Recensie: Bad Temper Joe – Ain’t Worth A Damn

Bad Temper Joe – Ain’t Worth A Damn
Format: CD – Digital / Label: Timezone Records
Releasedatum: 13 april 2018

Tekst: Martin van der Velde

Bad Temper Joe begint op 15-jarige leeftijd gitaar te spelen. Na het beluisteren van het album ‘Blues On The Bayou’ van B.B. King is het meteen duidelijk dat blues de richting is die hij wil gaan volgen. Niet veel later ontdekt hij ook Buddy Guy, Muddy Waters, Little Walter, Howlin Wolf en Elmore James, om tot de ontdekking te komen dat de sound van de slidegitaar het meest tot zijn verbeelding spreekt. Maar ook Bob Dylan heeft een behoorlijke invloed op het spel van Bad Temper Joe, wellicht is Dylan zelfs zijn grootste inspiratiebron wanneer je afgaat op de folk , country en roots elementen die Joe weet te combineren met zijn blues doorspekt repertoire. Joe wil zich niet strikt beperken tot drie akkoorden en twaalf maten. Zijn stage name heeft niets met zijn humeur te maken, maar meer met het feit dat hij niet zeer spraakzaam is tijdens zijn optredens en altijd een zeer serieuze uitdrukking op zijn gezicht heeft. Hierdoor zou men kunnen vermoeden dat hij “Bad Tempered” is, maar het tegendeel is waar kan ik u melden.
In 2014 brengt Bad Temper Joe zijn eerste cd ‘Sometimes A Sinner’ uit. Een, door de pers zeer goed ontvangen debuut waarop Joe ons kennis laat maken met zijn liefde voor slidegitaar. Een techniek waarop hij zich volkomen heeft toegelegd en om dit optimaal tot zijn recht te laten komen altijd op zoek is naar de juiste instrumenten doe over een warme sound beschikken. Na het testen van een dobro komt hij bij de Weissenborn gitaar terecht. Een gitaar die rond 1920 werd ontworpen door Hermann C. Weissenborn voor het gebruik in Hawaii muziek. De gitaar onderscheidt zich door een zeer eigen geluid dat ontstaat doordat de hals van de gitaar helemaal hol is en geen fretten bevat. De kam is extreem hoog, zodat de snaren ver boven de hals liggen en met een slide bespeeld dienen te worden.
Zijn tweede album ‘Man For The Road’ (2014) heeft Bad Temper Joe volledig live ingespeeld met dit instrument. Zijn inspiratie voor het slidespel haalt hij bij muzikanten als Robert Randolph, Warren Hayes, Ben Harper, Martin Harley en Derek Trucks, die ieder op hun eigen manier deze techniek uitdragen. Vooral de laatste mag als Joe’s ultieme inspiratiebron wat slidegitaar betreft gezien worden.
Opmerkelijk is het feit dat op ‘Tough Ain’t Easy’, een album dat Bad Temper Joe in het voorjaar van 2015 uitbrengt totaal geen slidegitaar te horen is. In 2016 volgt de cd ‘Double Trouble’ dat in hetzelfde jaar wordt opgevolgd door een EP ‘Double Trouble’, wat een tweeluik lijkt te zijn. Een jaar later brengt hij naast ‘Solitary Mind‘, zijn eerste band album ‘Bad Temper Joe And His Band’ uit, waarop Joe in bandvorm een aantal songs uit zijn gigantisch repertoire terug laat komen en drie Bob Dylan covers (Can’t Wait, Blind Willie McTell en Til I Fell In Love With You) in een fraai eigen jasje giet.

De man brengt zijn materiaal in rap tempo uit. Nu ligt daar al weer ‘Ain’t Worth A Damn’, wederom op Timezone Records, een album dat negen tracks bevat die zijn opgenomen tijdens een optreden in Café de Loge in Gent, België. Slechts één cover op dit album, Spoonful, waarmee Joe de legendarische bluessongs met Willie Dixon alle eer aan doet. De andere acht tracks kunnen we op zijn vorige albums terugvinden, maar hebben door de jaren heen allemaal een herbewerking ondergaan, waardoor ze anders klinken dan de eerdere versies.
De cd gaat met Farmer’s Daughter en vervolgens Most Things Haven’t Worked Out Yet in een medium tempo van start. Op beide tracks begeleidt Bad Temper Joe zich zelf met een combinatie van fingerpicking- en slidespel en blijkt de man deze techniek perfect te beheersen. In de bluesy ballad If Tears Were Diamonds neemt hij eerst even gas terug met subtiel slidewerk om vervolgens, richting het eind van de song naar een fraai stevig climax toe te werken. Slidespel is zijn handelsmerk en daarop drijft dan ook het vlot gespeelde Nighthawk Woman Blues #9. In de twee daarop volgende stukken Delilah en Man For The Road schuift Joe iets meer op richting folky- en rootsgeoriënteerde songs en voert het fingerpickingspel de boventoon, maar in Honey For My Biscuit heeft hij de slide weer over de vinger geschoven en de vaart er weer goed in.
Dit plan trekt hij door in een eigen versie van Spoonful, waarop het publiek, waarschijnlijk door herkenning nog enthousiaster reageert, om vervolgens het intieme concert af te sluiten met I Bid You Goodnight, Sweet Marie. Een rootsy nummer dat Bed Temper Joe heel klein weet te houden. Wederom een fraai intiem album van een lekker rauw zingende troubadour, die via zijn rootsy bluessongs zijn verhalen uitdraagt. Bescheiden als de man is noemt Joe zijn collega’s Greyhound George, Michael van Merwyk, Tom Vieth als de betere Duitse akoestische bluesmuzikanten.
Klopt, geen woord verkeerd aan maar met ‘Ain’t Worth A Damn’ toont hij nogmaals aan dat hij aan de eerder genoemden niet onder doet. Nieuwsgierig geworden, check ook eens zijn andere albums op Timezone Records, waarvan de voorlaatste, in een bandzetting Bad Temper Joe’s materiaal op een andere wijze wordt belicht.


Tracks:
01. Farmer’s Daughter
02. Most Things Haven’t Worked Out Yet
03. If Tears Were Diamonds
04. Nighthawk Woman Blues #9
05. Delilah
06. Man For The Road
07. Honey For My Biscuit
08. Spoonful
09. I Bid You Goodnight, Sweet Marie

Website: Bad Temper Joe

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by
8 mei 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe