Recensie: Angelina Hunter Trio – Roll With It

Angelina Hunter Trio  ̶  Roll With It
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 24 mei 2018

Tekst: Jos Verhagen

Degene die mijn recensies een beetje volgen weten dat ik een voorkeur heb voor vrouwelijke artiesten, zeker als die vet gitaar kunnen spelen en goed kunnen zingen. Aan al die maar langer wordende lijst komt met stip op nr 1 Angelina Hunter binnen. Deze vrouw vertegenwoordigt alles wat ik in blues en bluesrock mooi vind. Een spannende stem van een vrouw die het niet schuwt de grenzen van die stem op te zoeken. De passie en power is overweldigend. Een vrouw die je met haar gitaarspel in vervoering brengt, qua stijl naar Gary Moore neigend en dat bevalt. Zelf geeft ze David Gilmour (Pink Floyd) als haar favoriete gitarist op. Haar solo´s zijn op het scherpst van de snede en getuigen van een goed spelinzicht. Je voelt de passie en improvisaties, superb.

Hoewel ‘Roll With It’ haar debuut cd is speelt Angelina Hunter al jaren samen met haar man Sandy Hunter: drums, en Adam Bell: bas De drie kennen elkaar al sinds zij samen muziek studeerden aan de universiteit. Verder speelden zij samen in de in Canada bekende band Bluestone. ‘Roll With It’ start met Crazy Days, een mooi opgebouwde song waar Angelina met haar stem het stempel zet die ze op de gehele cd doortrekt. Ondersteunt door haar sterke ritmesectie komt de song dan goed op stoom met haar gitaarwerk. Dit zijn solo’s waar ik zo van kan genieten, gewoon spelen wat in je opkomt. Het zou me niet verbazen als live de solo elke keer anders klinkt. Gettin Old Child is een prachtige ballad waar Angelina vocaal alles uit de kast haalt en vervolgens haar gitaar tergt tot het uiterste in een prachtige solo. Die ballads zijn haar sterke wapen. Drie van deze juweeltjes staan er op deze cd. Naast Gettin Old Child, zijn dit Better Than Today en Something For Nothing. Zoals zij in Better Than Today het verlies van een geliefde verwoord en vertaalt in een gitaarsolo, verraad haar grote klasse. Something For Nothing is weer van een andere klasse, voortbordurend op het idioom van Etta James “I Rather Go Blind”, ontspint zich een tekstueel sterk nummer vol power en overtuiging gezongen. De intensiteit van Angelina`s vocalen, het brengt je in een trance.
Verder kent de cd tal van andere hoogstandjes zoals het met een spannend basloopje openende Hey Jake. Het nummer roept een jazzy improvisatie-feel op, met een lekkere portie funk en groove in het gitaar-werk. Vervolgens ontspringt er een stukje gitaarwerk maar vooral het onderliggende baswerk van Adam Bell, is wat blijft hangen. De meer uptempo nummers doen sterk denken aan de Blues Pills of Pristine, ook twee bands die het van een sterke stem moeten hebben. Zo rolt de cd van het ene spannende nummer in het volgende, Baybeh, I Never Loved Ya . De afsluiter Blood Form A Stone, zet een tandje bij qua gitaarwerk, een fijne afsluiter die laat horen wie Angelina Hunter is.

Voor een recensent zijn dit de pareltjes in het rijk gevulde muzieklandschap, althans als het je stijl is. Voor mij eentje voor op de jaarlijst. Je voelt in alles op deze cd dat het echt is niet volgestopt met technisch foefjes om het perfect te laten klinken, dit is puur.


Tracklistꓽ
01. Crazy Hazy Days
02. Getting Old Child
03. Hey Jake
04. Better Than Today
05. Baybeh
06. I Never Loved Ya
07. Something For Nothing
08. Blood From A Stone

Website: https://www.facebook.com/TheAngelinaHunterTrio/

10 juli 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe