Recensie: André van den Boogaart – Op de Terugweg van Nergens

André van den Boogaart – Op de Terugweg van Nergens
Format: CD / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 12 april 2018

Tekst: John Maes

Dit is het derde album van André van den Boogaart, de Brabantse bluestroubadour die we ook nog kennen als gitarist van het vermaarde Bradley’s Circus waarmee hij een aantal jaren faam maakte samen met frontlady Mattanja Joy Bradley. Een van de flamboyantste kroegtijgers van Tilburg, De onbekende legende en winnaar van de Tilburgse Top 1000 met het nummer ‘Het is morgen pas dat de wereld vergaat’. Daarmee stootte hij Guus Meeuwis van de troon.

André’s passie en begeestering ligt vooral ook in zijn solowerk (‘Met Modder In Mijn Bloed’ 2012 en ‘Rauwe Rand’ 2014). Hij heeft nu een fantastische band om zich heen verzameld ‘De Tornado’s’ bestaande uit Joost Verbraak (trompet, trombone, accordeon, piano), Jan van Bijnen (pedalsteel, trompet, mandoline), Yori Olijslager (drums) en oudgediende Joris Verbogt op contrabas.
André’s muziek komt letterlijk en figuurlijk recht uit het hart! Geen quasi-poëtisch geneuzel, maar ruw houten scherpe teksten uit het leven gegrepen. André zingt in het Nederlands met een duidelijk Brabants randje en tongval. Hij doet dit bewust want zoals hij zelf aangeeft ‘Op die manier kan ik mijn dynamische levenswandel het scherpst duiden’. Zijn verhalen worden vertolkt op dit nieuwe album op een basis van ongerepte country en drassige blues met ondersteuning van zijn fantastische band. Dit derde album klinkt veelzijdiger dan ooit. De Tilburger Van den Boogaart brengt je samen met zijn Tornado’s met de geluiden van pedalsteel, dobro, trompet, accordeon en sousafoon naar de rauwe straten en steegjes van New Orleans.

De titel ‘Op de terugweg naar Nergens’ refereert vooral ook naar de vergeefse pogingen die André heeft gedaan op het pad van de nationale muziekbuzz. Daar is André niet al te gelukkig in geweest. André heeft het gevoel dat hij heel zijn leven al ergens probeert te komen met mijn muziek, ‘want iets anders kan ik niet’.

‘Ik heb bij 60 bazen gewerkt, maar het systeem past zich maar niet aan aan mijn persoonlijke manier van werken. Ik ben nog steeds niet waar ik wil zijn. Mijn leven is een soort continue come-back. Ik ga nergens naar toe en kom ook nergens vandaan. Ik wilde eigenlijk gaan stoppen met muziek maken en zat in een dipje. Je gaat met z’n vieren naar een optreden, neemt 250 euro mee en op de terugweg krijg je een boete van 160 euro. Dan ben je failliet en dacht ik, waar doe ik het toch allemaal voor. Het was dus of stoppen of een eeuwige come-back maken. Ik heb heel veel ideeën, maar die komen maar niet tot wasdom. Nu ben ik mijn manager Dexter tegen het lijf gelopen en zijn we samen plannen op gaan zetten. Sindsdien loopt het als een tierelier en sta ik op nummer 1 van de Tilburgse top 1000!’

Dit album spreekt klare taal en vaak weet André een gevoelige snaar te raken. De teksten zijn doorspekt van ellende met drank, vrouwen en wisselende relaties. Vrolijk kun je er niet van worden, maar de prachtige muzikale omlijsting zorgt er toch voor dat je volop geniet en gegrepen wordt door de lyriek in de meeste liederen. Een echt autobiografisch album zou je dit kunnen noemen. Het titelnummer gaat over een onbestemd verlangen naar iets onbereikbaars. Het nummer wat mij persoonlijk het meest aanspreekt en tekstueel erg scherp opgesteld is Het Gooi van het Zuiden. Hierin wordt de draak gestoken met de Tilburgse ‘kouwe kak-wijk’ De Blaak. De goudkust in het zuiden van Tilburg, waar status en uiterlijke schijn het huiselijke verdriet van achter de voordeur probeert te verdoezelen. Omhoog gevallen burgers die zich constant moeten forceren om bij het groepje succesvolle zakenmannen of managers te behoren. Daar waar men de cabriolet van vrouwlief recht voor de deur wil parkeren;

Daar fiets een gescheiden man met zijn kind door de straat,
Hij woont nu in een TBV woning, tis de getto van de Blaak,
In de vijvers wordt gevist door mensen uit Broekhoven of de wijk Jeruzalem
‘goed in de gaten houwen dus’
De kinderen praten met een harde G of een bekakte R
Er is een feestje van de tieners, alle buren hebben netjes een briefje gehad. Het kan wel tot twee uur duren en de muziek gaat hard. Nou jah muziek, Frans Duijts, Jacco Wagner, Frans Bauer. Tis hun ganstamuziek , zo voelen zich nog verbonden met de onderkant van de maatschappij.
Iedereen moet op pianoles bij juffrouw Couwenberg,
Op de Swalm leren ze dan Beethoven, Bach en Adele en hun kind is altijd het beste. Ja ze denken dat de pianojuf een sjieke dame is, maar ik zag haar ’s-Nachts huilend naar de maan.
Iedereen stemt VVD, maar Willem Jan van Hofstede de Blaak stemt PvdA. Iedereen noemt hem nu ‘Linkse Jan’ de idealist uit de onderlaag.
De vrouwen rijden rond in een cabrio en een zonnebril en een tas van Louis Vutton. Ze gedragen zich als de sterren van het witte doek, maar ze kunnen eigenlijk helemaal niets.

Vanaf april gaat André met zijn Tornado’s weer toeren door Nederland. Laat dit niet aan je voorbij gaan, want een live optreden is verrassend aangenaam en je zult meer begrijpen van deze Brabantse bluesman met al zijn besognes.


Tracks:
01. Dronken Tranen
02. De Drank
03. Brandend Land
04. Kruisweg-Erotiek
05. Op de Terugweg van Nergens
06. Het Gooi van het Zuiden
07. Warmer dan de Zomerzon
08. VLO

Website: André van den Boogaart

Tour:
12 april – Club Smederij, Tilburg
18 april – De Rozenknop, Eindhoven
23 april – Torpedo Theater, Amsterdam
25 april – Burgerweeshuis, Deventer
10 mei – Mijl op Zeven, Ospel

18 maart 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe