Recensie: Barry Adamson – Memento Mori

Barry Adamson – Memento Mori
Format: CD – LP – Digital / Label: Mute
Releasedatum: 26 oktober 2018

Tekst: Paul Op den Kamp

Na een korte carrière als bassist bij Magazine en Nick Cave begon de eigen carrière van Barry Adamson met de klassieker ‘Moss Side Story’. Dit legendarische eerste album als soundtrack bij een niet gemaakte misdaadfilm. Sindsdien timmert hij als de postpunk versie van Bernard Hermann of Henry Maccini aan de weg, afwisselend maakt hij sindsdien solo albums en filmmuziek. Dat zijn muziek gebruikt werd door David Lynch (Lost Highway) en Oliver Stone (Natural Born Killers) is wel een teken van de kwaliteit ervan.

Tijdens het draaien van deze plaat ontvouwt zich in je hoofd al de film. De nacht valt over een fictieve hoofdstad. De soldaat op wacht rookt zenuwachtig een sigaret, bang vanwege de geruchten over een ophanden zijnde staatsgreep. Spionnen sluipen door de lege straten, zich bewust dat ze al drie straten worden gevolgd. De huurmoordenaar rijdt voorbij, zeker van zijn doelwit. In het huis dat hij passeert draaien de geliefden hun bewegingen van lust en opwinding. De samenzweerders hebben hun laatste vergadering in het paleis. Hoog boven de stad glijdt het spionagetoestel haast onzichtbaar voorbij. De bom verscholen in een achtergelaten koffer tikt af naar het moment van ontploffen.
Het spreekt bij deze beelden bijna voor zich dat er op het album een bewerking van het James Bond thema staat. De bekende melodie is in de bewerking herkenbaar, tegelijkertijd ook typisch in de stijl van Barry Adamson. Dampende jazz, zwoele soul met een vleugje dance en rock. Samengebracht zoals alleen hij dat kan! Altijd verassend en sfeervol.

Helemaal op het einde staan ter afsluiting twee nummers van de oude werkgevers. Liever had ik de sfeer van zijn eigen nummers gecontinueerd gezien. Ietwat ruw verschuif je naar andermans sfeer. Daarin ligt natuurlijk het begin voor de man om wie deze recensie gaat, maar toch! Meer materiaal was een betere toevoeging geweest.

De Latijnse titel in de vertaling, ‘gedenk te sterven’ ofwel iedereen zal een keer sterven. In vroegere tijden een herinnering eraan dat je voor aangezicht van god moet verantwoorden. Een passende titel bij de noir klanken van de muziek. Bij het zoeken naar de betekenis vind ik op internet ook de volgende tekst die aan de Spaanse monniken wordt toegeschreven, zij gaven het een plek in het Llibre Vermell de Montserrat, een collectie religieuze liederen uit de 14e eeuw. Hoe oud ook de tekst, dit zo op dit album gebruikt kunnen worden:

Life is short, and shortly it will end;
Death comes quickly and respects no one,
Death destroys everything and takes pity on no one.
To death we are hastening, let us refrain from sinning.
If you do not turn back and become like a child,
And change your life for the better,
You will not be able to enter, blessed, the Kingdom of God.
To death we are hastening, let us refrain from sinning.

Compilatie van het solo werk van een zeer veelzijdig artiest. Een te beknopt overzicht van zeventien nummers. Een overvolle box met alle albums zou het juiste eerbetoon zijn geweest. Opvallend, voor de liefhebbers van het zwarte goud; dit album is verkrijgbaar op goudkleurig vinyl!


Tracklist:
01. The Man With The Golden Arm
02. Jazz Devil
03. Civilization
04. Set The Controls For The Heart Of The Pelvis
05. The Snowball Effect
06. The Sun And The Sea
07. The Big Bamboozle
08. I Got Clothes (ACR:MCR Rework)
09. Come Hell Or High Water
10. Something Wicked This Way Comes
11. The Long Way Back Again (Single Edit)
12. Up In The Air (Single Edit)
13. 007, A Fantasy Bond Theme
14. Sweet Misery
15. The Hummingbird
16. Parade (Magazine)
17. From Her To Eternity (Nick Cave)

Website: Barry Adamson

4 december 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe