Recensie: Ben Miller Band – Choke Cherry Tree

Ben Miller Band – Choke Cherry Tree
Format: CD – LP – Digital / Label: New West Records
Releasedatum: 26 januari 2018

Tekst: Jos Verhagen

De Ben Miller Band opereert sinds 2005 vanuit Joplin, whats in a name, Missouri, daar in Joplin en omgeving is de, dan nog uit drie man bestaande, band een graag geziene gast. Een tornado die nagenoeg heel hun dorp wegvaagde, opende de weg naar meer bekendheid. Ze namen voor het dorp een benefiet album op en schreven zich in voor een competitie om als voorprogramma van ZZ Top te mogen optreden. Ze wonnen dit met overmacht. Door de vele optredens als zo’n beetje het vaste voorprogramma van ZZ-Top hebben zij wereldwijd een eigen schare fans opgebouwd. De Ben Miller Band is dan ook niet zomaar weer een blues band uit de USA. Deze Ben Miller band is veel meer dan dat, en ik durf evenals meerdere recensenten, wel te stellen dat zij ZZ Top wel voorbij zijn.

Het inmiddels tot een viertal uitgegroeide band, kent naast Ben Miller en medeoprichter Scott Leeper met Rachel Ammons en Smilin’ Bob Lewis twee nieuwe leden die met hun brede beheersing van tal van instrumenten bijdragen aan de klasse van de nummers. Wie deze band live heeft zien spelen weet dat de gehele band veel rouleert van instrument, wat de muzikale kwaliteiten van dit gezelschap nog maar eens onderstreept.

De komst van Rachel Ammons heeft de Ben Miller Band naar een hoger niveau getild, haar zang, gitaar- en vioolspel zijn een muzikale vondst van Ben Miller. Het geeft deze ‘Choke Cherry Tree’ zoveel extra. Samen met producer Chris Funk (The Decemberist) maken zij gebruik van zelf gemaakte instrumenten met eigenlijk van alles wat voor handen is. Chris Funk is zelf een multi- instrumentalist en weet hoe hij deze variatie aan instrumenten goed op de plaat kan krijgen. ‘Choke Cherry Tree’ is een bonte verzameling aan stijlen, van country, gospel, bluegrass, tot stampende blues. Ook zijn ze niet bang om daar waar nodig er wat elektronica in te gooien.

De cd start ingetogen met Nothing Gets Me Down, de mooie dubbelzang van Ben en Rachel, de onheilspellende achtergrondmuziek, de steelgitaar, het grijpt je meteen vast. Doorstotend in een ode aan de Japanse filmer Akira Kurosawa. Deze stamper heeft een groove die meteen in je hoofd zit, de stompende one string washtub bass legt de basis voor deze song. One More Time borduurt voort op dit thema, dit kent ook die stampende groove maar is toch een geheel ander nummer. In Big Boy klinkt een kakofonie aan geluiden, de washtub bass,  stukken ijzer, rammelende blikken, ik weet allemaal niet wat ik hoor. Op deze haast indiaanse beat kun je alleen maar mee wiegen op het ritme.

Het is niet allemaal deze stampende blues. Met Trapeze schakelt de band over naar meer country neigende nummers, hier met mooi accordeonwerk. Producer Chris Funk zegt dat als Ben een instrument nodig heeft die hij zelf niet bespeelt, hij iemand belt en de volgende dag staat een topmuzikant klaar om het geheel in te vullen.
Na het ingetogen Lighthouse is het met Redwing Blackbird, Rachel Ammons die al haar kunnen ten toon spreid, het doet mij denken aan Terra Lightfoot die ik ook zeer bewonder. Vervolgens gooien ze het roer weer om met het modern elektronisch aandoende Life Of Crime.
Afsluiten met je beste liedje is een goed gebruik. Het erg afwisselende Mississippi Cure begint haast filmisch, om compositorisch zoveel kanten op te gaan. Ik hoor de Beatles, ELO, en weet ik wie nog meer. Een prachtig meeslepende nummer.

Het geeft ook de dynamiek weer van de band, van vet stampende rockers tot triest met viool ondersteunde tranentrekkers. Deze cd ademt een bepaalde vibe uit die boven de nummers uitstijgt. Je wil dit op repeat zetten om weer nieuwe dingen te ontdekken.


Tracklist:
01. Nothing Gets Me Down
02. Akira Kurosawa
03. One More Time
04. Big Boy
05. Trapeze
06. Lighthouse
07. Redwing Blackbird
08. Life Of Crime
09: Sketchbook
10. My Own Good Time
11. Mississippi Cure

Website: Ben Miller Band

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Releases Concertverslagen
Sort by
29 januari 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe