Recensie: Cliff Grant – Sweet Loven Woman

Cliff Grant – Sweet Loven Woman
Format: CD – Digital / Label: Cliff Cliff Records
Releasedatum: 25 mei 2018

Tekst: Peter Marinus

Het blijft linke soep om je album voor het grootste gedeelte te vullen met covers van (over)bekende bluesnummers. Het gevaar schuilt daar namelijk in, dat zo’n cover niet opvallend genoeg is en de cover vervalt in het “doorsnee blues” hokje. Dit album van zanger, gitarist en harmonica bespeler Cliff Grant uit Kingston, North Carolina, heeft daar ten dele mee te kampen.
Cliff werd in 1946 geboren en stamt uit een gezin van elf kinderen. Hij werd beïnvloed door muzikanten als Major Lance, Sam Cooke, B.B. King, Otis Redding en Solomon Burke. Een hoog soulgehalte dus en dat is in zijn rauwe, ietwat schorre stem duidelijk terug te horen.
De productie van dit album is behoorlijk ouderwets waardoor een echt “down to earth” bluesgeluid is ontstaan. Een geluid dat mij aan de bluesreleases op het Wolf label deed terugdenken.

Het album begint met Sweet Loven Woman. Een ongepolijste shuffle waarin zowel het hard priemende gitaargeluid als de rauw huilende harmonica opvallen. Dit B.B. King-achtige nummer klinkt alsof het in 1 take op de band is geslingerd. En dan die covers! Stormy Monday is uiteraard de klassieker van T-Bone Walker. Cliff’s soulvolle stem voorkomt dat dit nummer doorsnee gaat klinken en zijn felle, vlammende gitaarspel zorgt zelfs voor een opleving. Texas Flood werd in 1958 geschreven door Larry Davis en is vooral bekend in de uitvoering van Stevie Ray Vaughan. Cliff heeft gekozen voor een lome shuffle uitvoering met een schreeuwende harmonica en puntige gitaarinjecties.
Hey Baby is beter bekend als “Don’t Throw Your Love On Me So Strong” van Albert King en krijgt hier een passende soulblues behandeling met scheurend gitaarwerk. Het basgeluid is mijns inziens iets te ver naar voren gemixt waardoor je niet om een paar “bas uitglijders” heen kunt. B.B. King’s Sweet Sixteen krijgt een oerdegelijke versie, die bij lange na niet dezelfde klasse van het origineel heeft. En dat ondanks de prima zang van Cliff.
Een bewijs van hoe het wel kan is de cover van Albert King’s As The Years Go Passing By. Een prima ingetogen versie met een hoog soulgehalte en prima messcherp gitaarspel. Ook het Ray Charles nummer Night Time Is The Right Time krijgt een geslaagde transformatie tot een pompende boogie. Daarna zakt het peil wat in. Rock Me Baby, van B.B. King, is hier een in ietwat houterige funky versie te horen. Ondanks het lekker jankende gitaargeluid weet deze versie mij niet te overtuigen.  Hold On is een losjes funkend nummer waarin een iets te hoog jam gehalte zit. Ook de slowblues Mountain Top weet het “doorsnee blues” gehalte niet te ontstijgen.
Daarna volgen nog twee covers van Jimmy Reed nummers, You Don’t Have To Go, dat een luie broeierige versie met hard schreeuwende harmonica krijgt en You Got Me Running, aka Baby What You Want Me To Do, dat al even broeierig klinkt.

De bijnaam van Cliff Grant is, blijkens de hoes, “King of the blues”. Zover zou ik niet willen gaan. Wel kan ik hier spreken over een degelijk, ouderwets klinkend bluesalbum met een paar uitschieters en ook wat minder geslaagde cover versies.


Tracklist:
01. Sweet Loven Woman
02. Stormy Monday
03.Texas Flood
04. Hey Baby
05. Sweet Sixteen
06. As The Years Go Passing By
07. Night Time Is The Right Time
08. Rock Me Baby
09. Hold On
10. Mountain Top
11. You Don’t Have To Go
12. You Got Me Running

Website: Cliff Grant

25 juli 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe