Recensie: Chicago Smith – Second Seven

Chicago Smith – Second Seven
Format: Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 3 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Af en toe kom je op Bandcamp bands of artiesten tegen waar je met de grootst mogelijke moeite wat info over kunt vinden. Zo ook bij de band Chicago Smith. Wat ik te weten ben gekomen is dat deze band uit Perth, Ontario, komt en is geformeerd rond “Joe” Rob Smith (zang, harmonica) en verder bestaat uit Chris Tuijtel (drums) en Nathan Peebles (gitaar. Slidegitaar, bas en percussie).
Na hun eerste release ‘First Seven From The Sun’ uit 2016, met zoals de titel al aangeeft zeven songs, komt de band nu met hun tweede release met wederom zeven songs. Een website ontbreekt evenals beeld en geluid via Youtube.
De harmonica van Rob Smith staat overduidelijk centraal op dit album. Hij beschikt over een hard, rauw, brullend geluid dat zowel in de elektrische als in de akoestische nummers prima op zijn plek is.

Het album start met een elektrisch nummer, Fine Line. Een broeierige shuffle, die in de verte wat van “Roadhouse Blues” van The Doors weg heeft. De hard brullende harmonica en de gillende schurende gitaar excelleren in dit nummer. Daarna volgt de akoestische blues Moonlights My Path waarin de harmonica wederom de show steelt. Ik vraag mij alleen af hoe Rob het gelijktijdig zingen en harmonica spelen live gaat oplossen. In elk geval is dit een heerlijk landerige blues met slechts akoestische gitaar en harmonica. In Caught gaat de band nog even verder in een semi-akoestische stijl. Hier hebben we te maken met een lome shuffe met sprankelend gitaarwerk en warme harmonica. I Know This Lady is een luie folkblues waarna in Could’a Had A Family de elektriciteit weer is aangesloten voor een rauwe bluesshuffle. Lui voortswingend met fuzzgitaar en huilende harmonica.
Het album wordt afgesloten met een tweetal akoestische nummers. De folkballad In The Garden met een lieflijk, breekbaar geluid en bluesy harmonica en de ballad Still Running, waarin een meer country (rock) geluid zit met een landerige slidegitaar.

Deze band lijkt mij uitermate geschikt voor een clubtoer of voor een festival. Een kleine tip voor het volgende album: De produktie had wel wat vetter gemogen (vooral de bas en de drums) en ik zou op een volgende release wel wat meer elektrische bluesnummers willen horen.



Tracklist:
01. Fine Line
02. Moonlights My Path
03. Caught
04. I Know This Lady
05. Could’a Had A Family
06. In The Garden
07. Still Running

Website: Chicago Smith

12 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe