Recensie: Certain Animals – Down The Rabbit Hole (EP)

Certain Animals – Down The Rabbit Hole (EP)
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 11 september 2018

Tekst: Peter Marinus

Over het Rotterdamse trio Certain Animals wordt al een tijdje flink wat ophef gemaakt. Hun single Image werd al genomineerd voor “Beste Track 2017” door de Rotterdam Music Awards en het trio verzorgde al voorprogramma’s voor Golden Earring, Therapy?, Birth Of Joy en Jan Akkerman’s Brainbox.

En nu hebben Thijs van Leeuwen (zang, gitaar), Niels-Jan van Dijk (bas, zang) en Kees Braam (drums, zang) een EP uitgebracht. Ik heb al heel wat omschrijvingen voorbij zien komen die over de muzieksoort van het trio gaan. Zo zou het om “toegankelijke grooverock”, “rock met een psychedelisch randje” en zelfs muziek die zo op een festival als “Woodstock” (!) zou kunnen staan, gaan.
Persoonlijk kies ik liever voor zeer gevarieerde rock, eigenzinnig met inderdaad hier en daar een psychedelisch randje maar ook met invloeden uit de glamrock en 70’s artrock, terwijl een band als Muse ook zijn sporen heeft achtergelaten,. Het album werd opgenomen in een studio, die voorheen fungeerde als afwerkplek….

De EP gaat van start met Down The Rabbit Hole, een stevig, bluesy nummer waarin Arthur Akkermans met zijn brandende bluesharp te hulp schiet. Qua psychedelica gaat de band in dit nummer terug naar het geluid van de Golden Earring ten tijde van hun “Eight Miles High” periode maar dan aangelengd met een eigentijds steviger geluid. Roses wordt gedomineerd door zwaar vervormde zang en loodzwaar pompeus fuzzgitaarwerk waardoor je haast vanzelf bij het geluid van Muse uitkomt. Een soort Rotterdamse Wall Of Sound!!! Met verrassende breaks, die zo bij Queen of 10CC vandaan hadden kunnen komen.
Na een paukenintro gaat het trio verder met het traag voortstampende Doormouse waarin invloeden van zowel Muse als The Manic Street Preachers terug te vinden zijn. Shoot Me Tomorrow is een vette, brandende fuzzboogie met een zeer eigenzinnig geluid waarin met het grootste gemak ook 70’s artrock elementen (of Sjako!) door de fuzz geroerd worden. En het trio is dan ook niet te beroerd om ineens met een Doors-achtige orgelsolo aan te komen.
Martin’s Mantle begint als een stevige psychedelische jam. Het psychedelica gehalte gaat via de prima meerstemmige zang alleen nog maar omhoog en de melodie lijkt bij vlagen op “Within You Without You” van The Beatles. Een prima psychedelisch popnummer.
Meng 10CC, Muse, Sparks en Sjako! eens flink door elkaar. Dan kom je aardig in de buurt van het geluid van de afsluiter Slow. Een nummer waarin, na een Interlude, van alles gebeurt zoals akoestisch zigeunerjazz gitaarwerk, een bijtende elektrische gitaar en een haast glamrock-achtig stampend ritme.

Met Certain Animals hebben we er weer een heerlijk eigenzinnig bandje bij!!!


Tracklist:
01. Down The Rabbit Hole
02. Roses
03. Doormouse
04. Shoot Ne Tomorrow
05. Martin’s Mantle
06. Interlude
07. Slow

Website: Certain Animals

Data:
30.11 – LuxorLive, Arnhem
07.12 – Hedon, Zwolle
13.12 – Gebr. De Nobel, Leiden

2019:
04.01 – Bibelot, Dordrecht (with DeWolff)
05.01 – Gebouw T – Bergen op Zoom (with DeWolff)

15 november 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe