Alisoder – Pedregoso Way
Format: CD – Digital / Label: Féretro Records
Releasedatum: 18 januari 2019

Tekst: Peter Marinus

Het heeft 6 jaar geduurd maar nu is het tweede album van de Spaanse band Alisoder er toch. De opvolger van het ‘Alisoder’ album uit 2013.

De band uit Écija bestaat uit EmilioSilvestre (zang, gitaar), RomuGuzmán (gitaar), Javier Martin (bas) en RafaRabal (drums).

Voor het gemak wordt deze band steevast in de “stonerrock hoek” ingedeeld wat naar mijn mening toch wat te beperkt is. Er zitten wel stonerrock invloeden in hun muziek door het superzware logge gitaargeluid maar er is veel meer aan de hand. De band is dusdanig veelzijdig dat er ook invloeden uit de classic rock, funk en psychedelische rock voorbijkomen. Door het gebruik van twee gitaren (twinguitars) onderscheidt deze band zich sowieso.

De mannen beuken er gelijk uptempo op los in 1820 in een behoorlijk melodieuze rocker, vol met twinguitar werk maar ook behoorlijk wat zwaar riffende gitaren. Door de James Hetfield-achtige zang van Emilio ontkom je ook niet aan de Metallica invloeden terwijl het gitaarspel aan dat van Michael Schenker doet denken. Alistonersoder (Do You Know What?) wordt ingezet door een zwaar riffende fuzzgitaar waarna een lomp groovend nummer ontstaat. Niks geen trage stonerriffs maar wel plenty opwindende harde rock! De fraaie psychedelische meerstemmige zang valt op in Avigo, een nummer dat zware logge rock combineert met melodieuze pyschedelische rock. In Death Hole gaat de band op de funky toer onder leiding van een vet “slappende” bas. Dit nummer neigt naar het werk van The Red Hot Chili Peppers. Van stonerrock is hier niets te bekennen.
Het moddervet rockende Pedergoso Way lijkt Thin Lizzy met Metallica te vermengen op een zeer geslaagde manier. De funk is weer aanwezig in het hoekige Cletus waarin bovendien bluesy gitaarwerk te horen is.
De titel Masa Acústica geeft het al aan! De band gaat akoestisch in een haast folky nummer met Spaans ritmisch handgeklap en waarin “Sing For The Day” van Styx een belangrijke invloed blijkt te zijn geweest. Daarna gooit de band er weer massieve smerige riffs tegenaan in het pompende Neuro Behcet, wat resulteert in een opwindende groover. Zoyo (La Teta Que Alimenta Y Aplasta) heeft een ultra laag zoemende bas als intro voor een dreigend funky nummer met de nodige keiharde rockexplosies en woest fuzzende stonerrockriffs.
Horror Vacui heeft qua smerigheid en bombast veel weg van Alice Cooper in diens “School’s Out” periode. Dit nummer zit vol ingenieuze breaks en prachtig hard twinguitar werk. Long Song, dat kan je inderdaad wel zeggen, ja! In dit ruim acht minuten durende nummer knetteren de zweterige lompe riffs je speakers weer uit in een traag voortpompend ritme.
Ook de afsluiter, Kaleidoscope, is aan de ruime kant, bijna acht minuten. In dit instrumentale nummer wordt de sitar op een uitstekende wijze ingepast in een zwevend psychedelisch rocknummer waarin ook nog eens bluesy gitaarwerk te horen is.

Dit album van de Spaanse band Alisoder is zeer geschikt voor een veel breder publiek dan alleen maar de stonerrock fans. Ik zou als liefhebber van zware classic rock ook maar eens naar dit album gaan luisteren!


Tracklist:
01. 1820
02. Alistonersoder (Do You Know What?)
03. Avigo
04. Death Hole
05. Pedregoso Way
06. Cletus
07. Masa Acústica
08. Neuro Behcet
09. Zoyo (La Teta Que Alimenta Y Aplasta)
10. Horror Vacui
11. Long Song
12. Kaleidoscope

Website: Alisoder