JAMES McMURTRY
‘THE HORSES AND THE HOUNDS’

Datum release: 2021
Label: New West Records
o.a. te bestellen via Bol.com

James McMurtry - The Horses and the Hounds (album cover)

Dat het nieuwe album van James McMurtry maar liefst zeven jaar op zich heeft laten wachten is niet zo vreemd. “Mijn albums kosten te veel om te maken en verkopen te weinig om er van te kunnen leven”, aldus de Amerikaanse singer/songwriter van wie bekend is dat hij veel liever met zijn band op het podium staat en voor een publiek speelt. Hoewel, wij herinneren ons nog goed het optreden in de Bovenzaal van Paradiso van bijna dertien jaar geleden. Het was de eerste keer zijn dat hij met zijn Heartless Bastards in Europa speelde en had daarbij voor de gelegenheid toetsenist Ian McLagan, oud-(Small) Faces-groepslid en begeleidend muzikant bij The Rolling Stones, meegenomen. Het vermoeden dat er vanwege dat laatste veel Rolling Stones-fans aanwezig waren bleek niet alleen te kloppen maar leek de eigenzinnige Texaan tevens enigszins te storen. Het deed echter niets af aan het muzikale gebodene. Meeslepende country-rock, tegenwoordig Alt-country genoemd, gevoelige ballads en stevig beukwerk wisselden elkaar af met als hoogtepunten ‘Too Long in the Wasteland’ en de prachtige protestsong ‘We Can’t Make It Here’.
McMurtry verstaat de kunst om met slechts weinig woorden zijn boodschap duidelijk over te brengen en de luisteraar het gevoel te geven dat hij zich ‘autobio graaft’.
Op ‘The Horses and the Hounds’ dat onlangs verscheen, verrast hij met de meest uiteenlopende en boeiende verhalen over de doodgewone Amerikaanse man, in dit geval: an American at the margins.

Tekst: Jeroen Bakker

Hoewel McMurtry de gevoelige snaren van zijn publiek probleemloos wist te raken op zijn vorige albums is er ook op deze nieuwe release weinig te vinden uit het persoonlijke leven van de muzikant. Zijn prachtige verhalen betreffen hoofdzakelijk de derde persoon enkelvoud. Alsof hij bang is ook maar het kleinste deel van zichzelf bloot te geven. Slechts één maal krijgt de luisteraar een echte impressie van zijn gemoedstoestand wanneer hij in ‘Vaquero’ zijn gevoelens beschrijft nadat hij zojuist het overlijdensbericht van een goede vriend heeft binnengekregen. Het verdriet van dit nieuws is op indrukwekkende wijze, deels Spaans, verwoord in een klassieke Texmex-ballad waarin vanzelfsprekend ook de accordeon niet ontbreekt. In de overige tien composities vormen flinterdunne, alledaagse zaken de basis van een verhaal dat weliswaar fictieve situaties beschrijft maar waarin de karakters daadwerkelijk een gezicht krijgen en daarmee soms akelig dicht in de buurt van de luisteraar verschijnen.
et zijn uitgestreken, dikwijls emotieloze stemgeluid slaagt McMurtry er desondanks toch telkens weer in om onder de huid te kruipen. Een kwaliteit die je tegenwoordig, zeker na het wegvallen van bijvoorbeeld een Warren Zevon, nog maar zelden tegenkomt. Wanneer McMurtry in het traag rockende ‘Decent Man’ op een ijzig kalme wijze vertelt welke type pistool gebruikt wordt bij het ombrengen van zijn beste vriend verwacht je ieder moment het gejank van een weerwolf zoals in ‘Werewolves of London’.

Wie op zoek is naar mierzoete romantiek is bij McMurtry echter aan het verkeerde adres. De liefde is weliswaar een steeds terugkerend thema in het leven van de hoofdrolspelers maar steeds vaker komt daarbij voornamelijk de minder fleurige kant aan bod. In dit geval is de liefde zelfs iets waar je niet te veel van moet verwachten omdat het te vaak toch maar uitdraait op teleurstellingen.

In tegenstelling tot de voorgangers is er op dit album meer stevig werk te vinden. Niet vreemd met een producer achter de knoppen die zich eerder ontfermde over het geluid bij Van Halen, John Fogerty, Steve Lukather en John Mellencamp. Daarnaast is het de van Mellencamp en Fabulous Thunderbirds bekende gitarist Dave Grissom die het merendeel van de gitaarpartijen voor zijn rekening nam en daarmee grotendeels verantwoordelijk is voor de heerlijke rechttoe-rechtaan-benadering op ‘The Horses and the Hounds’. Vooral in ‘Operation Never Mind’ waarin McMurtry op semi-onverschillige wijze de betrokkenheid van het Amerikaanse leger in diverse oorlogen van de afgelopen dertig jaar beschrijft, is Grissom muzikaal sfeerbepalend met zijn herkenbare riffs en kenmerkende rauwe solo’s. Het is een wisselwerking van cynische teksten en bijtende gitaarlicks die prima samengaan. Ook de door Grissom gedragen titeltrack is een goed voorbeeld waarin beiden elkaar perfect aanvoelen en aanvullen.

Wie voor de eerste keer kennismaakt met de verrichtingen van de singer/songwriter op ‘The Horses and the Hounds’ zal zich best eens kunnen afvragen of deze man er überhaupt nog wel zin in had om een nieuw album op te nemen. Het antwoord op deze vraag is tijdens diverse interviews uit het verleden meer dan eens duidelijk beantwoord en laat zich raden. Feit is dat James McMurtry desondanks de stijgende lijn van zijn laatste albums heeft weten voort te zetten en bovendien weer een prima excuus heeft om zich voorzichtig te richten op de tourkalender en zo zijn fascinerende verhalen voor een live-publiek uit te voeren.


Ook op Blues Magazine ...

Geen berichten gevonden.