Recensie: Barry Goldberg – In The Groove

Barry Goldberg – In The Groove
Format: CD – Digital / Label: Sunset Boulevard Records
Releasedatum: 15 juni 2018

Tekst: Peter Marinus

Na een afwezigheid van 12 jaar duikt er weer een legende uit de muziekgeschiedenis op. Barry Goldberg, toetsenist en producer, speelde in 1965 in de band van Bob Dylan tijdens diens legendarische optreden in Newport, richtte samen met Mike Bloomfield de band The Electric Flag op en, ook samen met Bloomfield, de mislukte supergroep KGB. Zijn eerste soloalbum verscheen in 1969 en zijn laatste in 2006 en nu is er dan eindelijk weer een nieuw soloalbum.
Op dat album neemt Barry ons mee in een tijdmachine, die teruggaat naar de jaren ’60 waar muziekstijlen als rhythm & blues, souljazz, garagerock en rock & roll de dienst uitmaakten. Hij wordt op deze reis begeleid door gitaristen als Denny Freeman, James Intveld, Johnny Lee Schell en Nawfel Hermi, bassisten Reggie McBride en Tony Marsico, drummer Don Heffington, harmonica gigant Rob Stone, saxofonist Joe Sublett, trompetist Darrell Leonard, vibrafonist Craig Fundyga en percussionist Victor Bisetti.
Op één nummer na hebben we hier te maken met een instrumentaal album.

Het openingsnummer Guess I Had Enough Of You wordt namelijk gezongen door Les McCann en is een pompend rhythm & bluesnummer met gierende harmonica van Rob Stoner en superfunky Hammond B3 spel van Barry. De rest van de nummers is dus instrumentaal. Zo is The Mighty Mezz een heerlijk swingend souljazz nummer in de beste traditie van Jimmy Smith of Booker T. Compleet met soulvol swingende blazers en een kokende Hammond B3. Westside Girl is een loom souljazz nummer a la Ramsey Lewis met vibrafoon en een geluid, dat aan een rokerige nachtclub doet denken. In The Groove heeft een lome groove, die aan Marvin Gaye’s “What’s Goin’ On” doet denken waarin Barry met het grootste gemak soepel soleert. Mighty Low is een nummer van Milt Buckner en is een broeierig voortkruipende souljazz shuffle met lekker jazzy priemende gitaar en Barry’s warm golvend orgel. Dumplin’s is een ouderwets rhythm & bluesnummer in een stijl die aan Bill Doggett doet denken compleet met knorsax van Joe Sublett en pompend orgel. Bullwhip Rock is dan weer een nummer van de obscure Texaanse rock & roll band The Cyclones en is een rauwe rock & roller met Barry, die er op de piano soepele boogie woogies uit ramt. Lazy is een cover van het Johnny & The Hurricanes nummer en is een typisch jaren ’60 gitaarnummer, dus met diep twangende gitaar en knorsax. Ook Tall Cool One is een cover. Dit keer van de Amerikaanse garageband The Wailers. Een dreigend nummer met Barry op de stuwende piano. Dit nummer heeft wel wat weg van een opgevoerde versie van Andre Williams’ “Bacon Fat”. De cover van Sil Austin’s Slow Walk is een shuffle met een New Orleans rhythm & blues geluid met een hoofdrol voor de saxofoon en Barry in een bescheiden, begeleidende rol.
Na de rauwe slowblues Ghosts In My Basement, waarin de scheurende harmonica centraal staat, eist Barry in het afslsuitende Alberta (van Ledbetter) alle aandacht op door alleen met zijn piano een soepel swingende versie af te leveren.

Goed dat Barry Goldberg weer terug is. Dit is een album waarop je op een zeer prettige wijze door de muzikale geschiedenis wordt rondgeleid.


Tracklist:
01. Guess I Had Enough Of You
02. The Mighty Mezz
03. Westside Girl
04. In The Groove
05. Mighty Low
06. Dumplin’s
07. Bullwhip Rock
08. Lazy
09. Tall Cool One
10. Slow Walk
11. Ghosts In My Basement
12. Alberta

Website: Barry Goldberg

17 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe