Willis 1998 001 by BL

ROBERT “CHICK` WILLIS 24.9.1934 – 7.12.2013

Tekst en foto’s: Bert Lek

Robert “Chick” Willis, niet te verwarren met Harold “Chuck” Willis (31.01.1928-10.04.1958): dat was zijn neef. Robert werd geboren in Cabaniss, Monroe County, Georgia. Zijn vader werkte bij de spoorwegen en om die reden verhuisde Robert op zesjarige leeftijd met zijn familie naar Atlanta. Hij leerde zichzelf gitaar spelen door te luisteren naar Sam “Lightning” Hopkins, Guitar Slim,T-Bone Walker en Little Milton. In zijn tienerjaren begeleidde hij in de plaatselijke Royal Peacock Club mensen zoals Jackie Wilson, The Five Royals, Ray Charles, Big Joe Turner, Nappy Brown, Sam Cooke en Jimmy Reed. Voor het kleine label Ebb Record in Los Angeles nam hij in 1956 zijn eerste single “You’re Mine” op.

Na de militaire dienst (1954) werkte Robert als chauffeur voor zijn neef Chuck Willis. Deze had de bijnaam King of the Stroll en Chuck had met “C.C. Rider” en “What Am I Living For” twee nummer 1 hits in de R & B charts, voordat hij in 1958 overleed. Robert nam zijn band over en bouwde gestaag een prachtige podiumpresentatie. Hij speelde gitaar met zijn tong en tussen zijn benen. Bovendien stond hij bekend om zijn seksueel getinte liedjes, zoals “Stoop Down Baby” uit 1972, dat een grote hit was en Robert de bijnaam “Stoop Down Man” opleverde. Het verbaasde Robert dat het een hit werd, ondanks dat het nummer vanwege de inhoud niet op de radio te horen was.

Vanaf 1990 volgden een stroom cd’s. Eerst op het Ichiban label, later op diverse kleine labels, die in Europa niets deden. In 1992 deed Robert drie optredens in Nederland met de Jan Pistorius Band. (Drijf-in, Giethoorn, Croco’s Town, Almelo en Bluesrock Tegelen) In het bluesblad Block nummer 84 worden geen van de concerten als zeer positief bestempeld. Te weinig eigen werk, verkeerde repertoire-keuze, vallen hem ten deel in de recensies. Elf jaar later opende hij in de kleine zaal van muziekcentrum Vredenburg de Blues Estafette. Robert bracht zoals gebruikelijk party muziek met genoeg sfeer en uitstraling en bracht middels “Big Fat Woman” de stemming er goed in (Block 127). Van dat laatste optreden kan ik mij weinig herinneren. Meer van het optreden als een van de vele artiesten op een zonnige middag in North Canton, Mississippi. Daar werd in 1998 voor de 35ste keer het Medgar Evans festival gehouden. Het waren niet B.B. King en Little Milton, die daar de show stalen maar Chick Willis. Als enige Europeanen waren we deelgenoot van een vulgaire show, die je alleen in het diepe zuiden kon mee maken. De dames gingen helemaal uit hun bol en de dikke achterwerken draaiden constant rond. Bovendien was er interactie met Willis, die aan een kerkdienst deed denken.

2009 werd voor Robert een mooi jaar: hij werd opgenomen in de Blues Hall Of Fame. In 2012 werd er bij Robert longkanker geconstateerd en dat drukte zo op zijn borst, dat hij op een gegeven moment niet meer kon zingen. Een jaar later overleed hij aan deze ziekte.

Willis 1998   004 by BL

Willis 1998 002 by BL

Willis

Foto: Dik Zorgman


Ook op Blues Magazine ...