Recensie: Billy Thompson – BT

Billy Thompson – BT
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 12 januari 2018

Tekst: Peter Marinus

Wanneer er in een persbericht gerept wordt over bluesrock, die vermengd is met Little Feat invloeden, is mijn interesse direct gewekt! De legendarische Little Feat kreeg het destijds voor elkaar om een mix te produceren van blues, soul en funk met de schitterende slide van Lowell George in de hoofdrol.
En dat zou mij nu ook te wachten moeten staan bij het zevende album van de Amerikaanse artiest Billy Thompson. Hij speelde in het verleden met artiesten als Little Milton, Albert en Earl King en Art Neville.
Zijn nieuwe album werd geproduceerd door drummer Tony Braunagel, die in een grijs verleden deel uit maakte van Paul Kossoff’s band Back Street Crawler.

De Little Feat invloeden zijn direct hoorbaar in de opener van dit album, Burn It Down Bernadette. Een funky bluesrock nummer met een vet groovende ritmesectie waarover Billy zijn slide laat gieren. Zijn ervaringen met funky bluesartiesten als Earl en Albert King en Art Neville zijn hier goed hoorbaar. Het funky orgel van Michael Leroy Peed speelt een belangrijke rol in dit nummer.
Daarna kom ik geen Little Feat invloeden meer tegen. Hetgeen niet inhoudt dat mijn interesse dan gelijk weg is. Daar is dit album gewoon te goed voor. Het staat vol met bluesrock met een funky basis, waarin het New Orleans geluid vaak tevoorschijn komt. Ook blijkt Billy in staat om prachtige soul ballads te vertolken.
Phoine is een soepel swingende shuffle waarin het orgel van Mike Finnigan (Bonnie Raitt Band) de hoofdrol speelt naast het snerpende gitaargeluid van Billy. Ook op de harmonica kan Billy goed overweg. Dat blijkt in de ontspannen funky blues van Black Rain waarin het New Orleans geluid goed te horen is. Silent Warrior is een een dreigende, broeierige slowblues die overgaat in lome funky bluesrock. De soulvolle zang van Billy valt hier op. Qua geluid zit dit nummer ergens tussen Jeff Healey en Walter Trout in.
Billy is wederom op zijn huilende harmonica te horen in de sompige shuffle Mud Island Woman met Stevie Ray Vaughan-achtig gitaarwerk en de soepele bas van Michelle Lucas. De slowblues Stranger is een ingetogen soulvol nummer dat naar het geluid van Jeff Healey trekt. Diezelfde Jeff Healey sound is te horen in het mid-tempo That Devil met brandend spel van Billy.
De ballad In The Back Of Beyond heeft een country tik, mede door de huilende gitaar van Billy. Children Of The Sun is een luchtig en zonnig voort tikkend nummer met warm glijdende slide. Dit nummer heeft hetzelfde lome geluid als The Steve Miller Band in de 70’s had. Datzelfde lome geluid keert terug in de soulballad Hourglass. De cover van het Doobie Brothers nummer Long Train Running is zeer verrassend. Dit nummer is flink in een New Orleans funk bad gedompeld met een broeierig groovend nummer als resultaat.
Dit zeer prettige album wordt afgesloten met de landerige, funky countryblues in Reason For Goin’ Fishin’. Een hoekige swinger in de Elvin Bishop/Steve Miller hoek.

Billy Thompson bewijst met dit zeer gevarieerde album dat hij nu toch eens tot de bluesrock top gerekend moet gaan worden.


Tracklist:
01. Burn It Down Bernadette
02. Phoine
03. Black Rain
04. Silent Warrior
05. Mud Island Woman
06. Stranger
07. That Devil
08. In The Back Of Beyond
09. Children Of The Sun
10. Hourglass
11. Long Train Running
12. Reason For Goin’ Fishin

Website: Billy Thompson

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by
12 maart 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe