezig met een belangrijke rol voor het Chris Stainton-achtige swingende pianospel van Bruce McCabe. Vreemd genoeg wordt in de fusion-achtige instrumental Special Blend het geluid van Hank B. Marvin vermengd met Stevie Ray Vaughan met een stemmig resultaat.
Het album wordt afgesloten met de bonkende bluesshuffle More Blues On The Way met hoofdrollen voor de piano en de hard schroeiende gitaar van Corey.

Een zeer aangenaam album met een prima mix van rootsrock en blues.


Tracklist:
01. Louisiana Queen
02. Put All Your Faith
03. Sad Blue Eyes
04. Castaway
05. One More Night In The Dark
06. Move The Dial
07. Over The Hill Blue
08. Special Blend
09. Golden Son
10. More Blues On The Way

Website: Corey Stevens

11 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe