Black Stone Cherry

Black Stone Cherry – Kentucky
Format: cd-lp / Label: Mascot Label/Provogue
Releasedatum: 1 april 2016

Door Jan Hogenberg

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik direct enthousiast werd toen onze recensie-coördinator de lijst met nieuwe albums van februari rondstuurde. Want waar viel direct mijn oog voor stevige muziek op? Black Stone Cherry natuurlijk! Ook moet ik opbiechten dat ik na hun gelijknamig debuut uit 2006 gelijk verkocht was en alles dacht te moeten hebben. Dus daarna ook het live-album Live at the Astoria (2007) aangeschaft, maar na ‘Folklore And Superstition'(2008) was ik al weer klaar met hun vorm van neo-grunge.
Stond er op het debuut nog beukende southernrock met blueselementen en dampende gitaren is het anno 2016 overwegend kneiter harde rock met enorme muren van gitaargeweld. De southern rock invloeden zijn her en der nog te vinden echter kom je dit album alleen headbangend door. Hardrock dus wat de pot schaft!
Van de stoere jongenslook uit 2006 is ook weinig meer over. Tattoos en smalle bekkies hebben plaatsgemaakt. Behalve zanger Chris Robertson, die is er niet dunner op geworden echter heeft er wel een kilo haar af laten knippen. Datzelfde geldt ook voor de blonde gitarist Ben Wells en bassist Jon Lawhon. Drummer John Fred Young is nog de enige met het jeugdig langhaar uiterlijk. Dat wat betreft de buitenkant van deze band uit Edmonton, Kentucky.
Precies, de albumtitel van het vijfde studioalbum. Opgenomen in de David Barrick’s Recording Studios waar ook hun eerste album werd gemaakt. Dit keer voor hun nieuwe label Mascot Label Group. Terug naar hetzelfde gevoel van destijds toen zij als jonge broekies hun eerste zeer succesvolle muziekpoging vastlegden. En bovendien naast de deur in Edmonton, wel zo handig als je familie dichtbij is. Tevens is het album een ode aan hun thuisland maar ook aan de Kentucky HeadHunters. Het huisje op het album is het Practice House, een jaren ’40 bungalow, waarin de HeadHunters ook zijn begonnen. John Fred Young is tevens zoon en neef van de originele bandleden.

Wat staat ons te wachten? Zoals ik al enigszins inleidde, snoeiharde rock. Opener The Way Of The Future geeft direct aan welke richting het opgaat en heeft vergelijkingen met Nickelback’s post grunge. In tegenstelling tot deze band verloochend Black Stone Cherry gelukkig zijn roots niet. De gitaarsolo’s zijn iets naar de achtergrond verdreven door torenhoge muren van bas en gitaar. Dus draai die knop maar lekker naar links en laat je maar eens gaan op deze loodzware riffs, hard beukend drumwerk en grootse melodieën. Want melodieus zijn deze rockers nog steeds, er valt na een aantal luisterbeurten al lekker mee te blèren in de pakkende refreinen. Het album eindigt, mijn inziens, met een wat mindere ballad The Rambler die wellicht bedoeld zijn voor radio minnend publiek. Voor de mannen echter een ode aan een vriend van het prille begin. En ook nog een zeer heavy cover War van Edwin Starr. Zanger Chris Robertson’s stem past precies bij deze uitvoering.
Is dit de doorbraak van Black Stone Cherry in Nederland? Nee, en ook niet geheel geschikt voor bluesminnend Nederland. Alhoewel, misschien eerder voor de nieuwe lichting hardrock fans met bluesbloed. Het album in zijn geheel is zeer professioneel opgezet en dat zal het label ook bedoeld hebben toen ze Black Stone Cherry aan zich hebben verbonden.

Black Stone Cherry heeft het juiste gevoel weer teruggevonden en staat met beide benen op de grond voor de generatie die na de veertig plussers komt op het gebied van Rock ’n Roll. Dus als je een keer klaar met al dat blues gejank? Koop deze plaat en je hebt na een dag gegarandeerd nekpijn van het headbangen. Black Stone Cherry is back in Kentucky, back to the roots. Ik ben weer fan geworden.

Tracklist:
01. The Way Of The Future
02. In Our Dreams
03. Shakin’ My Cage
04. Soul Machine
05. Long Ride
06. War
07. Hangman
08. Cheaper To Drink Alone
09. Rescue Me
10. Feelin’ Fuzzy
11. Darkest Secret
12. Born To Die
13. The Rambler

Website: Black Stone Cherry