Recensie: Benny Turner – My Brother’s Blues

Benny Turner – My Brother’s Blues
Format: CD / Label: Nola Blue Inc.  Records
Releasedatum: 15 september 2017

Benny Turner –  Survivor: The Benny Turner Story
Format: Boek / Publisher: Nola Blue Inc. BookBaby
Releasedatum: 20 juli 2017

 Tekst: Martin van der Velde

Benny Turner, een bluesman met een onmetelijke bak aan ervaring aan boord, vindt in 2010 dat de tijd rijp om als frontman naar voren te treden. Ondertussen is deze blues veteraan zo’n 60 jaar, voornamelijk als begeleider onderweg in het bluescircuit van Europa, Japan, Australie en de USA zonder echt een naam te maken. Daar kan door de zojuist verschenen cd ‘My Brother’s Blues’ en het autobiografisch boek ‘Survivor: The Benny Turner Story’ wel eens verandering in komen. In het rijk gedocumenteerde boek geeft Turner op heel persoonlijke wijze een aardig beeld hoe zijn leven tot nu toe is verlopen, waarin hij terug gaat naar zijn kindertijd in Texas, het verhuizen naar Chicago, alwaar zijn muzikale ontwikkeling verder zal uitgroeien, het zware verlies van zijn grote broer en vriend Freddie, om vervolgens door ‘Mighty Joe’ Young weer aan het spelen te geraken, zijn twintig jarige verbintenis aan Marva Wright en uiteindelijk op eigen benen al weer jaren on the road te zijn. Zelf zegt hij over zijn roerige leven, “I’m a survivor, and I ain’t tired yet!”. Met andere woorden hij kan nog jaren vooruit. Voor het tot stand komen van dit 238 pagina tellend document, dat in een fraaie hardcover is gestoken heeft Turner historicus Bill Dahl in de arm genomen en vervolgens hebben beiden samen zijn levensverhaal opgetekend.

Eerst maar een korte introductie van deze begenadigde bluesmuzikant. Turner komt in 1939 Gilmer, Texas ter wereld en leert samen met zijn broer, de blueslegende Freddie King gitaar spelen van zijn moeder Ella Mae (King) Turner en haar broers Leon en Leonard King. Wanneer, begin vijftiger jaren de familie naar Chicago verhuist besluit Freddie er serieus werk van te maken om een muzikale carrière op te starten. Benny daarentegen beperkt zich voornamelijk tot oefenen en speelt gitaar en zingt background vocals in het gospelbandje The Kindly Shepherds, met wie hij een paar opnames maakt voor het Nashboro label. Al snel maakt Freddie naam in het bluescircuit van Chicago en hij overtuigt Benny dat het tijd is om zich aan te sluiten bij zijn band. Tijdens deze periode ontmoet Benny vele bekende bluesartiesten die deze stad rijk is en het zijn onder andere Muddy Waters, Buddy Guy en Matt Murphy, met wie hij in lokale clubs als de Squeeze Club, B-Bop Bar en Castle Rock op het podium zal belanden. Als bassist van de huisband van de Walton’s Corner krijgt hij de kans om te gaan touren met de R&B zanger Dee Clark. Met de band van Clark, waarin ook de fameuze jazzgitarist Phil Upchurch speelt doet Benny zijn eerste ‘life on the road’ ervaringen op en speelt in gelegenheden als het Apollo Theater in New York, Uptown Theater in Philadelphia, Howard Theater in Washington DC en het Regal Theater in Chicago, niet de slechtste plekken om je on the road carrière te beginnen. Tijdens het vele touren ontmoet hij Leroy Crume en Richard Gibbs, zij maken dan onderdeel uitmaken van de Soul Stirrers en nodigen Benny uit om als bassist met hen te touren. Eenmaal terug in Chicago speelt hij enige tijd in verschillende bandjes en neemt een handvol singles onder eigen naam op voor het One-Derful Record Label en M-Pac Record Label. Op dat moment neemt Freddie zijn eerste hit Hideway, onder begeleiding van Sonny Thompson in Cincinnati, Ohio op. Hideway opent vele deuren en Benny besluit om zich weer aan te sluiten bij de band van Freddie King en het grote succes begint. Met Freddie King speelt hij over heel de wereld, tot Freddie onverwacht in december 1976 op 42-jarige leeftijd overlijdt. Het wordt stil rond Turner, en het duurt uiteindelijk 2 jaar voordat hij de basgitaar weer ter hand zal nemen. Chicago bluesman ‘Mighty Joe’ Young haalt Benny over om in zijn band te komen spelen en deze samenwerking zal 8 jaar duren, uiteindelijk dwingen medische redenen ‘Mighty Joe’ Young tot stoppen. Benny besluit dat het tijd is voor een nieuwe start en verhuist naar New Orleans. In deze stad vol muzikale mogelijkheden ontmoet hij ‘Blues Queen of New Orleans’ Marva Wright. Marva heeft dan al flink naam gemaakt in New Orleans en zij vraagt Benny om de rol als bandleider op zich te nemen. Een taak die Turner graag op zich neemt en zo is hij weer volledig in de running. Ruim 20 jaar zal deze samenwerking duren en eindigt door het plotselinge overlijden van Marva Wright in 2010. Freddie King had hem altijd aangespoord om onder eigen naam een carrière op te bouwen. Zelf zag Benny daar nooit zo veel heil in maar dit is het moment om toch die stap te maken.  Al snel verschijnt het album ‘A Tribute To My Brother Freddie King’ (King ‘B’ Records), dat eigenlijk Turners tweede album is. Halverwege de jaren negentig had hij al een aantal opnames gemaakt voor een album dat vanaf het podium werd verkocht en onder de titel ‘Blue And Not So Blue’ in 1997 onder zijn naam op het Blue Soul Records label is uitgegeven. De twee daarop volgende albums ‘Journey’ uit 2014 en het vorig jaar uitgebrachte  ‘When She’s Gone’ zijn beide op Nola Blue Records verschenen.

Een jaar later ligt daar al weer nieuw materiaal van Turner, ‘My Brothers Blues’ (Nola Blue Records) een volledige hommage aan zijn oudere broer Freddie. Verwacht geen zuivere copy van de bekende nummers van deze bluesgigant, want uiteindelijk is er maar één Freddie King. Nee op deze tribute zet Benny Turner op zeer smaakvolle wijze de nummers naar zijn eigen hand zonder het origineel uit het oog te verliezen. Wanneer je op een Freddie King tribute voor het merendeel van het gitaarwerk aan de lat staat, dan zijn de verwachtingen uiteraard hooggespannen. Klakkeloos naspelen van de King heeft geen zin want niemand heeft een dergelijke combinatie van frasering, timing, power en aanslag als hem. June Yamagishi, gitarist van de Wild Magnolias pakt die rol op een uitstekende manier op, juist door zichzelf te blijven en daar waar essentieel in de geest van de oude meester de signature licks te spelen. Maar ook Benny Turner zelf pakt in twee tracks de rol van leadgitarist op.

De schijf opent met Big Legged Woman, waarin meteen Turners relaxte maar ook zeer krachtige stem opvalt. Dit groovy en funky nummer baadt in strakke blazers arrangementen, waarover June Yamagishi met gemak zijn fraaie gitaarlicks speelt. Een krachtige opener die van meet af aan als een huis staat. Joe Krown legt op Hammond in de funky slepende shuffle It’s Your Move een stevig fundament neer, die in combinatie met de messcherpe blazersarrangementen van Barney Floyd (trompet) en Jason Mingledorff (saxofoon) werkelijk de speakers uit spat en alle ruimte geeft voor de uitstekende stem van Benny Turner. Voor gitaar is in dit nummer slechts een begeleidende rol weggelegd. Het is nu Davell Crawford die in de slowblues Have You Ever Loved A Woman een zelfde bodem op Hammond neerlegt. Jack Miele vult uitstekend op gitaar en Bennie Turner zorgt voor een dragende baslijn. Wanneer Earl Smith als backing vocalist komt ondersteunen ontstaat haast een gospelachtige sfeer. I’m Tore Down kent een vlotte groovy uitvoering, ook hier zijn de scherpe blazersarrangementen weer heel bepalend voor de sfeer en wanneer ook nog eens Otis Clay en Marva Wright aan de mix worden toegevoegd schuift de beleving richting soul op. Zowel Clay als Wright zijn, op respectievelijk 8 januari 2016 en 23 maart 2010 overleden, waaruit blijkt dat de stemmen, die ergens voorradig waren aan de opnames zijn toegevoegd. Na een fraaie up-slow uitvoering van You’ve Got To Love Her With A Feeling komen we bij I’m Ready aan, die met een kort piano intro van Joe Krown zeer groovy wordt neergezet. Roosevelt Collier ondersteund op deze track op fraaie wijze de krachtige stem van Benny Turner met stevig lap steel werk. Pas in het swingende See See Baby neemt Turner de leadgitaar voor zijn rekening en uiteraard haalt hij het niveau van zijn broer Freddie niet, maar hij komt er zeker mee weg. Sterkste troef in zijn heerlijke zangstem en zijn steady baswerk. De rol van leadgitarist geeft hij op de stevige shuffle Mojo Boogie graag uit handen aan Carolyn Wonderland, die met pittig slidespel komt ondersteunen. Ook op de daarop volgende track Wee Baby Blues is ze van de party, maar nu samen met Kathy Murray als backing vocalisten. Beide stemmen matchen geweldig met die van Turner, samen weten ze deze slepende uitvoering tot een prachtig, naar gospel neigend eind te brengen. De gitaarpartijen worden door Turner zelf ingespeeld waarbij hij ondersteund wordt door het fabuleuze lapsteel spel van Roosevelt Collier. Single notes, gespeeld door rhythm gitarist Derwin ‘Big D’ Perkins, die haast het ritme van een tikkende klok lijken te hebben zijn bijna essentieel in deze traag en soulvol gespeelde uitvoering van Ghetto Woman, nog zo’n klassieker van Freddie King die ook Benny Turner op het lijf lijkt geschreven. Nog één keer June Yamagashi, die op geweldige wijze de rol van gitarist heeft opgepakt, nu met licht overstuurde licks en een krachtige en felle solo in de slow blues ballad Same Old Blues, die naast subtiele blazerspartijen van formidabel pianospel door Chizuko Yoshihiro wordt voorzien, waarover nogmaals Benny Turner met het grootste gemak zijn relaxte en krachtige vocalen uitstort. In één woord subliem!

Benny Turner heeft met ‘My Brother’s Blues’ al zijn voorgaande uitgaves ver overtroffen, verreweg zijn beste album tot nu toe en mag gezien worden als een machtig mooie hommage aan zijn veel te jong overleden broer. Leg daarnaast het fraaie door Benny Turner en historicus Bill Dahl geschreven document ‘Survivor: The Benny Turner Story’, dat een geweldige aanvulling is op het zojuist verschenen album en rijkelijk is voorzien van prachtige vintage foto’s en door de zeer persoonlijke benadering en opzet ook nog eens zeer plezierig wegleest. Wanneer je je bedenkt dat Benny Turner in oktober van dit jaar, meer dan verdiend overigens ook nog eens opgenomen zal worden in de Chicago Blues Hall of Fame, dan mag je wel stellen dat 2017 een top jaar voor Benny Turner zal gaan worden!!!

Tracks:
01. Big Legged Woman
02. It’s Your Move
03. Have You Ever Loved a Woman
04. I’m Tore Down
05. You’ve Got to Love Her With a Feeling
06. I’m Ready
07. See See Baby
08. Mojo Boogie
09. Wee Baby Blues
10. Ghetto Woman
11. Same Old Blues

Website: Benny Turner

 

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by
28 september 2017|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe