Amy McCarley – MECO
Format: CD – Digital / Label: Meco Records
Releasedatum: 8 februari 2019

Tekst: Peter Marinus

De term MECO behoeft een nadere uitleg. Naast het feit dat het derde album van singer-songwriter Amy McCarley uit Hunstville, Alabama, op het gelijknamige label is uitgebracht, is MECO een term die komt uit de NASA, en om precies te zijn, de spaceshuttle wereld. En dat is op zich ook weer niet vreemd aangezien Amy in het verleden voor de NASA werkte.

Gelukkig voor ons heeft zij zich daarna op de muziek gestort. Americana van het ongepolijste soort waardoor zij al snel vergeleken werd met Lucinda Williams. Die vergelijking is niet onterecht want ook Amy is nergens op dit album te betrappen op een zoetsappig, gepolijst geluid. Sterker nog, door het gebruik van rauw klinkende elektrische gitaren komen bij zelfs vergelijkingen met de band Crazy Horse naar boven.

Amy wordt op haar nieuwe album begeleid door een aantal topmuzikanten als gitarist Kenny Vaughan, Chris Scruggs (drums, bas, steelgitaar), Pat Alger (gitaar), Marty Stuart (mandoline), Kenny Lovelace (fiddle) en George Bradfute op slidegitaar, fiddle, cello en mandoline.

Na een valse start gaat het album van start met A Clue waarin het stemgeluid van Amy direct opvalt. Zij is namelijk voorzien van een ongepolijst bluesy stem en die komt prima uit in deze ontspannen Americana shuffle met zacht twangende elektrische gitaar plus sprankelend akoestisch gitaarwerk. Clarksdale Bues is niet een typisch bluesnummer maar wel een weldadig zwevend nummer met warm en tegelijkertijd schroeiend slidegitaar werk. Everything Changed klinkt bij vlagen ingetogen en desolaat waarbij de kletterende drums het nummer van de nodige power voorzien. Het gitaarwerk klinkt hier wederom rauw als Crazy Horse.
De warme soulvolle ballad High Wire deed mij aan het werk van Van Morrison denken, maar dan begeleid door Crazy Horse. Een heerlijk voortdeinend nummer! In de sfeervolle Americana ballad Days zitten behoorlijk wat verwijzingen naar Kris Kristofferson’s “Me And Bobby McGee” en naar het oude werk van Dolly Parton. En daarin mag een fraai huilende pedal steel natuurlijk niet ontbreken! Na de lekker lui swingende countryswing van Never Can Tell volgt de breekbare ballad How You Do met een prachtig ingehouden warme begeleiding die nergens te gepolijst klinkt. De titel Happy geeft wat het belooft, een opgewekt loom swingend Americana nummer vol met fris sprankelende gitaren en mandoline en een huilende fiddle. Ain’t Life Funny is nog zo’n heerlijk deinend Americana nummer waarin ik maar niet van Stones referenties als “Sweet Virginia” en “You Can’t Always Get What You Want” af lijk te komen.
Amy neemt afscheid van ons met de romige countryswinger Farewell Paradise waarin de pedal steel uiteraard weer centraal staat.

Het derde album van Amy McCarley is een indrukwekkend album geworden dat zeker niet gemist mag worden door de liefhebbers van ongepolijste kwaliteits Americana.


Tracklist:
01. A Clue
02. Clarksdale Blues
03. Everything Changed
04. High Wire
05. Days
06. Never Can Tell
07. How You Do
08. Happy
09. Ain’t Life Funny
10. Farewell Paradise

Website: Amy McCarley