North Sea Jazz Festival
Ahoy, Rotterdam
10 Juli 2011

Tekst: Jeroen Bakker

Met een record aantal bezoekers zou ook de laatste festivaldag van het 36e NSJ lichtelijk overschaduwd worden door de aanwezigheid van Prince. Bij de shows van de afgelopen dagen waren gastoptredens te vermelden van Larry Graham, Janelle Monaé, Maceo Parker of Seal en op deze laatste dag zouden ‘muziekvrienden’ als Bootsy Collins, Mavis Staples, Snoop Dogg, Marcus Miller en Raphael Saadiq ‘hun ding’ doen. Allemaal artiesten die op de een of andere manier met de kleine man uit Minneapolis in aanraking zijn gekomen waardoor een samenwerking later op de avond niet kon uitblijven. Sommigen durfden zelfs te beweren dat ‘Kiss’ vanavond samen met Tom Jones zou worden uitgevoerd. Bluesmagazine trok zich niets aan van deze geruchtenstroom en meldt zich vroeg op de dag doodgewoon aan het front (of stage) bij een Nederlandse muzikale duizendpoot.
Iemand die zich op muzikaal gebied door niets en niemand laat beperken hoort op een festival als NSJ tenslotte zeker thuis en mag in een verslag daarvan niet ontbreken.

JAN AKKERMAN staat niet voor de eerste keer op het festival en deze keer is het excuus een nieuw album dat naar de titel ‘Minor Details’ luistert en waarop trompettist Erik Vloeimans te horen is. Waarom zou je over de grens zoeken als je ze dicht bij huis hebt moet Akkerman gedacht hebben. Nederland barst tenslotte van het talent en muzikale vakmannen. Logisch dus dat hij als speciale gast bij het optreden van de gitarist tijdens dit optreden aanwezig is. Dat geldt ook voor de soulzanger Brown Hill met wie het bijna 30 jaar oude ‘Streetwalker’ gespeeld wordt. Akkerman oogt comfortabel, ontspannen maar geconcentreerd spelend en communiceert slechts in muziektaal met zijn band. Het is interessant om te zien hoe de muzikale kameleon zich op ieder festival in een andere hoedanigheid weet te presenteren zonder het eigen karakter te verliezen. Ook hier worden de ‘gouden ouden’ uit de tijd van Focus niet vergeten en goed ontvangen.

Muzikaal minder spannend maar niet minder boeiend is het optreden van DR. JOHN & THE LOWER 911. Ook de ‘Night Tripper’ is regelmatig op het festival te bewonderen en ook nu wanen we ons weer in New Orleans bij de zo kenmerkende stijl en karakteristieke stem van de dokter die voor iedere kwaal een muzikaal medicijn schijnt te hebben. Precies een jaar geleden werd met ‘Tribal’ nog eens bewezen dat deze zanger/pianist/componist nog altijd volop actief is en nog steeds weet te imponeren op het podium. Toch zou een intiemere plaats dan de sfeerloze grote zaal meer recht doen aan deze fascinerende persoonlijkheid met zijn bijzondere muziek.

Dr. John (Photo Credits: Bert Lek)
Foto Credits: Bert Lek

Tegelijkertijd weet MAVIS STAPLES de Congo-tent moeiteloos naar de hand te zetten.
Voor diegenen die er de laatste keer in Paradiso bij waren is het geen verrassing dat dit met het grootste gemak gebeurt. Zojuist uit Gent gearriveerd waar zij samen met BB King heeft geschitterd tijdens de Gentse Jazzdagen, is deze locatie voor een artiest met een staat van dienst om U tegen te zeggen, enigszins misplaatst. Staples heeft het grootste gedeelte van haar carriere te maken gehad met onderwaardering of een plaats op het tweede plan. Het publiek in de tent bewijst het ongelijk van deze beslissing en zingt massaal ‘Respect Yourself’ of ‘If You’re Ready, Come Go With Me’.

Mavis Staples
Foto Credits: Bert Lek

RAPHAEL SAADIQ staat na zijn succesvolle debuut in 2009 wederom in de grote zaal van Ahoy. Het verschil met twee jaar geleden zit hem in de setlist dat sinds het recentelijk verschijnen van ‘Stone Rollin’’ is aangevuld met nog meer soulvolle krakers, waaronder ‘Heart Attack’, die het beste uit de jaren vijftig en zestig weten te omvatten. Dat de begeleidend muzikanten tot grootse daden in staat zijn, heeft Mick Jagger onlangs ervaren tijdens een indrukwekkende tribute aan Solomon Burke. Verrassend is de vocale bijdrage van de toetsenist die ook nog eens over een whole lotta soul lijkt te beschikken. Het optreden is superenergiek, sympathiek, opzwepend en boeiend van eerste tot laatste minuut waarmee een hoogtepunt van het festival genoteerd kan worden.

Ronduit schandalig aangekondigd als ‘die ouwe pappie’ buigt TOM JONES op elegante wijze naar het publiek om vervolgens een indrukwekkende show te geven waarin veel bekend werk voorbijkomt dat soms is voorzien van een spannend arrangement. In tegenstelling tot zijn recente optreden in de Amsterdamse Melkweg waar ‘slechts’ het magistrale album ‘Praise & Blame’ een integrale live-uitvoering kreeg, gaat de 71-jarige Welshman vandaag terug in de tijd met ‘Delilah’. Jones weet nog steeds te verbazen met zijn vocale kracht al worden de hoge noten hier en daar handig opgevangen door de twee charmante achtergrondzangeressen. Terwijl Joe Cocker dit weekend op Bospop goede sier maakt met Randy Newman’s ‘You Can Leave Your Hat On’ doet Tom Jones hetzelfde op NSJ. Het jasje gaat uit en nog altijd roept dat reacties op vanuit de zaal. Jones beschikt nog altijd over een enorm charisma en is sportief genoeg om toe te geven dat veel door hem gezongen klassiekers niet uit zijn pen afkomstig zijn. Hij vermeldt terstond nog even op dezelfde dag jarig te zijn als Prince en uiteraard volgt hierop de overbodige vertolking van ‘Kiss’. Wat ons betreft mag de rasperformer nog jarenlang doorgaan met ‘Green Green Grass of Home’. We krijgen nogmaals een diepe buiging van de fantastische zanger en we ergeren ons nogmaals aan de afkondiging over ‘die pappie’.

Tom Jones
Foto Credits: Bert Lek

Over Green Grass gesproken…
SNOOP DOGG is op voorhand wellicht de meest omstreden act van NSJ 2011. De rapper die sinds Lowlands 2009 in zijn eigen behoeften kan voorzien, hij kreeg tijdens het optreden daar een plant overhandigd, heeft de sigaretten lekker rond laten gaan zodat ook de crew zichtbaar onder invloed is en wellicht daardoor een zeer mat optreden geeft. De beloofde integrale live- uitvoering van het legendarische album ‘Doggystyle’ blijft achterwege maar daar staan dan wel crowdpleasers als ‘Who Am I (What’s My Name)’ of, weliswaar zonder Pharrell, ‘Drop It Like It’s Hot’ tegenover. Een flink pakket hits is de enige redding van een optreden waar maar geen gang in lijkt te komen. De filmpjes tussendoor komen de vibe niet ten goede en ook de vertoonde lapdance lijkt weinig inspiratie los te maken bij de gemakzuchtige rapper die bijna ten onder gaat aan een overdosis zelfverheerlijking. De energie in de zaal tijdens ‘Jump Around’ van The House of Pain staat in schril contrast met dat op het podium.
Bij de laatste tonen van deze spraakmakende show is Snoop Dogg nog meer dan ooit het gesprek van de dag.

BOOTSY COLLINS is met zijn ruimteschip geland in Rotterdam en maakt ons eens ‘The True Meaning Of Funk’ nog eens duidelijk. Het is ‘Bootsy Time’! Zoals verwacht heeft de extravagante muzikant weer iets bijzonders uit de kledingkast getrokken om zich op het druk bezette podium te kunnen onderscheiden in de grote drukte. Een optreden van dit funk-icoon oogt op het podium ronduit chaotisch maar wordt bovendien gekenmerkt door een gezonde experimenteerdrift dat op de een of andere manier altijd weer goed blijkt uit te pakken. Collins is nog altijd van grote invloed op zowel aanstormend talent als gevestigde muzikanten en daarom is het niet vreemd dat Snoop Dogg en zijn crew zich aan de zijkant van het podium hebben opgesteld. Later zou Dogg nogmaals het podium betreden om het feest met Bootsy in meerdere opzichten tot grote hoogten te brengen. Het moet daar een bizarre toestand geweest na afloop in de backstage-ruimte met de aanwezigheid van dit soort extravagante gezelschappen. Naar verluidt zou zelfs een tijdelijke ontheffing van het rookverbod zijn aangevraagd. Om organisatorische reden lukt het niet om het einde van deze show mee te maken. De Maas is inmiddels helemaal schoongeveegd en de geluidsman probeert eventuele klachten betreffende het geluid van de afgelopen twee optredens vannacht te voorkomen.
Wij staan ondertussen in de rij voor de artiest om wie het dit weekend eigenlijk allemaal te doen is.

Veel vreemde, voornamelijk oninteressante verhalen deden de ronde over het bizarre eisenpakket waarmee PRINCE naar Rotterdam kwam.
Feit is wel dat His Royal Badness zelf graag op het festival wilde spelen en het gerucht dat deze derde avond op losse schroeven stond vanwege het matige geluid op de voorgaande avonden, bleek ook aardig op waarheid te berusten. Toch is dan ver na middernacht het moment aangebroken waarop de zaallichten dimmen en er beweging op het podium valt te bespeuren. De vibe in de zaal is moeilijk te omvatten. Een groot deel heeft de gehele dag in festivalsferen verkeerd, een ander deel lag al om 12 uur ’s middags voor de deur te wachten en weer een ander deel komt okselfris de Maashal van Ahoy binnenwandelen. Veel bezoekers zullen vanavond onder het mom van ‘we zijn er nu toch’ de artiest voor de eerste keer gaan ervaren. Sommigen wagen zelfs een sprongetje van het eerste balkon om zich vervolgens een weg naar voren te werken. Er is al veel bekend over de afgelopen twee optredens die in zijn geheel van elkaar verschilden maar de onvoorspelbare Prince gaat vanavond weer compleet andere dingen doen dat staat vast. Grote vraag is ook of er nog gastoptredens zullen zijn van grote, op het festival aanwezige, namen. Het zal allemaal duidelijk worden in de komende anderhalf, twee of misschien wel drie uur.

‘North Sea, R U Ready 4 Me?’ Klinkt het meerdere malen. Het antwoord van de 9.000 aanwezigen laat zich raden. ‘North Sea, Sing 4 Me!’. De entree is indrukwekkend met de felle lichtshow, het geluid tijdens ‘Laydown’ is hard, het geheel is overdonderend. Prince regisseert alles ter plekke, ‘Turn The Light On’ of ‘Turn The Light Off’. Hij wenkt kort en onopvallend naar Maceo Parker wanneer hij sax wil. Zijn soepele bewegingen zijn nog altijd hetzelfde en dan die gitaarsolo’s….
Ongebruikelijke structuren, wendingen, uithalen, tempowisselingen, emoties, het gaat allemaal zo gemakkelijk maar het gaat allemaal gepaard met gevoel. Duidelijk wordt nu ook waarom juist deze muzikanten hier op het podium staan. Het is een bovennatuurlijke intuïtie van een taal die maar weinigen begrijpen.
Tijdens ‘Brown Skin’ etaleert zangeres Shelby haar kwaliteiten. Het bereik is eveneens indrukwekkend en voor heel even doet de kleine man een stapje terug. Ook Andy Allo krijgt enige minuten spotlights op haar gericht. De Kameroenese zangeres oogt iets onzeker maar het applaus doet haar zichtbaar goed. De druk van haar broodheer is schijnbaar groot.
Blijkbaar niet helemaal tevreden over het geluid neemt hij na drie kwartier nog even tijd voor een soundcheck. Alles moet kloppen, niets mag aan het toeval worden overgelaten. De perfectionist maakt het zichzelf niet makkelijk maar toeval of niet, het geluid is inderdaad aanzienlijk beter.
Of er special guests klaar staan is niet bekend maar Prince heeft het vanavond helemaal onder controle. Hij is zich goed bewust van de omgeving en de verwachtingen. Het is hier geen Gelredome waar het volk hits wil horen. Prince begeeft zich op een pad dat een echte jazzliefhebber moet aanspreken. Voor de allereerste keer zal een obscuur b-kantje worden gespeeld. Nee sterker nog, worden geoefend. De band staat op scherp maar lijkt nauwelijks verrast. We zijn getuige van een componist aan het werk. De publieke participatie bestaat uit fingerknips en handclaps. Prince voelt zich oppermachtig en heeft het zichtbaar naar zijn zin.

Uiteindelijk zullen ruim twintig nummers de revue passeren en pas tegen het einde zullen enkele hits als ‘Controversy’, ‘Let’s Go Crazy’, ‘Take Me With U’, ‘Cream’ en ‘1999’ gespeeld worden. Na ‘Cool’ inclusief een stukje ‘Don’t Stop Till You Get Enough’ lijkt het dan toch echt voorbij. Het is bijna drie uur als de gehele band het podium verlaat maar voor de echte fans, veel bezoekers zijn vroegtijdig naar huis gegaan, is het nog niet genoeg. Het is dat het security-contrakt tot half vier van kracht is anders stonden ze er nu nog. Een voor een kwart gevulde zaal krijgt dan toch het dringende verzoek om de zaal te verlaten.
Prince vervulde zijn derde optreden op NSJ de mooiste droom van de echte fan terwijl de neutrale supporter toch nog enkele hitjes meekreeg. Prince bezorgde het North Sea Jazzfestival van 2011 na een stroef begin toch nog het verdiende slotstuk.


Ook op Blues Magazine ...