Recensie : BETH HART & JOE BONAMASSA – SEESAW

joe-bonamassa-beth-hart-seesaw

BETH HART & JOE BONAMASSA
SEESAW

Format: CD / LP
Label: Provogue
Datum Release: 20 Mei 2013
Cosmox.nl, BluesCD’s online bestellen

Tekst: Jeroen Bakker

Nog voor dat de opnamen van het album Don’t Explain waren afgerond werd al een studio geboekt voor de opvolger van de, wat later zou blijken, zeer succesvolle samenwerking tussen Beth Hart en Joe Bonamassa. Regeren is vooruitkijken moet, en daar heb je hem weer!, producer Kevin Shirley, met de drukke tourschema’s van beide artiesten in het achterhoofd, hebben gedacht. Er was maar weinig tijd om op te nemen maar al in een zeer vroeg stadium stond vast dat de honger na bovengenoemde album voor zowel Hart als Bonamassa nog lang lang niet gestild zou zijn. Het resultaat van de tweede sessies heet Seesaw en om de liefhebbers al vast een beetje op te warmen verscheen afgelopen april op het net al een klein voorproefje van wat ons te wachten stond. We zien in het promotie-clipje Nutbush City Limits, gezongen worden door een werkelijk ontketende Beth Hart die vervolgens haar geheimen met betrekking tot het uitvoeren van andermans werk prijsgeeft. ‘Gewoon een kwestie van inleven en de nummers zingen alsof je het zelf geschreven hebt’, aldus Hart. Zo simpel is het dus maar nog nooit kwam haar stem zo goed uit de verf. Bonamassa in de rol van Ike Turner is een vreemde gewaarwording. Steeds meer lijkt het er op dat de alleskunner het iets meer in de ‘donkere hoek van de muziek’ zoekt. Voor de Bonamassa-fans van het eerste uur is het overigens even slikken. De bluesrock heeft plaatsgemaakt voor soul met een behoorlijke dosis koperwerk zoals in de titeltrack,  Rhymes en ook Miss Lady. Gelukkig zijn de gitaarsolo’s gebleven.

Voor de tweede keer vergrijpen de twee zich aan werk van Melody Gardot. Na Your Heart Is As Black As Night is het nu If I Tell You I Love You en voor de tweede keer pakt deze gewaagde aanpak verrassend goed uit. Mede geholpen door Kevin Shirley is voor een repertoire gekozen dat heel erg goed past bij het geluid van de zangeres en de gitarist.
Zo krijgen we onvervalste countryrock met Can’t Let Go dat weliswaar bekend is geworden door die andere fantastische zangeres nl. Lucinda Williams maar in tegenstelling tot wat de begeleidende info vermeld, niet van haar afkomstig is maar geschreven werd door Randy Weeks.

Het venijn zit hem in de staart wanneer Hart met haar vertolking komt van het zwaar indrukwekkende Strange Fruit, één van de eerste anti-racisme-liedjes uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Nog maar net bekomen van Django Unchained, de laatse film van Quentin Tarantino waarin op niet mis te verstane wijze wordt herinnerd aan het brute slavernijgeweld, zie je bij beluistering hiervan als het ware de zwarte lichamen aan de bomen hangen, licht bungelend door the Southern breeze. Fenomenaal is hier het gitaarspel van Bonamassa die zich heel bescheiden en uiterst ingetogen maar tegelijkertijd zeer bepalend heeft gewaagd aan de muzikale omlijsting van dit indrukwekkende werk. Stel je eens voor hoe dit live gaat klinken op het Hampton Court Palace in Londen of tijdens de twee optredens in het Amsterdamse Carré die de twee eind juni gaan doen. Als vanzelfsprekend is er geen kaart meer te krijgen voor deze shows.

De gelukkigen die een kaart voor de shows in Carré hebben weten te bemachtigen is er goed nieuws. Beide avonden worden opgenomen en gebruikt voor een op een later tijdstip uit te brengen DVD.

Tracklist:

01. Them There Eyes
02. Close To My Fire
03. Nutbush City Limits
04. I Love You More Than You’ll Ever Know
05. Can’t Let Go
06. Miss Lady
07. If I Tell You I Love You
08. Rhymes
09. A Sunday Kind Of Love
10. Seesaw
11. Strange Fruit

Beth Hart & Joe Bonamassa Tour – Juni 2013

22 Juni Bergenhus, Bergen, Noorwegen
24 Juni Hampton Court Palace Festival, Londen, Engeland
26 Juni Lotto Arena, Antwerpen
29 Juni Carré Theater, Amsterdam
30 Juni Carré Theater, Amsterdam

www.hartandbonamassa.com

22 mei 2013|Categories: Recensies|Tags: , |23 Comments

23 Comments

  1. Peter 22 mei 2013 om 21:06 - Antwoorden

    Ik heb dit album ook kunnen beluisteren en moet bekennen dat ik beide artiesten hier helemaal kwijt ben geraakt. Met het zingen Beth is niet veel mis, ze heeft natuurlijk nog altijd een geweldige stem. Maar ik ben ooit voor haar gevallen rond 2005, ten tijde dat haar legendarische DVD ‘Live At Paradiso’ werd uitgebracht. En Joe bewonderde ik uit de tijd dat hij zich nog graag op kleinere festivals en in kleine clubs vertoonde.Beetje lang vet haar, overgewicht, goedkope jeans maar een geweldenaar op de 6 snaren.

    Hij heeft zich al jaren geleden van mij vervreemd door zich te gaan manifesteren als een geslaagde zakenman : strak in het Italiaanse maatpak, duur en hip geknipt, afgetraind. Toch niks mis mee, zult u zeggen maar tegelijkertijd heeft hij een voorkeur aan de dag gelegd voor het optreden voor wat ik het ‘internationale grachtengordel publiek’ zou willen noemen.

    Zie bv. zijn DVD met een optreden in de Londense Royal Albert Hall. Zijn mondaine publiek zit, piekfijn uitgedost, in het pluche beleefd te luisteren : niet meer naar een bevlogen bluesman, maar naar een fenomenale technicus op de zes snaren. Recentlijk weer een ‘acoustic evening in the Vienna Opera House’. Ik denk dat ook daar de dress code voor de toehoorders anders was dan tatoeages, oude jeans en een vaal, zwart t-shirt waarop een concert uit lang vervlogen tijden wordt geadverteerd.

    Ook Beth is al lang haar status als ‘wild rock chick’ kwijtgeraakt. Ik maak me sterk dat iemand van haar hondstrouwe fans zich recentlijk nog bespat heeft voelde door haar zweetdruppels, zoals mij ooit is overkomen. Toen ze nog wel eens een flinke borrel lustte of misschien wel een ‘opkikkertje’ nam in haar kleedkamer in de pauze. En van begin tot eind als een beest tekeer ging op het podium. Kijk nog eens naar die DVD van Paradiso …

    Tegenwoordig moet je je kinderen verkopen om je een lullig plekje in een ‘rocktempel’ als Carré te kunnen veroorloven. Let op de woorden ‘seated concert’ : dat betekent dat je stil in een stoel moet zitten, ver van het podium, en er scheef naar je gekeken wordt als je iets te enthousiast bent.

    Gek genoeg vond ik mooie filmpjes uit Amerikaanse clubs met live optredens van het duo naar aanleding van hun vorige gezamenlijke album, waar ik mijn vingers bij aflikte. Zoek op Youtube bv. naar ‘I’d Rather Go Blin. Maar hier in Europa wordt ons nu het vel over de oren gehaald voor een heel andere beleving.

    Maar terug naar dit album : ik herkende Beth, maar Joe absoluut niet. Voor hetzelfde geld was zijn nauwelijks aanwezige aandeel bij de opnames ingespeeld door een willekeurige vaardige sessie gitarist. Maar misschien ken ik de fijne nuances van zijn spel, die de kenner er onmiddelijk uithaalt, toch onvoldoende. Het is niet naders.

    Het ligt aan mij, denk ik dan. Albums vliegen de deur uit, concerten in no time uitverkocht. Maar om bovenstaande redenen zal ik er deze keer niet bij zijn. Ik kan de klok niet terugdraaien, maar denk nog vaak aan die goie ouwe tijd …

    Sorry voor deze uitgebreide ‘aanklacht’, maar het zit me al heel lang enorm dwars en ik wilde het gewoon even kwijt.

    • Gerrit 22 mei 2013 om 21:35 - Antwoorden

      Nou Peter, van mij krijg je een 10 met gouden griffel. Fijn om eens een lotgenoot te horen, haha

  2. Andre Wittebroek 22 mei 2013 om 19:56 - Antwoorden

    Een korte reactie op Peter en gerrit en echt met alle respect hoor. Deze discussie is al tijden aan de gang en ik respecteer ieders mening.
    Mijn mening: Sommige artiesten ontwikkelen zich en zoeken ook muzikaal nieuwe wegen en daar heb ik het grootste respect voor. Joe had nog jaren door kunnen gaan op de oude voet met ellenlange solo's. Ik was in de Royal Albert hall en bij de akoestische show en gewoon in Tshirt en oude spijkerbroek. Ik sta ook gewoon met dezelfde kloffen bij een onbekend bandje in de kroeg hoor. Dat afvallen was op doktersadvies en het is hem gelukt, hoeveel mensen lukt het niet. Mij gaat het om de muziek en het uiterlijk interesseert me geen ene ree…Juist.

  3. John Maes 22 mei 2013 om 20:55 - Antwoorden

    Juist goed dat ook de blues op deze manier bij het grote publiek terecht komt. Van hieruit gaan ook jonge mensen vanzelf weer op zoek naar de werkelijke oorsprong van deze door ons zo geliefde muziekstijl. The times they ar a changing…..deze blues groeit, veranderd en gaat met de tijd mee, maar de wortels zijn zo stevig en taai dat we er toch steeds op terug zullen vallen. Zonder blues was er nooit geen hiphop ontstaan en dat is iets waar een groter en jonger publiek van doordrongen moet worden….dat kan op deze manier.

  4. Niels 23 mei 2013 om 09:21 - Antwoorden

    Mooie recensie,maar ik kan mij in alle kritiek zowel positief als negatief vinden…
    Een politiek correct antwoord, maar gelukkig heb ik geen ambities op dat gebied.
    Ben zelf ook enorm kritisch geweest t.a.v. JB maar heb daar toch mijn mening over bijgesteld.Als het iemand goed gaat en een muzikant bij het grotere publiek aanslaat dan moet je het iemand maar gunnen.Okay het doet pijn dat zelf de Free record Shop/Mediamarkt Bonamassa fan is,maar het opent ook de deuren voor nieuw talent, zeker in tijden dat de muziekbranch toch al zo onder druk staat. Je ziet bij alle artiesten dat men na verloop van tijd nieuwe paden verkend en concessies doet…………….niks mis mee..het kan verkeerd uitvallen maar ook niet,maar er blijft altijd wat te genieten.gelukkig is er de wetenschap dat je ziet dat bij artiesten op een gegeven moment altijd weer de honger terugkeert en men weer terugvalt op waar het mee begonnen is…de roots :-)..Heb de DVD in Vienna nog ingesealed liggen een aantal weken,moet hem bekijken..zal deze cd ook maar halen…ben benieuwd…hopelijk snel terug naar de roots hahahahah

  5. Frank van Engelen 23 mei 2013 om 09:34 - Antwoorden

    Ik ga me niet echt in de discussie mengen, maar volsta met het volgende dan maar, Joe laat zien op meëdere fronten zijn intresse voor de muziek in het algemeen, en dat vind ik prijzenswaardig, Als je het puur op zijn muziek gooit, is hij natuurlijk begonnen met stevige blues rock achtjge dingen met af en toe een mooie ballade, daarna met Glen Huges ffe de accenten leggen op zijn voorliefde voor m.n. led Zeppelin, Ja als hij dan met rauwe diamant Beth iets met jazz blues en gospelinvloeden doet is dat natuurkijk voor de diehards ffe slikken, Feit is echter wel dat dit goed uitpakt omdat zowel Joe als Beth een liefde voor muziek hebben die niet. Velen gegeven is. beth is puur natuur, en ja de verhalen over haar veleden en hie ze daar min of meer verbetering heeft in aangebracht laat toch elke keer weer zien hie diepgeworteld haar emoties liggen wat in de sons van haar en in cover akelig goed wordt geetaleerd. Soulshine van een voirg alblum is daar een uitmuntend voorbeeeld van. in de nummers op deze 2de cd met Joe laat ze dat ook zien net als haar eerste album, wat ik wel wat beter vind, maar dat is persoonlijk. Prima schijf dus, en me dan blues en de nummers in ere gespeeld.

    • Linda Scheffel 23 mei 2013 om 10:07 - Antwoorden

      Ja, ik heb 'm sinds maandag al grijs gedraaid. Heerlijke plaat, swingt de pan uit!

    • Onno Wink 23 mei 2013 om 14:38 - Antwoorden

      Het lijkt erop dat je je wel in de discussie mengt.

  6. Roland Vet 23 mei 2013 om 09:48 - Antwoorden

    Gewoon een heerlijke cd met het bekende rauwe stemgeluid van Beth en het betere gitaarwerk van Joe. Niks mis mee.

  7. zippoblues 23 mei 2013 om 15:25 - Antwoorden

    Het is niet de kleding die het ‘m doet.
    Het gaat om de blues!

  8. Onno Wink 23 mei 2013 om 14:37 - Antwoorden

    Het lijkt erop dat je je wel in de discussie mengt.

  9. Peter 23 mei 2013 om 17:02 - Antwoorden

    Daar ben ik weer.

    Voor de goede orde : iedereen mag zich kleden op de manier waarin hij zich goed voelt. Ik hou eerlijk gezegd wel een beetje van alles dat afwijkt van de ‘norm’. Maar de ‘makeover’ van Joe is m.i. een indicatie van een ‘altered state of mind’. Hij wil zich verder ontwikkelen, zijn muzikale horizon verbreden, een wijdere doelgroep aan spreken, eens experimenteren buiten de platgetreden paden etc. Mag natuurlijk allemaal, wie ben ik om het hem te verbieden.

    Maar hij kan het mij niet kwalijk nemen, dat ik er niet echt blij mee ben, zelfs teleurgesteld ben. Joe is wat mij betreft de ‘blues’ kwijt – voorzover hij die ooit al heeft gehad – en ik weet niet wat hij ervoor terug heeft gekregen. Fans die graag bijna 90 euro (dat was ooit zo’n 200 gulden !) betalen om hem vanuit een pluchen stoel te zien optreden, dat is zeker. Nooit van z’n leven.

    En wat Beth betreft realiseer ik me dat ze inmiddels een iets braver en vooral iets ouder meisje is geworden. Haar houdbaarheidsdatum als ‘wild rock bitch’ is misschien al enige tijd verstreken, maar ze heeft zich gerealiseerd dat haar instrument nog altijd uniek is en voorlopig nog wel zal blijven. Maar liters zweet verspillen bij een live optreden en er af en toe een tattoo bij laten zetten is definitief verleden tijd, denk ik. Oh, wat ontztettend jammer …

    Tsja, ik ben natuurlijk een chagrijnige ouwe zeikerd, die zich eigenlijk qua muzikale smaken nooit verder ontwikkeld heeft dan dat wat vóór 1975 is gemaakt (en gelukkig nog altijd flink vertegenwoordigd is in de jaarlijkse ‘top 1000 aller tijden’). Maar de pareltjes die Joe en Beth ooit waren had ik toch wel snel in de smiezen, ik heb ze vervolgens jaren gekoesterd, maar ben uiteindelijk geen ‘fan voor ’t leven’ gebleken. Die twijfelachtige eer valt – wat mij betreft – alleen The Stones te beurt ;-) En Tina T. natuurlijk.

    OK, hier is mijn recensie van dit album :

    track 1 :
    Beth zingt een nummer waarin haar vocale talenten m.i. niet echt tot z’n recht komen. Big Band als begeleiding waar ongetwijfeld Joe de belangrijkste gitaar partij speelt. Ik vermoed keurig vanaf de bladmuziek, niks geen grandioze solo’s, maar veilig tussen de lijntjes. Blazers ook, godbetert.

    track 2 :
    Hawaii gitaar met wah-wah pedaal, is dat Joe ? Beth doet haar best, maar het lijkt me toch echt niet de beste cover van de song ooit gemaakt. Dat had ik echt van haar verwacht. Keurige gitaar solo, maar weer niks herkenbaar als Joe B. En weer die k*t blazers.

    track 3 :
    Ah, cover van een classic van de grote Tina T. Daar kun je nooit overheen, maar als eentje het mag proberen is het Beth. Prima gezongen, maar een veel te keurig arrangement. De korte gitaarsolo van Joe steekt schril af tegen het origineel van wijlen Ike T. Ik hou op over de blazers, het is een Big Band, die horen er gewoon bij.

    track 4 :
    Slow and sensual, met kort, nietszeggend gitaar intro. Beth begint hier vocaal in haar element te komen. Zou zo in haar solo optredens passen en haar (matige) vaste gitarist kan dit klusje wel aan. Nu ineens strijkers ! Tering ! Hele aardige gitaar solo aan het eind, dit klinkt alsof het Joe B. zou kunnen zijn.

    track 5 :
    Gitaar intro dat niet spectaculair is, standaard sessie werk. Beth doet up-tempo werk, niet onverdienstelijk. Klinkt alsof een een langsgekomen sessie gitarist uit Nashville meespeelt. Allemaal aardig, maar veel te braaf.

    track 6 :
    Gitaar intro wordt praktisch overspeeld door de Big Band. Gelukkig, daar is Beth weer, die houd zich wel staande in dit muzikale geweld. Swingt aardig, maar alweer niks dat me nog jaren zal bijblijven. Joe doet z’n best, maar daar blijft het wel bij. Het Big Band arrangement doet ‘m weer de das om.

    track 7 :
    Beth kan het telefoonboek zingen en nog klinkt het niet verkeerd. Typisch nachtclub nummertje. Maar ze mag weer niet laten horen wat ze in huis heeft. De gitaarpartij hier had ik nog wel kunnen leren.

    track 8 :
    Rocky introotje, maar dat sterft al snel een zachte dood. Dan wordt het soul, Beth klinkt ’n beetje ingehouden en krijgt er zowaar backing vocals bij ! Waarom ? Joe mag tegen het eind weer even kort de snaren opwarmen, maar ik kom alweer niet onder de indruk.

    track 9 :
    Beth zet aan met een mooie early 50’s classic, strijkers erachter hebben het drukker dan Joe. Het zal toch Joe nog wel zijn ? Vast wel …

    track 10 :
    Blazers openen het bal en Beth valt in. Het is de titel track van het album en naar mijn mening ook de minste. Typisch … Tegen het einde weer even kort die gitaar die eigenlijk van iedereen had kunnen zijn.

    track 11 :
    Een beladen classic van Billy H. Zie mijn commentaar bij track 3. Bijpassend onheilspellend klinkend intro van de band. uitstekend en inlevend gezongen en het arrangement doet het origineel eer aan. De incidentele gitaarlijnen van Joe zijn er subtiel doorheen geweven. Beste track van het album.

  10. Peter van der Loo 25 mei 2013 om 15:07 - Antwoorden

    echt een te gekke plaat!!

We horen graag je mening! Voeg reactie toe