Recensie: Bismarck – Urkraft

Bismarck – Urkraft
Format: CD – Vinyl – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 5 februari 2018

Tekst: Peter Marinus

Voordat ik aan deze recensie begin zal ik eerst maar weer eens uitleggen wat stoner rock nu eigenlijk is. Het is een zeer grof soort metal, die gebaseerd is op het geluid van de hardrock uit de jaren ’70 met bands als Black Sabbath en Mountain (meer bluesy) als grote voorbeelden. De muzieksoort wordt gekenmerkt door gedowntunede gitaren en super trage grooves.
Als er dan nog een blik psychedelica bij open getrokken wordt kom je bij het geluid van de Noorse band Bismarck, uit Bergen, uit. De band bestaat uit Torstein Tveiten (zang), Eirik Kvam Goksøyr (gitaar), Trygve Andal Svarstad (gitaar), Anders Vaage (bas) en Tore Lyngstad (drums).
Van deze band is nu het debuutalbum verschenen met vijf trage, enorm harde stoner rocknummers.

De opener, Harbringer, begint vrij ingetogen met een psychedelische gitaar en, uiteraard, trage ritmesectie met gefluisterde zang. Tot een schrijnend harde fuzzgitaar al brommend het roer overneemt. Het geluid van dit nummer wordt dan zo enorm hard, dat je denkt dat er 10 Black Sabbaths tegelijkertijd staan te riffen. Torstein braakt zijn teksten zeer onheilspellend uit. In A Golden Throne baant een haast massieve fuzzgroove zich een weg naar je oren, dwars door een woud van distortion heen. Ook over dit nummer hangt een psychedelische waas. Denk bij dit nummer aan Black Sabbath of Mountain, maar dan tien keer harder en met een zanger, die zijn zang echt vanuit zijn tenen naar buiten brult. Uiteraard is het tempo van de grooves weer uiterst laag. Halverwege klinken de fuzzgitaren dermate laag dat je denkt dat je een enorme zwerm bijen of, net zo erg, een squadron bommenwerpers in je oren hebt zitten. Donkere tonen komen langzaam opzetten in Iron KIngdom waarna een breekbaar psychedelisch gitaarmotief een spook-achtig nummer inleidt. Dit is allemaal het voorspel voor een wederom gigantisch gonzende ultra lage stoner rocker. Vergeleken bij deze gonsstorm klinkt een Black Sabbath als een stelletje koorknapen. Vril-ya komt al knarsend langzaam op gang vol gierende distortion. Wederom worden er dan  van die gluiperige sluipende massieve Sabbath/Mountrain riffs ingezet. Riffs, die in de verte op Mountain’s “Mississippi Queen” doen denken maar dan 20 keer langzamer en dreigender. Het nummer heeft een trance-achtig middenstuk dat echter weer genadeloos verpletterd wordt door een lading distortion en fuzz. Langzaam wordt er naar een zeer heftige climax toe gewerkt waarna de versterkers smeulend achter blijven. Een zeer desolate twang gitaar opent de afsluiter The Usher waarin een vroeg Pink Floyd (Syd Barrett) geluid zit. Dit nummer klinkt als een trage heksendans rond het vagevuur. De super fuzzende riffs doen daarna hun intrede en verpletteren alle psychedelica.

Maak via dit album kennis met de oerkracht van het Noorse Bismarck. Het gonst, piept, dreunt, sluipt…het is Bismarck!


Tracklist:
01. Harbringer
02. A Golden Throne
03. Iron Kingdom
04. Vril-ya
05. The Usher

Website: Bismarck

13 augustus 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe