Interview: Will Wilde

Will-Wilde-by-Marco-van-Rooijen

Op de eerste dag van februari maak ik kennis met een jonge musicus genaamd Will Wilde. Will lijkt met zijn lange haren en slonzige kleding meer op een hippie meets punker dan bluesman, maar niets is minder waar. In dit interview leer ik de 27-jarige zanger, harmonicaspeler en gitarist kennen als een nonchalante, maar passievolle muzikant. Will vertelt mij over zijn invloeden, band, Europese tour en liefde voor het Nederlandse publiek.

Tekst: Daan Zeegers

Hoe zou je jouw muziek omschrijven?
Ik zou de muziek die ik maak beschrijven als stevige Chicago blues met de attitude van Britse rock. Ondanks de rockinvloeden zijn we geen typische bluesrockband. Het materiaal is qua structuur veel traditioneler. De manier waarop we het spelen is alleen veel steviger, met veel meer intensiteit.

Welke muzikanten hebben je voornamelijk beïnvloedt?
Harmonicaspeler Sonny Boy Williamson was een belangrijke invloed. ‘Help Me’ was het lied waardoor ik dacht: ‘Ik wil harmonicaspeler worden’. Ik hoorde het nummer voor het eerst toen ik een jaar of zeven was, omdat mijn vader thuis altijd veel blues en soul luisterde. Pas op m’n zestiende probeerde ik het serieus na te spelen, waarna ik mijzelf bluesharmonica had aangeleerd. Ik luisterde toen erg veel naar Muddy Waters, met name naar de platen King Bee en Hard Again.
Verder zijn gitaristen Albert King, Peter Green en Danny Kirwan belangrijk geweest. Wat betreft vocalisten zijn dit bluesrock-artiesten zoals Roger Waters, maar eigenlijk ook veel soulzangers zoals Bobby Womack en zelfs Sam Cooke.

Je hebt laatst een album uitgebracht, Live In Hamburg. Kun je hier wat meer over vertellen?
Live In Hamburg is het eerste album dat ik uitbreng onder Off The Earth Records en is vorig jaar opgenomen in de Delta Blues Club in Hamburg. Na een lange tour namen we weekje vrij om bij te komen en daarna hebben we de show gedaan. Die show is opgenomen en dat resulteerde in Live In Hamburg. Er staan veel originelen op, maar ook wat covers zoals ‘On The Road Again’ van Canned Heat, Buddy Guy’s ‘A Man And The Blues’ en ‘Philby’ van Rory Gallagher.

Kun je iets vertellen over de band waarmee je speelt?
Alle muzikanten wonen in Brighton, daar is een grote muziekscene. Gitarist Danny Giles zit sinds een jaar bij de formatie, al zijn we al lange tijd vrienden. Hij brengt wat meer rock-element in de sound. Victoria Smith speelt bas, zij speelt ook in de band Girls on Guitars. Dan heb je nog Alan Taylor op de drums, met wie ik al vanaf het begin af aan samen speel, sinds dat ik negentien was.

Het is tegenwoordig lastig een band bij elkaar te houden. Dit komt door alle projecten die iedere muzikant er naast heeft. Ik vind het heel belangrijk om zo lang mogelijk dezelfde line up proberen te houden. De energie en vibe zijn dan veel beter dan dat je kijkt naar een frontman met wat sessiemuzikanten. Door avond op avond met elkaar te spelen en te jammen leer je elkaar goed kennen. Dat hoor je echt in de sound.

En je bent nu bezig aan je Europese tour, hoe gaat die verlopen?
We zijn gisteren begonnen in Amsterdam, morgen gaan we naar Duitsland. We doen dan in Hamburg de officiële albumpresentatie. Daarna hebben we nog wat shows in Oostenrijk en Tsjechië. In totaal hebben we twaalf shows in twee weken, dus dat is niet slecht, al zeg ik het zelf.

Heb je al eerdere tours door Europa gedaan?
Sinds ik in 2010 ben gecontracteerd doe ik twee shows per jaar in Europa, dus tja, dat is aardig wat.

Merk je dat aan je fanbase?
Dat zit wel goed. In Duitsland hebben we de grootste groep, daar zit ook het platenlabel. In de afgelopen jaren is dat zo gestaag gegroeid. We focussen ons nu ook op Nederland, we vinden het hier leuk! De Nederlanders zijn leuk en het is altijd leuk hier in clubs te spelen, weet je.

Echt waar? Als ik naar het Nederlandse publiek kijk, zie ik een vrij tam volk.
Ik denk dat het bluespubliek in het algemeen dat wel een beetje is. Het publiek in Holland is wat meer divers dan elders. Er komen hier wat meer jonge mensen naar onze optredens.

Je speelt ook met je zus Dani in een band, toch?
Ik speelde eerst wel in haar band, nu niet meer. Ik speelde mee op de eerste drie platen en toen speelde ik ook wel mee op tours. Nu doen we allebei zo’n beetje ons eigen ding. Zij speelt meer akoestische soul en country, terwijl mijn sound steeds steviger werd.

Hoe is dat zo ontstaan?
Op het vorige album staat een nummer getiteld Get Me Some en dat is het heftigste nummer op die plaat. Toen realiseerde ik mij: dat is de kant die ik op wil voor het volgende album.

Wat zijn je toekomstplannen?
Nou, officieel komt het nieuwe album pas volgende week uit, dus het zal nog even duren voordat er een nieuw album komt, maar ja, ik verwacht dat wel. Ik heb al wat songs geschreven voor het nieuwe album en we spelen die ook wel op live shows. Ik verwacht op dat album wat meer gitaar te zullen spelen, sommige songs die ik schrijf lenen zich niet zo goed voor de harmonica. Het is ook leuk om zo af en toe af te wisselen.

Voordat ik Will leerde kennen en zijn filosofie achter de muziek leerde kennen, kon ik Live In Hamburg moeizaam plaatsen. Het deed me sterk denken aan een uit de hand gelopen Sonny Boy Williamson band of iets dergelijks. Ik kon mijn vinger er niet zo op leggen. Echter, als ik Will spreek dan hoor ik een jonge, gepassioneerde muzikant die weet wat hij doet en weet wat hij wil. Met zijn focus op de harde kant van de blues is de harmonicaspeler, zanger en gitarist druk bezig Europa te veroveren. En dat terwijl hij oog houdt voor traditie. Will Wilde keeps the blues alive, maar maakt het wel eigen. Met een hoge verwachting ben ik benieuwd hoe het hem de komende jaren zal vergaan.

Website Will Wilde

Will-Wilde-by-Marco-van-Rooijen

9 maart 2016|Categories: Interviews|Tags: , |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe