Amund Maarud & Lucky Lips – Perfect Strangers
Format: CD – LP / Label: Snaxville Records
Releasedatum: 2 februari 2019

Tekst: Peter Marinus

Het Snaxville label verraste de burelen van Blues Magazine onlangs al met het zeer prettige rootsrock album van Mighty Magnolias en doet dit gewoon nog eens dunnetjes over met het album van Amund Maarud & Lucky Lips. Een Noorse samenwerking tussen bluesgitarst Amund Maarud en de bluegrassband Lucky Lips uit Oslo.
Blues en bluegrass lijkt een onmogelijke combinatie maar het mooie van dit album is dat deze combinatie hier wel degelijk, op een zeer overtuigende wijze, werkt.

Amund Maarud is een druk baasje. Hij is de frontman van bands als the Grand, Morudes, Amgala Temple en zijn eigen Amund Maarud Band.

Lucky Lips heeft ook al een behoorlijke reputatie opgebouwd. Zo werd de band in 2017 uitgeroepen tot “European bluegrass band” van dat jaar. De band bestaat uit Malin Pettersen (zang, gitaar), Even Krogh (banjo), Stian Sveen (gitaar, zang), Erlend Støylen Hølland (double bass, zang) en Pál Emil Berg (percussie). Een zeer veelzijdige band, dat blijkt wel op dit album, waar ze zowel hard blijken te kunnen rocken als bluesy kunnen klinken.

Het album opent met Change Of Heart waarin de sprankelende banjoklanken perfect bij de rauwe elektrische gitaarlicks blijken te passen. De vurige bluegrass zit de blues hier totaal niet in de weg. Een krachtig intens nummer waarin het kristalheldere stemgeluid van Malin Pettersen direct opvalt.
Don’t Tell Me How To Spend My Time is een broeierig schuifelend nummer dat klinkt als de Caribische bluesklanken van Taj Mahal. De banjo produceert hier een sprankelend geluid dat aan steeldrums herinnert. Een zowel broeierig als tropisch warm nummer. Perfect Stranger is daarna een heerlijk intiem zwevend nummer waarin Amund en Malin een duet zingen. Ook in dit nummer hangt een weldadig tropisch geluid. Indian Butterfly heeft wederom een tintelend warm sfeertje met een iets hoger bluesgehalte waardoor het nummer ergens tussen Taj Mahal en Ry Cooder terecht komt. Een weelderig deinend nummer met een psychedelisch huilende gitaarsolo. In het intieme zacht voortstampende Daydream worden Keb’ Mo’-achtige klanken afgewisseld door een krachtig rockend refrein. Het pompende My Guitar heeft niets met bluegrass te maken maar meer met een soort indie-rock versie van Fleetwood Mac met een flink fuzzgehalte.
Going Home is weer een duet tussen Amund en Malin in een breekbare bluegrass ballad met een intiem tokkelende banjo en zwevende elektrische gitaar. De broeierige swampblues Translate My Instructions rockt lekker zweterig door waarna de afsluiter van het album zich aankondigt. Carry Me, dat a capella opent in de beste Nathaniel Rateliff traditie en dat daarna losbarst in een onstuimig soort ´barn dance”.
In dit bluegrassrock (?) nummer zijn zowel de energieke bluegrass als rauwe blueselementen op een prima wijze met elkaar vermengd. Het nummer eindigt in een mysterieus zwevende psychedelische blues.

Dit album van Amund Maarud & Lucky Lips is een heel verrassend lekker album dat aantoont dat blues en bluegrass elkaar totaal niet hoeven te bijten!


Tracklist:
01. Change Of Heart
02. Don’t Tell Me How To Spend My Time
03. Perfect Stranger
04. Indian Butterfly
05. Daydream
06. My Guitar
07. Going Home
08. Translate My Instructions
09. Carry Me

Website:
Amund Maarud
Lucky Lips Band