Recensie: Black Foxxes – REIðI

Black Foxxes – REIðI
Format: CD / Label: Spinefarm Records
Releasedatum: 16 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Blues Magazine zorgt af en toe voor verrassingen en in dit geval betreft het het nieuwe album van het Britse trio Black Foxxes. Hun muziek heeft namelijk helemaal niets met blues te maken maar alles met muziek in het straatje van Muse, The Manic Street Preachers of zelfs de 80’s wave band The Comsat Angels.
Het trio bestaat uit zanger en gitarist Mark Holley, bassist Tristan Jame en drummer Ant Thornton. Bij de opnames van het vorige album “I’m Not Well” leed Mark Holley aan de ziekte van Crohn. Voor de opnames voor hun nieuwste album trok de band zich terug in IJsland en liet zich door dit land inspireren.
Dat blijkt al uit de albumtitel, dat het IJslandse woord voor boosheid is. En eerlijk gezegd hoor je niet echt een boze band maar wel eentje waar de wanhoop, pathos en verlangen van af spat, gevat in af en toe loodzware bombastische rock.

Het openingsnummer Breathe is hier een prima voorbeeld van. De rauwe gitaarriffs vliegen hier in het rond in een donker dreunend nummer. Mark Holley heeft een hoog klaaglijk stemgeluid en heeft bijna hetzelfde bereik en dramatiek als Matthew Bellamy van Muse.
Manic In Me lijkt, ondanks de titel, wat lichtvoetiger te beginnen gezien de luchtige swing in het intro. Het sprankelende gitaarwerk gaat echter al snel over bombastische harde gitaarriffs. Saela is IJslands voor “gelukzaligheid”en dus verwacht je in dit nummer een wat optimistischer geluid en in de teksten kom je inderdaad elementen als verlangen, hoop en dromen tegen. De muziek is ietsjes lichter hoewel Mark het af en toe toch uit schreeuwt. Een pakkend pomprock nummer. In The Big Wild klinkt de band zelfs licht funky met een zacht brommend soulorgel op de achtergrond. Dit nummer trekt meer richting Manic Street Preachers. Oh, It Had To Be You is een breekbaar rocknummer waarin de bombast wordt afgewisseld met intieme pianoriedels en pop-rock gerichte gedeeltes. De zang van Mark vertoont hier af en toe Marc Bolan vibraties. JOY en dat nog wel met hoofdletters! De band vertaalt dit gevoel in de vorm van een massief fuzzend nummer, dat rockt als een malle. Kolossale vreugde dus! Er is zelfs een trompet in deze feestvreugde te horen. Am I Losing It vraagt Mark zich af. Hij hoeft zich wat mij betreft geen zorgen te maken want zo lang er zo’n prachtig zwevend nummer als dit uitkomt, vol pathos en twijfel, zou ik mij, als ik hem was, daar niet druk over maken.
Take Me Home is een intiem en daardoor ook breekbare ballad met uiteraard een knallend bombastisch einde.

Ondanks het feit dat Black Foxxes totaal niet met blues bezig zijn ben ik toch van mening dat we hier te maken hebben met een verpletterend mooi album. Aan te raden aan iedere serieuze rockfan en fans van Muse en The Manic Street Preachers in het bijzonder.


Tracklist:
01. Breathe
02. Manic In Me
03. Saela
04. The Big Wild
05. Oh, It Had To Be You
06. JOY
07. Am I Losing It
08. Flowers
09. Take Me Home
10. Float On

Website: Black Foxxes

9 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe