Recensie: Anna McClellan – Yes And No

Anna McClellan – Yes And No
Format: Vinyl LP – Digital / Label: Father-Daughter Records
Releasedatum: 23 februari 2018

Tekst: Peter Marinus

Je hebt van die zangeressen waarbij het niet uitmaakt dat ze af en toe niet al te zuiver zingen. Hun stijl van zingen zit namelijk vol met woede, pijn, verdriet, kortom…vol emotie. Kijk bijvoorbeeld maar naar Rickie Lee Jones, Patti Smith of PJ Harvey.
Aan dat zangeressenfront is nu weer een nieuw talent verschenen in de persoon van singer-songwriter Anna McClellan. Haar album is gevuld met songs over vrouwen en hoe zij hun mannen liefhebben waarbij vreugde, woede en verdriet elkaar aflossen. Het verscheen op het onafhankelijke Father/Daughter label uit San Francisco, dat gerund wordt door Jessi Frick en haar vader Ken Hector.

In het openingsnummer van het album Flailing Orbits, klinkt Anna als een wankele versie van Carly Simon. In een overigens soulvolle ballad, die kort en fel is, over een aflopende of al afgelopen relatie. Heart Of Hearts is een hoekig pompend piano popnummer dat aan de eigenzinnige stijl van Rickie Lee Jones doet denken. Evenals Jones hanteert Anna hier gewoon haar eigen vocale stijl waarbij haar het een zorg zal zijn dat de zang niet altijd even zuiver is. Een zeer apart nummer is het resultaat. In het met strijkers gevulde Look Alive doet Anna haar stinkende best als crooner. In dit romantisch aandoende nummer zorgt Anna weer voor een eigenzinnige bitterzoete sfeer. But At The Same Time is een pianoballad over een vertrokken minnaar met stemmige strijkers en breekbare zang. In de luie ballad Happy Type klinkt de felheid van PJ Harvey door. Dit met felle gitaarriffs gevulde nummer beschrijft Anna’s onzekerheid in de liefde.
Dan volgen er twee nummers waarbij ik aan John Lennon moest denken. In beide gevallen is de prominent aanwezige piano hiervoor verantwoordelijk. Het gaat om de nummers Holding On Too Tight, een prima buesy ballad, en Nail-Biting Song, dat een emotionele ballad vol met zielepijn en twijfel is. Na een bijna ragtime-achtig piano intro gaat It Just Makes Sense over in een fel pompend powerpop nummer.
In de afsluiter Shit’s In The Stars duiken voorzichtige country invloeden op.

Ik moet eerlijk toegeven dat het even wennen was voordat ik de kwaliteiten van Anna McClellan door had. Maar daarna was ik echt overstag en durf ik nu ook te beweren dat dit een album is van een zeer veelbelovende en eigenzinnige artieste.


Tracks:
01. Flailing Orbits
02. Heart Of Hearts
03. Look Alive
04. But At The Same Time
05. Happy Type
06. Holding On Too Tight
07. Nail-Biting Song
08. It Just Makes Sense
09. Shit’s In The Stars

Website: www.fatherdaughterrecords.com

4 april 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe