Recensie: Chris Bevington Organisation – Cut And Run

Chris Bevington Organisation – Cut And Run
Format: CD – Digital / Label: CBO Music Records
Releasedatum: 13 mei 2018

Tekst: Peter Marinus

In de UK zijn ze altijd al gek geweest of soul en rhythm & blues. Dat begon al in de jaren ’60 met een band als the Spencer Davis Group maar ook in de jaren daarna waren er altijd Britse soulbands, die ineens opdoken. Ik noem bijvoorbeeld the Average White Band, the Jess Roden Band, Kokomo of zoals hier de Chris Bevington Organisation.
Chris Bevington is een bassist-zanger, die een flinke band om zich heen verzameld heeft, die bestaat uit Mike York (saxofoon), Adrian Gibson (trompet), Jim Kirkpatrick (gitaar, ex-FM), Scott Ralph (gitaar), Neil McCallum (drums), Dave Edwards (toetsen), Kate Robertson (zang) en Sarah Miller (zang).
En wederom hebben we te maken met een band, die een uitstekende mix van soul en blues produceert.

Zo is It’s Too Late direct al een stuwende bluesy soulrocker, die teruggrijpt naar het geluid van bands als Jack Mack & the Heart Attack of Big Twist & The Mellow Fellows. Een nummer met een onontkoombaar ritme en messcherp gitaarwerk. Had Enough is daarna een log stamoende bluesy mambo met stotende blazers en donker dreunende drums. De volgende stomende soulrocker dient zich aan in Got To Know. Een feestelijk en aanstekelijk nummer waarin je ook niet om het geluid van Huey Lewis & The News heen kunt. Won’t Daydream No More is dan een ingetogen bluesy ballad met een hoog soulgehalte waarin Chris bewijst over een zeer soulvolle stem te beschikken. Cut And Run opent als een rauwe countryblues en begint daarna steeds harder te bonken tot er een zinderend harde bluesrocker is ontstaan met vlammend snijdend gitaarwerk.
It Ain’t Easy is een voorbeeld van een nummer, dat je het beste als “heupwieger” kunt omschrijven met zijn warme blazers en ingenieuze breaks. De funky bluesshuffle She Ran Away To The City is een stuwend epomper, die met zijn blazers doet denken aan bands als Kokomo en The Jess Roden Band. Er wordt weer volop gerockt in Rollin’. Een stuwend nummer waarin de blazers vrolijk mee pompen. Dit alles in een rauwe Frankie Miller-achtige stijl. Ain’t Got Nobody To Love is een overrompelende donderende bluesrock stamper met priemende gitaar. De vonken viegen echt van dit nummer af. In de sompige funky bluesshuffle Coming Down With The Blues staat het snoeiharde Gary Moore-achtige gitaarwerk centraal.
The Bad Guys met zijn “Willie And The Hand Jive”-achtige ritme sluit het album loom swingend af.

Chris Bevington Organisation houdt de Britse soultraditie op een zeer indrukwekkende wijze in stand!!!


Tracklist:
01. It’s Too Late
02. Had Enough
03. Got To Know
04. Won’t Daydream No More
05. Cut And Run
06. It Ain’t Easy
07. She Ran Away To The City
08. Sing Myself To Sleep
09. Rollin’
10. Ain’t Got Nobody To Love
11. Coming Down With The Blues
12. The Bad Guys

Website: Chris Bevington Organisation

24 augustus 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe