Recensie: Chris Ruest – Been Gone Too Long

Chris Ruest –  Been Gone Too Long
Format: CD – Digital / Label: Enviken Records
Releasedatum: 26 januari 2018

Tekst: Peter Marinus

Als je je op je vierde album laat omringen door blues grootheden als pianist Gene Taylor, harmonica gigant Knock-Out Greg en oud-Dave Edmunds compaan Billy Bremner, is de kwaliteit al haast automatisch gewaarborgd. En dat is dan ook zeker het geval op dit album van gitarist Chris Ruest uit Texas. Deze gitarist werkte in het verleden al samen met artiesten als Sam Myers en Ray Sharpe. Naast het feit dat Chris een prima gitarist is, is hij ook nog eens gezegend met een prima rauw stemgeluid, dat tegen de stem van Omar Dykes aan hangt.
Het gebodene op dit album is pure blues, rauw en ongepolijst, vermengd met rock & roll en rhythm & blues.

Zo is de opener I’m Goin’ Home een rauwe shuffle met huilende harmonica van Knock-Out Greg. Dit nummer zit duidelijk in de Howlin’ Wolf hoek. De loom swingende shuffle Can’t Take No More gaat meer richting The Fabulous Thunderbirds. Het gitaarwerk van Chris is fel priemend en Gene Taylor steelt de show met zijn soepel swingende piano.
De rhythm & blues rocker Henhouse To The Doghouse is een nummer in de beste Dave Edmunds traditie. Het is daarom niet verrassend dat Billy Bremner in dit nummer op gitaar te gast is. De accordeon van Christian Dozzler geeft het geheel een cajun sausje. Sufferin’ Mind is een cover van het Guitar Slim nummer. Een slowblues met huilende slide van Chris en diens rauwe zang.
De bonkende swinger True Found Baby zit daarna weer in de Fabulous Thunderbirds hoek met fel priemende gitaar. Chris gaat op de gevoelige toer in de cover van Arthur Alexander’s The Girl That Radiates That Charm. Hij blijkt in dit nummer ook nog eens een goede soulstem te hebben.
Mind Out That Gutter opent met Chuck Berry-achtige gitaar riffs en blijkt een nummer te zijn dat zo uit het Chuck Berry songbook had kunnen komen. De luie shuffle Nobody Cares heeft veel weg van “Homework” van Otis Rush. Pianist Gene Taylor steelt de show in I Quit, dat weer uit de Dave Edmunds hoek komt. Taylor is ook prominent aanwezig in Real Proud Papa, een nummer met een hoog rockabilly gehalte. In Too Cool For School duikt de Bo Diddley beat op. Knock-Out Greg laat zijn harmonica hier fraai huilen.
Tot slot is er nog plaats voor de funky blues Jivetalk met Martin Borgh op orgel en Knock-Out Greg met scheurend harmonica werk.

Voor een potje rauwe swingende blues kan je met een gerust hart dit album van Chris Ruest aanschaffen.


Tracklist:
01. I’m Goin’ Home
02. Can’t Take No More
03. Henhouse To The Doghouse
04. Sufferin’ Mind
05. True Foud Baby
06. Been Gone Too Long
07. The Girl That Radiates That Charm
08. Mind Out That Gutter
09. Nobody Cares
10. I Quit
11. Real Proud Papa
12. Too Cool For School
13. Jivetalk

Band:
Vocals & guitar: Chris Ruest
Double bass: Peter Fröbom
Drums: Mattias Hyttsten
Piano: Gene Taylor
Harmonica: Knock-Out Greg
Guitar on ”Too Cool For School” & ”Henhouse To The Doghouse”: Billy Bremner
Guitar on ”Nobody Cares About Me” & electric bass on ”Henhouse To The Doghouse”: John Lindberg
Accordeon: Christian Dozzler
Organ: Martin Borgh
Marti Brom vocals on ”Mind Out That Gutter”
Wes Race vocal rap on: ”Jivetalk”

Recorded & mixed at Enviken Studios by Patrik Staffansson
Piano recorded at Fort Horton.
Harmonica recorded at Real Music Studios.
Accordeon and Wes Race’s vocals recorded at Steve Satterwhite Studios.

Website: Chris Ruest

17 februari 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe