Recensie: Andy Watts – Blues On Fire

Andy Watts – Blues On Fire
Format: CD – Digital / Label: Kame’a Records
Releasedatum: 19 juni 2018

Tekst: Peter Marinus

Ik schaamde mij altijd een beetje wanneer mij gevraagd werd om eens wat Israëlische artiesten op te noemen. Verder dan wat Eurovisie Songfestival kandidaten kwam ik meestal niet. En om nou bijvoorbeeld die kakelende winnares van de laatste editie te gaan noemen is ook niet bepaald prettig. Daarom ben ik des te blijer dat ik nu met een Israëlische bluesrock naam op de proppen kan komen. En wel die van gitarist Andy Watts uit Tel Aviv. Op jonge leeftijd hoorde hij Amerikaanse bluesklanken uit zijn radio komen en was hij gelijk verkocht.
Hij werkte onder meer met Johnny Winer, Bernard Allison en Joe Louis Walker en die laatste is te gast op Andy’s nieuwste album.

Je hoort zijn zang in Blues On Fire en dan kan het niet anders dan dat dit een funky soulblues nummer is met warme blazers (Elad Gellert op saxofoon en Gregory Risken op trompet) en de zeer soulvolle stem van Joe Louis Walker. Het album opent met de instrumentale shuffle Full Throttle. Een prima swingend nummer met een schrijnend knorrende saxsolo. Andy vervult in eerste instantie een dienende rol in dit nummer maar komt toch op een geven moment met een knallende, felle gitaarsolo. Er staat een flink aantal covers op dit album. De eerste, die je tegenkomt is een cover van het Fleetwood Mac nummer Looking For Somebody waarin het mystieke Mac geluid prima tot uiting komt middels een lekkere lome bluesballad waarin Andy’s gitaar jankt en giert en dat op eind een lekker logge tempoversnelling kent. Ook Riviera Paradise is een cover. Dit keer van Stevie Ray Vaughan. Een instrumentaal nummer met Miles Davis/Chet Baker-achtige trompet en Andy’s jazzy gitaarwerk. Een cover die bijna zeven minuten duurt. De cover van J.J. Cale’s I Got The Same Old Blues heeft de schuurpapieren stem van Roy Young als meerwaarde terwijl Andy’s gillende priemende gitaar natuurlijk ook niet onvermeld mag blijven. Het coveren van Voodoo Chile, van Jimi Hendrix, blijft natuurlijk altijd een gevaarlijke klus. Er zijn er maar weinig (o.a. Stevie Ray Vaughan) die hier mee weg komen. Andy Watts mag zich ook in dat rijtje voegen want in zijn versie zijn de funky kanten van het origineel aan de kant geschoven om plaats te maken voor een overrompelend hard bluesrock geluid. Ook Junkies, Monkeys & Donkeys is een cover maar dan eentje die wij niet kennen. Het is namelijk een nummer van de Israëlische band Jericho Jones, wiens zanger Danny Shoshan ook meezingt. Een lome bluesshuffle met een geluid dat zelfs aan dat van Pink Floyd doet denken.
Nadat een kelderdeur krakend geopend is dendert de snoeihard logge funky cover van Who Knows, ook van Hendrix, je tegemoet. Andy’s gitaar knalt en scheurt hier alle kanten op. Ik snap alleen niet zo goed waar dat gepriegel op die trompet nou voor nodig was.

Ik vergeet het nooit meer. Ken je nog Israëlische rocknamen? Jazeker!! Andy Watts!! Verantwoordelijk voor een bij vlagen spijkerhard en bij vlagen prima soulvol bluesrock album!


Tracklist:
01. Full Throttle
02. Blues On Fire
03. Looking For Somebody
04. Riviera Paradise
05. I Got The Same Old Blues
06. Voodoo Chile
07. Junkies, Monkeys & Donkeys
08. Who Knows

Website: Andy Watts

29 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. Vera Hes 29 juni 2018 om 11:59 - Antwoorden

    Dit vindt ik nou leuk. Een beetje Funky, maar een echte Bluesstem, geweldig. Dank je B.M.

We horen graag je mening! Voeg reactie toe