Th’Legendary Shack Shakers
WATT, Rotterdam
2 september 2009

Ingestuurd door Henk van Gameren

Afgelopen woensdag, 2 september, naar het concert van de Legendary Shack Shakers in “WATT” geweest.
Mijn oren tuiten nog steeds (een beetje)… Vooral het voorprogramma was heel heftig (keihard).
Het concert werd in de kleine zaal gegeven, dus je kon ook niet voor het geluid “vluchten”.

Van de “Cenobites”, die het voorprogramma afwerkten zou ik geen cd willen hebben. De zanger was totaal onverstaanbaar. Misschien hoort dat bij deze muziek…
Overigens ben ik er van overtuigd dat de jongens van dit soort bands op latere leeftijd allen stokdoof zullen zijn, omdat het geluid dat zij produceren de pijngrens van 130 decibel aardig dicht benadert.
Overigens genoot een groot deel van het publiek zichtbaar van deze “herrie”. Een deel van de mannelijke toeschouwers was aan het “pogoën” of “pitten” en dat ging er soms heftig aan toe.
Ik vond het soms een beetje beangstigend om naar te kijken laat staan om aan deel te nemen.
Wel ben ik tamelijk jaloers op de mooie kuif van de bassist van de “Cenobites”, want ik begin zelf een beetje dun van haar te worden, maar gezien mijn leeftijd (62) zit ik daar ook niet meer zo erg mee.

Om ca. 22.00 uur betraden de “Legendary Shack Shakers” onder aanvoering van J.D. Wilkes het podium voor wat een dampend concert zou worden!
Jammer dat ook bij dit optreden de vocalen grotendeels onverstaanbaar waren. Op de twee cd’s die ik van de groep gehoord heb, is de zang wel goed te verstaan. Dit was ook deels te wijten aan het feit dat de meeste nummers werden gezongen met gebruikmaking van de harmonica microfoon, die het geluid behoorlijk vervormt.
Frontman J.D. Wilkes liet zijn harmonica “scheuren en gieren” en brulde er lustig op los.
Na verloop van tijd ontdeed hij zich van z’n shirt in navolging van Iggy Pop. Qua torso lijken deze twee heren ook wel een beetje op elkaar. Ze hoeven ook beslist niet mee te doen aan een Mister Adonis verkiezing, want dan geef ik ze geen schijn van kans om in de prijzen te vallen.
Overigens is het wel bewonderenswaardig wat een energie de heer Wilkes uit zijn magere lichaampje weet te halen. Zo te zien is hij ook geen twintig meer, maar dat was aan zijn optreden niet
af te zien.
De muziek van de “Shakers” is aanstekelijk en vol energie. Zij verweven een keur van stijlen in hun muziek zoals Punk, Rockabilly, Psychobilly, Blues, Gospel en Country.
Er kwam zelfs ook nog een Salsa nummer voorbij.

Na een uurtje spelen verlieten de heren het podium, maar het enthousiaste publiek wist hen nog tot een toegift van enige nummers te bewegen.
Bewegen deden de pogoërs ook genoeg en het zou me niet verbazen als enige lieden met “lichte” kneuzingen de zaal van “WATT” hebben verlaten.

Ik heb me best geamuseerd, maar persoonlijk hoor ik liever een band als “Hayseed Dixie”. Dat zou overigens ook wel kunnen komen vanwege het feit dat ik een enorme Bluegrass fanaat ben.
De banjoist en de mandolinist van “Hayseed Dixie” zijn de zonen van de legendarische banjospeler Don Reno, dus die hebben de (Bluegrass) muziek met de paplepel ingegoten gekregen.


Ook op Blues Magazine ...