Recensie: Bridget Kelly Band – Blues Warrior

Bridget Kelly Band – Blues Warrior
Format: CD – Digital / Label: Alpha Sun Records
Releasedatum: 17 mei 2018

 Tekst: Peter Marinus

Noodzakelijk voor hoogstaande bluesrock zijn: een beul van een gitarist en een zanger/zangeres met een rauwe soulvolle stem.Van deze twee ingrediënten ontbreekt er jammer genoeg één bij de Bridget Kelly Band. En dat is spijtig genoeg de zang. Bridget heeft een enigszins hese stem waarin echter weinig rauwheid of soul zit. Het gevolg is dat haar zang in vrijwel elk nummer van dit album hetzelfde klinkt. Wat wel in ruime mate aanwezig is, is een beul van een gitarist. In de persoon van Tim Firk. Wat is dat een geweldige gitarist zeg!  Het is ook niet voor niets dat zijn gitaar zover naar voren is gemixt in het totaalgeluid.

Hij is direct te horen in Lil’ Honey Bee, een losjes swingende bluesrock shuffle met een hoog Stevie Ray Vaughan gehalte in Firk’s spel. In dit nummer is gelijk al te merken dat Bridget soul te kort komt om overtuigend te klinken. Cabrini-Green is daarna een messcherpe funky bluesrocker. Messcherp door Firk die hier over zijn snaren raast. Wat in het vorige nummer voor de zang gold, geldt hier ook weer. En voor de rest van het album, dus daar laat ik het nu maar even bij. Stolen is een slowblues in de beste Jimi Hendrix traditie waarin Firk’s gitaar huilt, giert en piept. In de loom voortploegende blues No Good Man Blues staat de gitaar van Firk wederom op de voorgrond. Alone is een funky blues, die mij aan Jimi Hendrix’s  “EZY Ryder” deed denken. Firk doet zijn uiterste best om nog wat van het nummer te maken, nadat de vlakke zang het peil naar beneden heeft gehaald. Dat geldt ook weer voor de Stevie Ray Vaughan-achtige boogie Trouble In Texas. Firk deed mij hoopvol opveren met zijn harde funky bluesriffs in Let Go en zijn verbluffend mooie gitaarspel in de luie shuffle Blues Inside Of Me. De vlakke nachtclub-achtige zang van Bridget komt eigenlijk slechts tot zijn recht in de soulvolle bluesshuffle It’s A Shame. In het Robert Cray-achtige Snow Fall komt zij daarna toch weer flink soul te kort. Nameless Nobody is een nummer, dat achterwege had mogen blijven. Een stram soort Albert King shuffle waar niemand op zit te wachten. Aan de hand van de voluit solerende Firk storten we ons in de funky boogie Sugar Sweet Baby, die mij ineens aan Barrelhouse deed denken. Chemo is natuurlijk een vrij wrange titel voor een nummer, dat al even wrang begint met de tekst “Death comes knocking at my door” maar gelukkig bevat het nummer ook een positieve boodschap, “I will survive”. Hopelijk gaat dit nummer niet over Bridget zelf.

Dit album is muzikaal zeer OK maar wordt door de zang flink geblokkeerd. Wanneer krijgt Tim Firk zijn eigen band?


Tracklist:
01. Lil’ Honey Bee
02. Cabrini-Green
03. Stolen
04. No Good Man’s Blues
05. Alone
06. Trouble In Texas
07. Let Go
08. Blues Inside Of Me
09. It’s A Shame
10. Snow Fall
11. Nameless Nobody
12. Sugar Sweet Baby
13. Chemo

Website: Bridget Kelly Band

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by
21 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe