Bukowski – Strangers
Format: CD – Digital / Label: Adami Records
Releasedatum: 5 oktober 2018

Tekst: Peter Marinus

Even een waarschuwing vooraf: met blues heeft het volgende album totaal niets te maken. Met metalcore daarentegen wel! Voor de onwetenden onder ons zal ik deze term nog even uitleggen. Metalcore is van oorspring een mix van metal en hardcore punk waarin de belangrijkste elementen strakke en vette riffs zijn. In de loop der jaren werd de mix ook nog uitgebreid met elementen uit de trashmetal en melodieuze deathmetal.

De Franse band Bukowski, uit Parijs, is één van de vele metacore bands. Zij onderscheiden zich door veel variatie in hun nummers aan te brengen. Je hebt hier dus niet te maken met een band, die hersenloos door ramt maar met een band, die hun keiharde riffs weten af te wisselen met melodieuzere elementen.
De band werd in 2007 opgericht en bestaat uit Mathieu Dottel (zang, gitaar), Julien Dottel (bas), Clément Rateau (gitaar) en Timon Sobart (drums). Hun debuut ‘Amazing Grace’ stamt uit 2009 en ze zijn met hun nieuwste album toe aan album nummer vijf.

De opener Facts And Consequences opent traag en donker met een slepende snijdende gitaar en duistere zang. Het nummer sleept zichzelf traag op gang en gaat er dan ineens waanzinnig pompend vandoor met uitgebrulde c.q. uitgekotste zang en vette strakke riffs. In dit nummer zitten ook wat lichte doom en Metallica trekjes.
Starless Night gaat direct ontzettend furieus van start met genadeloze vette riffs en Timon Sobart die als een ware “Animal” zijn drums geselt. Ook in dit nummer zijn melodieuze invloeden te vinden, met name in het rustieke middengedeelte waarin zelfs lichte progrock te vinden is. Na een donker, doomy gitaarintro met dromerige zang, zetten verpletterende riffs al snel Mater Dolorosa in gang. Zanger Mathieu schreeuwt hier de longen weer uit zijn lijf maar blijkt ook in de meer melodieuzere gedeelten een prima stem te hebben.
Na een intro met naargeestig gelach opent het trage, haast funky, Mysterious Smile. Een lomp voortpompend nummer met halverwege weer die vette hoekige riffs en de schreeuwzang. Met een titel als Haters weet je eigenlijk al wat je te wachten staat. Een smerige gemene riffmachine waarin Mathieu al zijn frustraties van zich af brult. Ook hier weer wat meer ingetogen gedeelten.
In het woest pompende Easy Target is de term “woest” eigenlijk nog te zachtzinnig voor de furieus brullende Mathieu. Moddervette funky riffs spatten je speakers uit in Idols. Rechtstreeks je oren in met een “headbang” reactie als gevolg. De riffs zijn onontkoombaar. De kans om in een programma als “Idols” te komen zie ik niet snel gebeuren voor deze band. Het lijkt mij echter wel apart om deze band eens zo’n quasi deskundige Idols jury omver te laten blazen.
En dan krijgen we een dikke middelvinger van Bukowski. Nadat ze ons eerst op een dwaalspoor hebben gezet met een kort funky gitaarintro dondert er in The Middle Finger wederom zo’n meedogenloze riffrocker op ons af. Verrassend is het feit dat er in dit nummer zowaar mooie samenzang te horen is. Maar niet te lang natuurlijk!
Nadat in het intro het Ray Charles nummer “Unchain My Heart” vakkundig om zeep geholpen wordt is de afsluiter Bad Habbits een verrassend toegankelijk nummer waarin zelfs de geest van Fischer Z even lijkt rond te waren. Even, want voor je het weet denderen de lompe metalcore riffs er weer overheen.

Deze band lijkt mij een topper in het metalcore genre. Voor mij is het pluspunt dat er zoveel variatie op het album te vinden is. Ondanks het feit dat er geen blues op het album te vinden is zou dit album het ook zo maar eens goed kunnen doen onder de zware jongens van de blues.


Tracklist:
01. Facts And Consequences
02. Starless Night
03. Mater Dolorosa
04. Mysterious Smile
05. Haters
06. Easy Target
07. Idols
08. The Middle Finger
09. A New Sun
10. Bad Habbits

Website: Bukowski