Joe Bonamassa Time Clocks album

Joe Bonamassa – Time clocks
Format: CD, vinyl, digital
Label: Provogue
Release: 29 oktober 2021

Tekst: Jos Verhagen

Joe is een bezig baasje, naast toeren, produceren, meespelen bij god weet ik niet wie, heeft hij ook nog wat tijd gevonden om zelf nieuw werk uit te brengen. Time clocks is zijn 13de solo album en wat voor een. Als alle middelen tot je beschikking staan dan kan het makkelijk lijken om een goed album te maken. Maar naast al deze middelen heb je ook goede nummers nodig. Het gehele album beluisterd bekruipt me het gevoel dat dit album anders is dan andere. De nadruk ligt meer op de composities, echt vlammende alles uiteenscheurende gitaar solo’s laat Joe hier achterwege.

Met negen nummers en bijna een uur speelplezier kun je wel zien dat Joe de tijd heeft genomen om de nummers op Time clocks tot ware spektakels te maken. Te beginnen met een wat onheilspellend intro voor Notches een nummer dat je volledig wegblaast. Dit zijn het soort nummers die Joe Bonamassa onderscheiden van de rest, die power in de riff, en in het drumwerk, fantastisch. Op zijn songwriting inventiviteit zit , ondanks zijn drukke agenda, nog geen sleet zoals hij een nummer als The heart that never waits opzet met een gitaarsolo om van te smullen, en backing vocals die prachtig in de opbouw van het nummer verwerkt zijn en waarbij ook de tekst nog eens prachtig is. Time clocks , de titel track, doet me denken aan Bon Jovi, zeker zoals de stem van Joe klinkt. In het refrein klinkt de dubbel zang die hij met Mahalia Barnes vormt als een geweldige match; een erg mooi wat ingetogener uitgewerkt nummer.

Questions and answers, op een rumba ritme tovert Joe hier een nummer vol spelplezier te voorschijn met een venijnige tekst waar in de solo wel wat meer jus had gemogen als antwoord hierop. Mind’s eye zet het hoge niveau van het album voort, een nummer waar Joe zich in zijn ziel laat kijken en muzikaal niets aan het toeval overlaat, een perfect arrangement. Het valt me op dat Joe op Time Clocks de blazers achterwege heeft gelaten maar kiest voor een andere weg in Curtain Call bijvoorbeeld; bombastisch, vol plotwendingen, met zware strijkers. Zou dit een opmaat zijn naar het ontginnen van een terrein waarin hij zich nog niet gemanifesteerd heeft, de filmmuziek. Deze zeven en een halve minuut durende muzikale reis zou zo eens het begin kunnen zijn.

Splijtende gitaarsolo’s zijn minder vertegenwoordigd maar zijn er wel zoals in The Loyal kind, daar trekt hij zijn gitaar weer ouderwets in tweeën maar ook in dit nummer heeft de compositie als geheel de overhand. De boogie Hanging on a looser daar en tegen voelt dan weer ouderwets aan met Lachy Dooley op piano and hammond, het swingt, het schuifelt lekker. Het afsluitende Knowns unknown, klinkt gezien het muzikale geweld van nummers als Notches, The heart that never waits en Mind’s eye, dan weer erg gewoontjes. Of is het voor Joe een rustmomentje om met zijn gitaar zijn solo eens lekker door te trekken naar het eind.

Time clocks van Joe Bonamassa, kun je in een woord omschrijven: vakwerk!

 
Track List:
1: Pilgrimage
2: Notches
3: The Heart That Never Waits
4: Time Clocks
5: Questions And Answers
6: Mind’s Eye
7: Curtain Call
8: The Loyal Kind
9: Hanging On A Loser
10: Known Unknowns

Met medewerking van:
Steve Mackey (bass)
Lachy Doley (piano),
Bunna Lawrie (didgeridoo),
Bobby Summerfield (percussion),
Anton Fig (drums and percussion),
Mahalia Barnes, Juanita Tippins, en Prinnie Stevens (backing vocals).

Opgenomen in New York City at Germano Studios/The Hit Factory en gemixt door Bob Clearmountain (The Rolling Stones, Bruce Springsteen,Toto, Bon Jovi).


Ook op Blues Magazine ...