Recensie: Al Wood & The Woodsmen – Hooka Train

Al Wood & The Woodsmen – Hooka Train
Format: CD – Digital / Label: Indie Records
Releasedatum: 1 mei  2017

Tekst: Jos Verhagen

Als recensent kun je het soms moeilijk hebben, zeker als je het genoegen hebt gehad een paar uitstekende albums te mogen voorzien van je commentaar. Dan kan het gebeuren dat je een cd krijgt voorgeschoteld waarbij je bij de eerste beluistering enige teleurstelling voelt. Dat overkwam me ook bij Al Wood & The Woodsmen. Dan moet je als recensent je teleurstelling overwinnen en de zaak nog maar eens opnieuw beluisteren met een frisse blik.

Al Wood is een Canadese bluesmuzikant, een gitarist, mondharmonica speler maar bovenal zanger. Op zijn derde werkstuk ‘Hooka Train’ speelt zijn stem de boventoon, hij ligt duidelijk voorop in de mix. Ondersteunt door een keur aan muzikanten uit de muziek scene rond Ottawa en Montreal; Lindsay Pugh gitaar, Frank Deresti gitaar, Marty Sobb keyboards, Mike Turenne bass , Matt Sobb drums en Cliff Alloy drums, brengt hij hier een Canadese versie van Chicago blues.

De nummers die Al Wood And The Woodsmen hier voorschotelen, negen in getal, zijn lekker in het gehoor liggende Chicago blues nummers. Al’s stem voert op alle nummers de boventoon afgewisseld met zijn fraaie mondharmonica spel. De cd opent sterk met Lately Things, ondersteunt door een sterke tekst drukt Al direct zijn stempel op het nummer. Meteen doorpakkend in de lekkere shuffle Mole Hill Mountain Blues. Al’s zang afgewisseld met mondharmonica en gitaarwerk voorzien van een vette slide, een fraai nummer.

Het uptempo begin van de titeltrack Hooka Train belooft veel, maar  afgezet tegen de opening nummers stelt het dan teleur, het scheurt niet, het vlamt niet. Edoch, een minder nummer wordt meteen recht gezet in de slow blues Death Defaying Leaps. Een van de sterkste nummers op deze cd.

In Bluebird gaat het tempo omhoog, in dit jazzy nummer, laat Al Wood en zijn Woodsmen horen top muzikanten te zijn. Laat je meevoeren op het basloopje en de tingeling van de bekkens en je kunt alleen maar meeswingen. Om daarna weer terug te pakken op een lekker slow blues nummer  Jugglers Blues, met Al Wood ditmaal op zijn mondharmonica die de boventoon voert. Hoewel Al Wood de bandleider is geeft hij zijn muzikanten ook de ruimte om zich te kunnen laten horen zoals in Certain Ways, waarbij het gitaarwerk de dominante factor is. Ook fraai is het aan de delta blues refererende afsluiter Worryin’ Days Are Done.

En zo blijkt maar weer dat vooringenomenheid kan leiden tot valse interpretaties, want een paar keer luisterend naar Al Wood & The Woodsmen, blijkt dat zij toch een lekker stukje muziek voorschotelen.

Tracklist:
01. Lately Things
02. Mole Hill Mountain Blues
03. Hooka Train
04. Death Defying Leaps
05. Bluebird
06. Juggler’ Blues
07. Certain Ways
08. Stick Around (Another Day)
09. Worryin’ Days Are Done

Website: Al Wood And The Woodsmen

9 oktober 2017|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe