Recensie: Big Boss Band – Love Wins

Big Boss Band – Love Wins
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 1 juli 2018

Tekst: Peter Marinus

Het maken van een “gewoon” goed album wordt altijd schromelijk onderschat. Alsof het normaal is, dat je altijd maar met kwalitatief goede nummers op de proppen kan komen. De Big Boss Band uit Michigan, is dus zo’n band, die dat “gewoon” wel flikt. De band werd in 2012 opgericht en bestaat uit Max Brown (gitaar), Bill LaValley (zang, bas), Joe Ferguson (harmonica) en Eric Busch (drums). De band won in 2014 de Capital Area Blues Society en bracht het jaar daarop het debuut ‘Melting Pot’ uit.
Nu is er dus hun nieuwe album, dat over de hele linie zeer aangenaam klinkt met tien kwalitatief prima songs, waarin een flinke dosis soul en af en toe wat countryinvloeden zitten.

Het album opent met de slowblues I’m Sorry waarin de hard snerpende gitaar van Max en de bronstige harmonica van Joe centraal staan. Een zeer ontspannen nummer met de prima soulvolle stem van Bill. Ruby is daarna een lekker stuwende shuffle waarin de blues gecombineerd wordt met country. De twangende gitaar is dan ook zeer op zijn plaats. Tijdens de solo vlamt deze gitaar trouwens flink hetgeen ook geldt voor de harmonica.  Dit lijkt mij een prima bar room song! Lome drums luiden het al even lome, zelfs broeierige, River in. Een zacht voortzwevende ballad, die klinkt als een bluesy versie van REM. Blues In My Suitcase is een soulvolle blues met een licht funky groove, in een stijl die invloeden herbergt als Otis Clay en Little Milton. Een luchtige swinger met warm snerpende gitaarwerk en een priemende harmonica.
De hoekig stampende funky shuffle Play My Song krijgt door de ingenieuze drumgrooves van Eric Busch een ritme dat tegen het New Orleans geluid aan ligt. De breekbare slowblues Play My Song deed mij licht aan “Love In Vain” van the Stones denken. Een pracht van een ballad met warm jazzy gitaarwerk en een hoog soul gehalte. De sompige shuffle Love To Be Your Man heeft daarentegen schroeiend hard gitaarwerk en een brullende harmonica. Het mid-tempo Bad, Bad Woman doet lichtjes aan Santana denken (in de “She’s Not There” periode) terwijl in het intro van Fighting Crows Allman-achtig gitaarwerk opduikt. Dit nummer gaat daarna overigens over in een mellow groovend bluesrock nummer met een geluid a la the Cate Brothers.
The Big Boss Band gaat er lui wiegend vandoor met Habit Of A Lifetime, een akoestische shuffle met een tropisch, haast Braziliaans, geluid.

Ik zei het al eerder. Deze band heeft “gewoon” een album afgeleverd met prima nummers!


Tracklist:
01. I’m Sorry
02. Ruby
03. River
04. Blues In My Suitcase
05. Takes All Day
06. Play My Song
07. Love To Be Your Man
08. Bad, Bad Woman
09. Fighting Crows
10. Habit Of A Lifetime

Website: Big Boss Band

19 november 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe