Recensie: Bees Deluxe – Voice Of Dog

Bees Deluxe – Voice Of Dog
Format: CD – Digital / Label: Slapping Cat Records
Releasedatum: 9 februari 2018

 Tekst: Peter Marinus

Je hoeft alleen maar naar de songtitels te kijken om te zien dat je hier niet met een doorsnee bluesband te maken hebt. En dat geldt ook voor het muzikale vlak. Het is haast onmogelijk om een muzikaal etiket op de band Bees Deluxe uit Boston te plakken. Zelf houden ze het maar op “acid bluesband” maar ik vind die term nog veel te beperkt. Persoonlijk vind ik het geweldig als een band allerlei muziekstijlen in een blender gooit en daar wat eigens van maakt.  En dat gebeurt ook zeker op dit album!
De band bestaat uit Carol Band op toetsen, Allyn “Aldo” Dorr op bas, Patrick Sanders op drums en percussie en Conrad Warre op gitaar en zang.

Het album opent met Song No. 9, een loom bluesrock nummer maar met absoluut geen standaard blueslicks maar wel de nodige verwijzingen naar het werk van Steely Dan en Frank Zappa met het hard priemende gitaarwerk van Warre in de hoofdrol. Richard “Rosy” Rosenblatt is op harmonica te gast in Beer. Als je van dit nummer geen dorst krijgt, weet ik het ook niet meer. “I Need you, but I want a beer, I want you but I need a beer”. Dit in een loom J.J. Cale-achtig nummer met huilende harmonica. Ook All Miles is een ontspannen wiegend nummer in het J.J. Cale/Mark Knopfler straatje met jazzy gitaarwerk dat ook kan schroeien in de beste Jeff “Skunk” Baxter traditie. Zappa kijkt toch ook weer stiekem om een hoekje toe in deze instrumental.
Industrial (Espionage) maakt het mij wederom moeilijk. Hoe noem je deze stijl? Je hoort Mike Stern-achtig gitaarwerk over luie synthesizer stoten. Symfoblues? Progblues? Flat Earth Conspiracy is weer een luie funky bluessong vol ingenieuze breaks, die er weer voor zorgen dat er een progrock randje a la King Crimson aan dit nummer komt. Mede door het zwaar vervormde Robert Fripp-achtige gitaarwerk. In Blues For Cameroon gaan we op de semi-akoestische Afro toer waarin ook Braziliaanse sambageluiden te horen zijn. In het funky Fake Instrumental worden de blues fusion en progrock weer op één hoop gegooid met bluesy harmonica en avontuurlijk gitaarwerk. Maar hoezo “fake” instrumental? Gastdrummer Colin Rosso is te horen in Strange Matter. Een nummer, dat ook weer lastig te omschrijven is. Je hoort namelijk flarden Dire Straits, King Crimson, Steely Dan en blues voorbijtrekken. Verwacht in Spaghetti Western geen Ennio Morricone-achtige muziek. Wat je wel krijgt is de huilende harmonica van Richard “Rosy” Rosenblutt en lui jazzy gitaarwerk. You Say Red kan ik het beste als een Steely Dan boogie omschrijven. En Bees Deluxe sluiten het album af op een manier, die alleen zij hadden kunnen verzinnen. Neem alleen die titel al, Imaginary Conversation Between Björk And Buddy Guy! In deze tien minuten lange instrumental hoor je Warre zijn kunsten op de gitaar ten toon spreiden over een zwevend synthesizer bed.


Tracklist:
01. Song No.9
02. Beer
03. All Miles
04. Industrial (Espionage)
05. Flat Earth Conspiracy
06. Blues For Cameroon
07. Fake Instrumental
08. Strange Matter
09. Spaghetti Western
10. You Say Red
11. Imaginary Conversation Between Björk And Buddy Guy

Website: Bees Deluxe

26 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe