Recensie: Big Boy Bloater And The LiMiTs – Pills

Big Boy Bloater And The LiMiTs – Pills
Format: CD – Digital / Label: Provogue – Mascot Label Group
Releasedatum: 15 juni 2018

Tekst: Peter Marinus

Dat de Britse band Big Boy Bloater And The LiMiTs in staat is om een potje opwindende en rauwe bluesrock af te leveren is bij de meeste bluesrock liefhebbers inmiddels wel bekend. Dat mag ook onderhand wel want deze band levert hier alweer haar zesde album af.
Zanger-gitarist Big Boy Bloater uit Farnham, Surrey, is ook nog eens bekend als presentator van het radioprogramma The Blues Magazine Show op Team Rock Radio en met zo’n naam voor een radioshow kan je natuurlijk nooit verkeerd doen.
Zijn band bestaat verder uit Dan Edwards op toetsen, Matt Cowley op drums en Steven Oats op de bas.

Op dit zesde album staat weer een aantal ouderwetse rauwe bluesrockers zooals het titelnummer Pills. Een opwindende funky boogie waarin Big Boy met zijn grommende stem aangeeft dat hij voor vrijwel alles een pilletje nodig heeft. Zijn gitaarspel is hier fel vlammend en het nummer is een ongecompliceerde rocker van het soort waar Dr. Feelgood ook altijd zo goed in was. Friday Night’s Alright For Drinking begint met een superzwaar fuzzende bas en ontwikkelt zich tot een midtempo bluesrocker met een splijtende slidegitaar en achtergrond-zangeressen die super soulvol klonken, wat weer een Black Crowes-achtig geluid tot gevolg heeft. In Saturday Night Desperation Shuffle zet de band gewoon weer een smerige boogie in, die onweerstaanbaar door swingt. De ritmesectie dendert maar door terwijl Big Boy een hard priemende gitaarsolo aflevert. In een aantal nummers gooit Big Boy het over een hele andere boeg. Zo gaat het gas ervan af in Stop Stringing Me Along. Een midtempo nummer met een “Spanish Stroll”-achtig geluid. In Slacker’s Paradise gaat hij op de luchtige funky toer in een wel erg commercieel klinkend nummer, dat niet helemaal passend voor de band is.
Mouse Organ is een luie jazzy shuffle en past meer bij een band als Vaya Con Dios. Maar dan hebben we gelukkig nog een groot aantal rauwe bluesrock nummers zoals het lomp funky groovende Unnaturally Charming met wederom prima soulvolle achtergrondzang. Hierdoor kwam bij mij het geluid van Humble Pie boven drijven (I Don’t Need No Doctor). In Oops Sorry schakelt de band over op rockende rhythm & blues met een geluid dat een mix lijkt van Dave Edmunds en Doug Sahm. She Didn’t Even Buy A Ticket is een broeierig, haast swamprock-achtige ballad waarin Big Boy’s rauwe stem prima past. Verrassend is het zeer krachtig rockende refrein waarin Lemmy ineens weer tot leven lijkt te zijn gekomen. Na de geolied swingende Dr. Feelgood-achtige rocker This Ain’t Rufus volgt het funky Digital Number Of The Beast met lekkere lome grooves en een verschroeiend harde gitaarsolo.
Tot slot krijgen we Big Boy op de ukelele!!!  Life Full Of Debt lijkt te beginnen als “Dear Mrs. Applebee” van David Garrick maar blijkt zich te ontpoppen tot een luchtig Chas & Dave-achtig pubpop nummer.

Qua rauwe opwindende blues zitten we met dit album weer goed! Hopelijk weet Big Boy de muzikale uitstapjes op zijn volgende album iets meer te beperken want zijn echte kracht ligt toch gewoon in de rauwe blues.


Tracklist:
01. Pills
02. Friday Nigt’s Alright For Drinking
03. Saturday Night Desperation Shuffle
04. Stop Stringing Me Along
05. Unnaturally Charmkng
06. Slacker’s Paradise
07. Mouse Organ
08. Oops Sorry
09. She Didn’t Even Buy A Ticket
10. This Ain’t Rufus
11. Digital Number Of The Beast
12. Life Full Of Debt

Band:
Big Boy Bloater – Vocals/Guitar
Matt Cowley – Drums
Steven Oates – Bass

11 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe