Cara Being Blue – Grit
Format: CD / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 1 januari 2019

Tekst: Martin van der Velde

Cara Being Blue komt als Cara Lippman in Boston Massachusetts ter wereld alwaar ze de kneepjes van het vak leerde van Shirley Lewis, die meer dan verdiend de titel ‘Regal Queen of the Blues’ draagt. Om haar performance skills tijdens live optredens verder te ontwikkelen besluit ze zo’n tien jaar geleden naar Nashville, Tennessee te verkassen.
Dit lijkt achteraf gezien een zeer goede keus te zijn geweest want al snel wordt Cara opgenomen in de lokale muziekscene en weet ze de harten van het publiek te winnen. Het opzetten van de succesvolle wekelijkse Tuesday Pro Blues Jam levert haar de bijnamen ‘Jam Queen’, ‘Nashville Blues Society Jambassador’ en ‘Empress of the Blues’ op.
Jaar op jaar wordt de band genomineerd voor een Nashville Industry Music Award. In 2016 beloont de Tennessee Rhythmand Blues Society haar voor haar bijdrage aan het blues genre. In het zelfde jaar brengt ze haar debuut EP ‘Full Throttle’ uit.

Nu heeft ze haar eerste full album uitgebracht en liggen er plannen om haar album ‘Grit’ dit jaar middels een tour in Europa te promoten. Voor de opnames heeft ze verschillende muzikanten benaderd. Bassist Jonathon Nixon en drummer Flip Winfield vormen voor het leeuwendeel van de tracks de ritme sectie, op een paar nummers wordt deze taak ingevuld door David Abdo (bas)en Matt Doctor (drums). Voor het gitaarwerk heeft ze een beroep gedaan op Val Lupescu, Dave Fields, Jack Pearson en Will Gustofson, waarvan vooral de eerste op een flink aantal tracks deze taak naar behoren op zich weet te nemen.
‘Grit’ gaat van start met het gelijknamige nummer waarin Miqui Gutierrez (saxofoon) en Varney Greene (trombone) met gedreven koperwerk met een funky ondertoon stevig openen. Cara blijkt over een stevige stem met een lekker rauw randje te beschikken.Ze trapt ‘Grit’ af met een aantal songs op rij die men tegenwoordig als contemporary blues zou kunnen bestempelen, stevige tegen de rock aanleunende stukken als Crocodile Man en Leave Me In Flames, waarin overigens mondharmonica speler Tim Gonzalez aantoont ook met dit materiaal prima uit de voeten te kunnen.
Pas in de gevoelige ballad You Don’t Wanna gaat het echt bluesy klinken en weet Jack Pearson met fraai gitaarspel een heerlijk sfeertje te creëren. De tweede helft van het album blijkt beduidend meer blueselementen in zich te hebben, die Cara in funky en groovy stukken weet te gieten om vervolgens met een lekker vlot gespeelde Some Fun met briljant country-achtig klinkend gitaarspel tot het eind van deze schijf te komen. Vergeet ik dan nog iets? Ja, om Eric Robert te noemen, de vakkundige toetsenist die voor een fraaie bodem weet te zorgen.

Cara Being Blue heeft met ‘Grit’ een gevarieerd album afgeleverd, waarop ze moderne blues combineert met rock elementen en we heel af en toe wat Nashville twang kunnen bespeuren. Een puike cd voor liefhebbers met een iets bredere kijk op het genre.


Tracklist:
01. Grit
02. Crocodile Man
03. Leave Me In Flames
04. One Day
05. You Don’t Wanna
06. Skippin’ Stone
07. Old Feelin’
08. Kind Kinda Man
09. My Doggie
10. Some Fun

Website: Cara Being Blue