Recensie: Bekken & Gjems – Spell

Bekken & Gjems – Spell
Format: CD / Label: Blue Mood Records
Releasedatum: 18 mei 2018

Tekst: Peter Marinus

Bij een album met een pianist en harmonicaspeler als bezetting loop je het risico dat je je aandacht op een gegeven moment gaat verliezen. Gezien het feit dat het publiek op dit live album van het Noorse duo Bekken & Gjems in het laatste nummer wel erg rumoerig is, ben je geneigd te denken dat dit hier dan ook het geval is.
Aan het spel van dit duo ligt dit absoluut niet. Pianist Tor Einar Bekken, ook “bekend” als Dr. Bekken werd geïnspireerd door het spel van pianogigant James Booker terwijl Richard Gjems (harmonica), speelde met o.a. Mark Hummel, Rusty Zinn en Gary Primich. Dat de spanningsboog op dit album niet altijd even gespannen staat ligt meer aan de keuze van de nummers op dit album.

Zo is Internasjonalen dus de Internationale, het lijflied van de socialisten. Natuurlijk is het apart om dit nummer in een melancholieke versie tegen te komen maar wat doet dit nummer hier eigenlijk? Hetzelfde zou je kunnen zeggen over Scott Joplin’s The Entertainer. Dit nummer begint in een drastisch in tempo verlaagde versie maar neemt langzaam aan in ragtime tempo toe. Nogmaals apart maar wel erg uit de toon vallend. Het langzaam zwierende Livet I Finnskogarna werd geschreven door de mij totaal onbekende Zweedse accordeonist Carl Jularbo. Dit nummer gaat richting kleinkunst muziek en heeft dus niets met blues uit te staan. Ook de ballad Midisijolin wordt mooi uitgevoerd maar is mij teveel sfeermuziek.
Er staan gelukkig ook wat bluesy nummers op dit album zoals Come On Down To My House, een soepel ragtime nummer met mooi kermende harmonica. Beide heren excelleren hier in hun soli. Black Coffee is een slowblues met een brandende en grommende harmonica, ondersteund door loom pianospel. De harmonica raakt af en toe het geluid van Toots Thielemans aan maar blijft over de hele linie aan de veilige kant van de bluesstreep. De uitvoering van het Bobby Charles nummer Jealous Kind heeft, ondanks de minimale duo bezetting, toch een funky ondergrond en gastzangeres Nora Noor heeft een prettige warme stem. Het pareltje op dit album is St. Pete. Een prima pompende boogie woogie met de harmonica als extra pomp. Jammer genoeg is de solo van gast gitarist Jan Christian Gjems een beetje aan de stroeve kant. In I’d Rather Drink Muddy Water blijkt dat Bekken ook nog een prima zanger is in een lekker intieme slowblues. Opvallend is de cover van het John Coltrane nummer The Inch Worm waarin de harmonica de rol van Coltrane’s sax overneemt. Ook de cover van Jelly Roll Morton’s Winin’ Boy Blues is een heerlijk rollende piano blues. In Randy Newman’s Louisiana 1927 lijkt het publiek de aandacht dus te zijn verloren.

En dat is eerlijk gezegd bij mij ook wel een beetje het geval. Zo lang de heren zich aan de blues houden gaat het bij mij goed maar zodra er andere muzieksoorten voorbij komen ben ik afgehaakt.


Tracklist:
01. Come On Down To My House
02. Black Coffee
03. Livet I Finnskogarna
04. Midisijolin
05. Jealous Kind
06. St. Pete
07. I’d Rather Drink Muddy Water
08. Internasjonalen
09. The Entertainer
10. The Inch Worm
11. Winin’ Boy Blues
12. Louisiana 1927

Website: Bekken & Gjems

31 mei 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe