Recensie: Candi Staton – Unstoppable

Candi Staton – Unstoppable 
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Beracah Records
Releasedatum: 24 augustus 2018

Tekst: Mark Harmsma

Toen ik deze plaat opzette was ik er eigenlijk van overtuigd dat ik een 3-sterren rating zou geven. Ik heb weleens eerder mijn bedenkingen rondom ratings opgeschreven (“wie ben ik om ratings toe te kennen?”), maar zelf vind ik het een bijzonder handig systeem.
Alleen afgaan op een sterrenbeoordeling is natuurlijk geen goed idee; een album moet worden afgezet tegen oeuvre en status van een artiest. Zo zijn drie sterren voor een debuut album van een lokale bluesband een aanmoediging, en voor een gevestigde artiest een tik op de vingers (“je hebt veel beter materiaal uitgebracht!”). Dat is gelijk het bruggetje naar mijn oorspronkelijke intentie om dit album niet al te hoog te beoordelen: Candi Staton is haar carrière begonnen met haar ‘beste’ werk uit te brengen. Je moet gewoon haar eerste drie platen hebben die bij Rick Hall in zijn Muscle Shoals zijn opgenomen, eventueel in de vorm van een verzamelaar zoals (Candi Staton – ‘Compilation’ op Capitol). Dat is Southern soul: rauw, puur en energiek.

De intentie om maximaal drie sterren toe te kennen komt voort uit de constatering dat dit album over-geproduceerd is, in combinatie met het gebruik van plastic keyboards. Jawel, zware houten B3 orgels is m’n stokpaardje en dat zal niet voor iedereen gelden. Maar Staton, of haar producer, is hier doorgeslagen in het gebruik van plastieken space-disco geluiden en wat dies meer zij – ook al heeft Staton in haar lange carrière meermaals met het disco-genre geflirt. Want los van het feit dat ze in de afgelopen 40 jaar natuurlijk wel wat kracht en volume heeft ingeboet, is het toch vooral de “overproductie” die dit album een ander aanzien geeft dan haar oude soulwerk. Sommige nummers hebben wel drie of vier begeleidings-gitaarpartijen, en dan nog een synthesizer die de aandacht van Wurlitzer of Hammond afleidt.
En een authentiek klinkende pure soulplaat maken kan wèl, zo bewees vorig jaar Ann Peebles’ husband Don Bryant. Ann treedt niet meer op, en de op de achtergrond opererende Bryant – co-writer van “I can’t stand the rain” – besluit gewoon even een dijk van een soulplaat op te nemen (‘Don’t Give Up On Love‘), met vintage instrumenten en oudgedienden (de Bo-Keys bestaan uit Memphis studiomuzikanten, de Hodges vrienden van Hi Rhythm en oudgedienden van Stax).

Enfin, ik leek dus af te stevenen op drie sterren. Maar, en daarom recenseer ik niet veel maar wel grondig, toch heb ik het album nog eens opgezet, en nog eens, en nog tien keer. En het swingt toch wel de pan uit hoor. Ik begin de liedjes mee te neuriën, de nummers te herkennen en nummers terug te ‘spoelen’ om ze nog een keer te horen.
En dàt is dus weer kenmerkend voor een goed album: de liedjes gaan in je hoofd zitten en je verlangt naar meer.
Resumé: vind je het net zo lastig als ik om door de plastic keyboards heen te luisteren dan is dit toch een vier sterren-album. Ben je oude-soul en Candi Staton liefhebber, dan ben je heel blij met dit fijne teken van leven van deze zeventiger en zou je zelfs geneigd zijn naar vierenhalve ster.

Want voorlopig maakt Candi Staton op 78-jarige leeftijd gewoon even een hele goede plaat!


Tracks:
01. Confidence
02. I Fooled You, Didn’t I?
03. Love Is You
04. It Ain’t Over
05. People Have The Power
06. Revolution Of Change
07. Stand Up
08. (Whats So Funny ‘Bout) Peace, Love And Understanding
09. The Prize Is Not Worth the Pain
10. Can I Change My Mind

Website: Candi Staton

18 oktober 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe