Recensie: Ben Waters – Live In Melbourne

Ben Waters – Live In Melbourne
Format: CD – Digital / Label: First Rock Records
Releasedatum: 1 juni 2018

Tekst: Peter Marinus

Het moet nu maar eens afgelopen zijn met het vooroordeel dat boogie woogie het ondergeschoven, enigszins kinderachtige, kindje van de blues is. Alsof onze eigen Rob Hoeke nooit bestaan heeft!
Of deze Britse pianist, Ben Waters. Hij heeft al een grote naam in de blueswereld en werkte o.a. met artiesten en bands als Charlie Watts, The Inmates, Chris Jagger, Nine Below Zero en Ray Davies. Ook nam hij albums op met Rock Bottom en The ABC & D Of Boogie Woogie. In 2011 verscheen er nog een eerbetoon aan pianist Ian Stewart (‘Boogie 4 Stu’) waarop enkele Stones leden mee deden.
En dat Ben prima in staat is om een opwindend optreden af te leveren bewijst dit livealbum wel! Hierop wordt hij in de meeste nummers bijgestaan door saxofonist Derek Nash (o.a. van de Jack Bruce Big Band en het orkest van Jools Holland), zangeres Sweet Felicia en drummer Ashley Davies (o.a. bekend van Wild Pumpkins At Midnight).

Ben begint in zijn eentje in het van de Stones bekende Down The Road Apiece, dat hier een stomende boogie woogie is met een constant drive en sprankelende solo`s en Ben’s geknepen, enigszins Jools Holland-achtige zang. Ook het ingetogen pianoblues nummer Oreo Blues wordt solo uitgevoerd. Dit is een cover van het Lonnie Mack nummer “Oreo Cookie Blues”. Een nummer met een dreigende trage swing.
In de cover van het overbekende Ray Charles nummer What’d I Say schuiven de swingende sax van Derek Nash, de stuwende drums van Ashley Davies en zangeres Sweet Feliciana aan. De klassieker wordt hier als een spetterende boogie gebracht. De sax speelt ook een swingende rol in de cover van het Jesse Mae Robinson nummer Roomin’ House Boogie. Derek Nash scheurt er hier lekker rauw op los. Door de zang van Sweet Felicia klinkt het ontzettend swingende Happy Hour als onze eigen Gigantjes met dat verschil dat Ben hier een knallende pianosolo aflevert.
Het tempo van Little Richard’s Long Tall Sally wordt vervolgens nog wat opgevoerd tot een knallende boogie met wilde boogie woogie piano en schreeuwende sax.
So Good To My Baby is een loom swingende shuffle met warm brommende sax en rauwe zang van Sweet Felicia. Het op zich al luchtig swingende Such A Night van Dr. John klinkt hier nog intiemer en lomer. Ben wordt hier slechts door de drums van Ashley Davies begeleid. Samen gooien ze er vervolgens nog een, als een trein swingende, boogie tegenaan in Melbourne ‘Red Rattler’ Blues. Een alsof het feest nog niet genoeg swingt trakteert Ben het publiek op de uitbundige swinger House Party met priemende saxofoon. Chicago Calling is een cover van nog zo’n Britse bluesgigant, Cyril Davies, en is hier gewoonweg onweerstaanbaar swingend. Somethin’ Bad gaat iets meer de jazzy kant op en klinkt enigszins als “Caledonia”.
Ben neemt afscheid met een breekbare versie van het Fats Domino nummer Walkin’ To New Orleans met een zeer ruime solospot voor de luie sax van Derek Nash.

Dit album is het ultieme bewijs dat boogiewoogie wel degelijk een opwindende zijtak van de blues is.


Tracklist:
01. Down The Road Apiece
02. Oreo Blues
03. What’d I Say
04. Roomin’ House Boogie
05. Happy Hour
06. Long Tall Sally
07. So Good To My Baby
08. Such A Night
09. Melbourne ‘Red Rattler’ Blues
10. House Party
11. Chicago Calling
12. Somethin’ Bad
13. Walkin’ To New Orleans

Website: Ben Waters

4 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe