Recensie: Claudette King – Good Ole Bluz

Claudette King – Good Ole Bluz
Format: CD – Digital / Label: Claudette Blues King Records
Releasedatum: 1 oktober 2018

Tekst: Peter Marinus

Is het feit dat iemand een beroemde muzikale vader heeft een garantie dat een kind van die artiest dan dezelfde kwaliteiten heeft? Nou, dat dacht ik dus niet! Kijk alleen maar eens naar de zoons van John Lennon. Die brachten aardige albums uit maar haalden bij lange na niet dezelfde hoge kwaliteit als vader John. En dan zal ik het maar niet over André Hazes Jr. hebben….

Met Claudette King hebben we er nog zo’n voorbeeld bij. Zij is namelijk de jongste dochter van bluesgiant B.B. King, één van zijn maar liefst zestien kinderen. Ze groeide op in de Bay Area van San Francisco en verblijft tegenwoordig in Atlanta, Georgia.
In 2010 verscheen haar debuutalbum ‘We’re’On To Something’ en nu is er haar nieuwe album met hierop zeven nummers. En eerlijk gezegd zijn zeven nummers meer dan voldoende. Bescheiden als Claudette is heeft ze zichzelf de bijnaam “The Bluz Queen” aangemeten. Een bijnaam, die het gebodene op dit album totaal niet dekt. Het album springt namelijk muzikaal nogal van de hak op de tak.

Begonnen wordt met Playing With My Friends, dat we kennen van het B.B. King album ‘Blues Summit’ uit 1993. Op dat album speelt B.B. King het nummer samen met The Robert Cray Band. En laten zowel B.B. King als Robert Cray nu in de versie van Claudette ook opduiken!! Eerlijk gezegd vermoed ik dat Claudette haar eigen inbreng gewoon in de originele versie geknipt en geplakt heeft. Het klinkt namelijk nogal vreemd en rommelig.
Wel dien ik te vermelden, dat Claudette’s stem net zo’n krachtige stem heeft als haar vader met diezelfde machtige grom. Dan volgt Stormy, wat niets anders is dan een cover van T-Bone Walker’s “StormyMonday”. Indeze slowblues staat de snerpende gitaar centraal. Ik moet mij wel heel erg zwaar vergissen of ik hoor elektronische drums en een synbas!! Hierdoor ontstaat wederom een rommelig geluid waarin een echte kop of staart ontbreekt. En ineens storten we ons dan in de funk in Good Ole Bluz. Wederom met elektronische drums. Toch is dit een aardig nummer, dat door Claudette krachtige stem gered wordt. Love is daarna een jazzy ballad, die zwaar tegen de easy listening aanleunt. Een genre waarin Claudette’s machtige stem totaal misplaatst klinkt.
In de jazzy shuffle Isn’t Peace zit in elk geval meer pit mede door het krachtige saxofoonwerk. Hier komt de bluesy stem van Claudette beter tot zijn recht. De stoffige orgelsolo en vreemd ingemixte achtergrondzang zijn dan weer jammer. Making Love bewijst dat Claudette zich erg op haar gemak voelt in een Gladys Knight-achtige ballad.
Gelukkig wordt het album op een prima manier afgesloten met de lekker spetterende shuffle Walk Me To My Car met een krachtige blazerssectie en priemend gitaarwerk.

Ondanks het feit dat Claudette King over een prima stem beschikt houd ik toch een beetje een vreemd gevoel over na het beluisteren van haar album. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik er mee aan moet. Als ik haar was zou ik niet te veel meeliften op de blues glorie van haar vader maar een eigen muzikaal pad kiezen.


Tracklist:
01. Playing With My Friends
02. Stormy
03. Good Ole Bluz
04. Love
05. Isn’t Peace
06. Making Love
07. Walk Me To My Car

Website: Claudette King

14 januari 2019|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe