Recensie: Bobby Radcliff – Crime School

Bobby Radcliff – Crime School
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 10 mei 2018

Tekst: Peter Marinus

Nadat hij Magic Sam had zien optreden begon de twaalfjarige Bobby Radcliff met gitaarspelen en raakte hij zelfs bevriend met deze blueslegende. De uit Bethseda, Maryland, afkomstige zanger-gitarist debuteerde in 1984 met het album ‘Early In The Morning’ en bracht een aantal albums op het befaamde Black Top label uit.
Nu is er dus zijn nieuwe album met maar liefst vijftien nummers, waarop Bobby wordt bijgestaan door Keith Hurrell (drums), Chris Matheos (bas) en Clint Warner (gitaar).

Het eerste wat opvalt op dit album is het feit, dat de nummers in één keer op de band geslingerd lijken te zijn, zonder producer. Dat valt gelijk in de opener, Two Heads, al op. In deze funky bluesrocker zijn de gitaren ver op de voorgrond gemixed waardoor met name de drums wat op de achtergrond verdwijnen, hetgeen ten koste gaat van de dynamiek in dit nummer. Aan de andere kant komt het harde priemende gitaarwerk van Bobby wel prima tot uiting. Evenals zijn wat Neil Young-achtige stem.
Mean Ms. Mindy heeft een geluid, dat wat lijkt op dat van Neil Young ten tijde van zijn ‘Tonight’s The Night’ album. Een rauwe losjes swingende rocker maar wel weer met die non-productie.
De rocker Seyler’s Bald lijkt uit het Dave Edmunds straatje te komen met simpel raggende gitaren. De geknepen zang van Bobby heeft het in de hogere regionen moeilijk. Zijn vlammende en rauwe, tegen surf aanhangende, gitaarwerk komt ritmisch af en toe in de problemen doordat Bobby het zichzelf af en toe heel moeilijk maakt. De rock & roll ballad Tina’s Teenage Party lijkt zo uit “Porky’s Pikante Pretpark” weggelopen te zijn. In deze instrumental is opzichtig van “Sleepwalk” geleend. Bobby’s gitaarspel is wel rauw maar tegelijkertijd ook erg rommelig. In Forbidden Love komen van “Gimme Some Lovin” (the Spencer Davis Group) geleende riffs voor. Met Class Reunion gaan we ineens aan de countrybilly. Een oubollige deiner waarin Bobby’s zang enigszins aangeschoten klinkt. De countrybilly blijft nog even hangen in Pineapple Storn, een onsamenhangende instrumental met rommelig gitaarwerk. De simpele Dave Edmunds/Mickey Jupp achtige rocker Plastic Doll Blues zal het live ongetwijfeld goed doen maar door de non-productie vlamt dit nummer hier niet.
Bobby en zijn mannen rocken op dezelfde voet door in de instrumental Rat’s Nest waarin Bobby prima priemend gitaarwerk afwisselt met ritmisch slordige riffs. Halverwege gaat het nummer onbegrijpelijk over in countrybilly. In Roast Beef Float wordt een funky New Orleans ritme ingezet. Bobby lijkt in dit instrumentale nummer ritmisch de weg af en toe helemaal kwijt. Ook Crime School is instrumentaal en is een onsamenhangende mix van rock, reggae. Dan volgen er drie live opgenomen nummers. Die zijn van een dusdanig belabberde geluidskwaliteit, dat je nauwelijks kan horen dat deze band live wel degelijk kan knallen.
Tot slot volgt Pork Roll Blues, een surfnummer, dat echt te kinderachtig voor woorden is.

Hopelijk neemt Bobby op een volgend album weer gauw een producer in de arm want op dit album is met moeite de kwaliteit van deze gitarist te ontdekken. Enige samenhang in de nummers zou ook welkom zijn en het zou ook helpen als Bobby wat meer ingehouden zou spelen. Van zijn gitaarwerk op dit album wordt je nerveus. Het ene moment klinkt hij prima gierend en het andere moment ritmisch zeer rommelig. Ik ben benieuwd of Bobby deze tips ter harte neemt.


Tracklist:
01. Two Heads
02. Mean Ms. Mindy
03. Seyler’s Bald
04. Tina’s Teenage Party
05. Forbidden Love
06. Class Reunion
07. Pineapple Storn
08. Plastic Doll Blues
09. Rat’s Nest
10. Roast Beef Float
11. Crime School
12. Mouse Man
13. Kandy Soup
14. Still In Love
15. Pork Roll Blues

Website: Bobby Radcliff

12 augustus 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe