Recensie: A Pony Named Olga – Ave Maria

A Pony Named Olga – Ave Maria
Format: Vinyl – Digital / Label: Saustex Records
Releasedatum: 16 november 2018

Tekst: Peter Marinus

Dat de Heer soms vreemde kostgangers heeft was al een tijdje bekend. En dan is het altijd prettig dat er zo af en toe een groepje van die muzikale kostgangers voorbijkomt. Zoals het Duitse trio A Pony Named Olga uit Berlijn. Een trio, dat zelfs in de USA enige faam opgebouwd heeft door optredens op o.a. het Muddy Roots Festival.

Dick Hurts (zang, gitaar), Lloyd Clark (bas) en Pizza Sticks (drums) brengen een muzikale hutspot, die bestaat uit ingrediënten uit de polka, surf, punk, jazz, rockabilly en latin. Maar de hoofdmoot bestaat uit “lol”! En daardoor ontstaan er al snel referenties naar de zogenaamde pretpunk van onze “eigen” Boegies of Tenpole Tudor.

Het trio gaat gelijk los in The Worst Is Yet To Come. Een nummer, dat elke zaal gegarandeerd op z’n kop gaat zetten met een stomend, opwindend en rauw geluid. Denk richting de pretpunk, de rauwe folkpunk van the Pogues, de psychobilly van Batmobile terwijl er ook nog eens een stevig rhythm & blues geluid te horen is.
In de bonkende stomende rocker Old ’N Cold bewijst Dick Hurts een uitstekende gitarist te zijn. In dit nummer duiken invloeden als 999 en the Stray Cats op. Voor je het weet ga je, hop hophop in galop, al stuiterend de kamer door met de galoprock van The Law.

It Ain’t Over (‘Til It’s Over) is een full-speed mengsel van punk en psychobilly met snoeihard riffende gitaar en Dick die zo snel “zingt” dat hij nog net niet over zijn eigen woorden struikelt. Feestpunk om helemaal bij uit je bol te gaan. Er wordt zelfs een hilarische poging gedaan om klassieke operazang te produceren. In Ave Maria lijkt de band op de serieuze, bombastische pop toer te gaan. Je zit hier constant te wachten op het moment, dat de band er weer sprint punkend vandoor gaat, hetgeen dus niet gebeurt!

Gelukkig volgt daarna een polka op volle snelheid in het instrumentale Totalitarian Polka II waarin Dick zich de blaren op zijn vingers speelt. In Face Like Tom Stone ontpopt het trio zich als een soort Gypsy Kings, die na enkele akkoorden hun Spaanse gitaar in de hoek kwakken om even lekker los te gaan op de elektrische gitaar. Ondertussen mixen ze wel stiekem op geniale wijze Flamenco pop en heavy rock.

Rockabilly Fart is een merkwaardig nummer. Een scheet in de vorm van wild stuiterende bluesypsychobilly met een gillende Dick, die zichzelf vergelijkt met een rockabilly Hitler of Himmler en dat lijkt mij voor een Duitser een niet zo gelukkige woordkeuze. Na de staccato psychobilly met een Latin luchtje van Work For Jerk volgt een uitzinnig pompende mix van garagerock en rockabilly in 1941.

En dan volgt een ware stijlbreuk in Nothing’s Ever Really Gone. Hier blijkt de band ook in staat om Kinks achtige muziek te maken, compleet met akoestische gitaren. Hee-haw!!! We gaan met Day Come To Me weer aan de rauwe countrybilly waaraan weer een flinke klodder punk is toegevoegd. Rip In Two is een opwindend soort junglebilly met hard Link Wray achtig gitaarwerk. In de afsluiter When The Pain Turns To Sweet wordt de stomende folkpunk ineens vermengd met een Phil Spector achtige Wall Of Sound.

A Pony Named Olga heeft met dit album bewezen dat hun opwindende livegeluid ook op een studioalbum te vangen is. Een idioot lekker rauw album!!!


Tracklist:
01. The Worst Is Yet To Come
02. Old ‘N Cold
03. The Law
04. It Ain’t Over (‘Til It’s Over)
05. Ave Maria
06. Totalitarian Polka II
07. Face Like Tom Stone
08. Rockabilly Fart
09. Work For Jerk
10. 1941
11. Nothing’s Ever Really Gone
12. Day Come To Me
13. Rip In Two
14. When The Pain Turns To Sweet

www.aponynamedolga.bandcamp.com

28 december 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe