Bjørn Berge – Who Else?
Format: CD – Vinyl / Label: Blue Mood
Records – PIAS
Releasedatum: 1 februari 2019

Tekst: Filip Heidinga

De Noor Bjørn Berge gaat al meer dan twintig jaar mee als bluesgitarist en heeft zijn sporen intussen wel verdiend. Hij tourt door heel Europa en doet ook meerdere keren ons land aan voor concerten. Maar na zijn laatste album ‘Mad Fingers Ball’ uit 2013 blijft het stil rond Berge. Zo lijkt het tenminste, want een jaar later sluit Berge zijn aan bij de Noorse band Vamp. Deze band is al sinds 1980 actief en zingt enkel in het Noors. Hierdoor lijkt het voor de rest van Europa alsof Bjørn Berge niet meer optreed. Maar niks is minder waar. Berge heeft de akoestische gitaar ingeruild voor een elektrische gitaar en speelt nu wat stevigere muziek. Maar dit jaar is er dan toch ineens een nieuw ‘solo’ album van Bjørn Berge. De nieuwe muziek van Berge is misschien een beetje wennen voor de mensen die alleen bekend zijn met zijn eerdere solo albums. De invloed van de band Vamp is goed te horen op deze nieuwe release.

Het openingsnummer Monkey Ship is zeer goed gekozen. Het nummer begint wat rustiger maar laat duidelijk het nieuwe geluid van Berge horen. De drums, onder andere bespeeld door Vamp collega Odin Staveland, zijn de drijvende kracht achter het nummer. De stem van Bjørn Berge klinkt rauw maar zijn gitaarspel maakt het nummer wat lichter, vooral in het tweede gedeelte van het nummer.
Net als op zijn vorige album, ‘Mad Fingers Ball’, gaat het tempo na het eerste nummer wat omlaag. Na het rauwe en rockende Monkey Ship komt het vrolijke Lost Pearl. Een simpel nummer met een erg mooie gitaarsolo in het tweede gedeelte van het nummer. Met Mr. Bonesen het daarop volgende It Just Ain’t So lijkt Berge terug te grijpen naar het werk wat we van hem gewend zijn. Maar dan elektrisch. Verder zijn, zoals op het hele album, de drums zeer aanwezig. Opmerkelijk is dat Bjørn Berge ervoor koos om met drie verschillende drummers te werken die allemaal een beetje dezelfde stijl hebben. Misschien dat hij geen drummer kon vinden die de gehele opname periode kon en is dit uit noodzaak geboren.
Het volgende Bitter Sweet is een bitterzoete ballad met geweldig gitaarwerk van Berge zoals we van hem gewend zijn. Na Bitter Sweet gaat het tempo van erg langzaam opeens naar volle snelheid. Speed of Light zal niet verkeerd staan op een album van een rockband. De drum en bass zijn allebei duidelijk aanwezig en samen met de gitaar van Berge weet de band een erg lekker rock nummer te maken.
Met de snelheid van het licht is het nummer weer over en gaat het tempo weer omlaag. Berge neemt tijdens The Calling alle tijd om solo’s te spelen terwijl het nummer langzaam opbouwt. Ginger Brandy Wine begint erg groot en luid en om eerlijk te zijn had ik een instrumentaal nummer verwacht. Iets wat veel op de vorige albums van Bjørn Berge te horen was maar ook Ginger Brandy Wine is ook geen instrumentaal nummer. Sterker nog, er staat helemaal geen instrumentaal nummer op dit album.
Berge’s slide-gitaar maakt Ginger Brandy Wine een echt bijzonder nummer en zeker één van de sterkste nummers van het album. Bjørn Berge sluit zijn album af met een swingende blues-rock nummer getiteld: The Sun’s Going Down. Met zo’n titel zou je een depri nummer verwachten maar dit is zonder twijfel het vrolijkste nummer van het album.
Een geweldige manier om het album af te sluiten.


Tracklist:
01. Monkey Ship
02. Lost Pearl
03. Mr. Bones
04. It Just Ain’t So
05. Bitter Sweet
06. Speed of Light
07. The Calling
08. Ginger Brandy Wine
09. The Sun’s Going Down

Website: https://www.facebook.com/Bjorn-Berge-Electric-Band-453009415151824/