In gesprek met … TONY JOE WHITE
Februari 2012
Tekst: Jeroen Bakker

Tony Joe White

De Amerikaanse singer-songwriter en gitarist Tony Joe White heeft het grootste gedeelte van zijn roem te danken aan legendarische artiesten die zich aan zijn composities waagden. Bekend zijn de vertolkingen van Polk Salad Annie, Steamy Windows en Rainy Night In Georgia zoals Ray Charles, Elvis Presley, Tina Turner, Etta James of Dusty Springfield deze in de hitlijsten brachten. Dat de muzikant uit Louisiana met zijn herkenbare donkere stem zelf ook nog een succesvolle reeks achter zijn naam heeft staan wordt op het onlangs uitgebrachte verzamelalbum Collected in 54 tracks nog eens overduidelijk aangetoond.

Op het moment dat Bluesmagazine een afspraak heeft met deze in Memphis woonachtige “Swamp Fox”, veel inspiratie van het geschreven materiaal heeft nu eenmaal betrekking op zijn leefomgeving, vormt zich een een enorm groot contrast. Het is vroeg in de middag als de sirenes en andere stadshektiek een dusdanig oorverdovend lawaai produceren dat een goed gesprek nauwelijks mogelijk lijkt. Op zeer kalme wijze klinkt de lage stem die ons vertelt dat het gesprek vanaf een andere plaats zal moeten plaatsvinden. White belt namelijk vanuit zijn achtertuin waar zich ook een thuisstudio bevindt.
In het nu volgende gesprek zal vanzelfsprekend worden teruggeblikt op ’s mans indrukwekkende muzikale carrière maar White zelf begint ongevraagd met het laatste nieuws.

Ik heb zojuist de gitaarpartijen van mijn nieuwe album afgerond. Een titel is er nog niet en er moet nog veel gebeuren maar het wordt goed. Geloof me: ‘Real good stuff, swampin’ and hard driven’, aldus de 68-jarige White die in een, voor zijn doen althans, behoorlijk opgetogen stemming lijkt te verkeren. Het wordt geen vervolg op mijn vorige album The Shine. In plaats van de subtiele begeleiding op die plaat heb ik deze keer wat vaker teruggegrepen naar de Stratocaster, Swampbox en versterkers. Ik was het ‘laidback, easy goin’ and acoustic’ gedeelte even zat. Samen met mijn vrouw heb ik de afgelopen jaren veel geschreven en een groot deel hiervan zal nu dan ook te horen zijn. We werken al lange tijd samen. In de tachtiger jaren schreven we bijvoorbeeld samen Undercover Agent for the Blues dat uiteindelijk met Tina Turner is opgenomen. Nee, haar rol blijft beperkt tot het schrijven.

Ik haal mijn inspiratie meestal uit de direkte omgeving. Met een gitaar en een goed gevulde koelbox ga ik aan de kant van de rivier zitten. Een paar biertjes en een goed uitzicht zijn dikwijls voldoende voor stukjes tekst of muziek. Ik zie wel waar het eindigt maar ik moet zeggen dat ik mij de laatste tijd in een zeer creatieve periode bevind. Het komt meestal op hetzelfde neer: ‘It’s About Life, you know’. Het moet uiteindelijk allemaal kloppen. Je schrijft het en neemt het vervolgens op en speelt het vervolgens voor publiek. Daar moet het pas echt gebeuren.

Tony Joe White

Wanneer ik op tournee ben doe ik overdag niet zoveel. Soms een beetje golf spelen en iets van de sfeer in de stad proberen mee te krijgen. De gehele dag staat in het teken van het optreden dat die avond zal plaatsvinden. Deze tournee ben ik weer samen met drummer Bryan Owings, een goed gezelschap en een uitstekende muzikant: ‘He’s a real swamper’.
Hij heeft in het verleden met o.a. Emmylou Harris, Solomon Burke en Buddy Miller gewerkt. Bryan heeft het niet makkelijk met mij. We werken zonder setlist en als er vanuit het publiek iets gevraagd wordt dat ik wel zie zitten kijk ik even achterom. Dat houdt het spannend maar op het moment dat ik begin met aftellen begint hij al te ‘grooven’ en gaat het lopen. Hij weet hoe de blues gespeeld moet worden, snap je.

Over samenwerken gesproken…
Het is welhaast onmogelijk om voorbij te gaan aan die indrukwekkende lijst van grote namen die zich al eens het werk van Tony Joe White hebben vergrepen. Zijn er nog interessante samenwerkingen in de nabije toekomst te verwachten?
Op de albums Heroines, een ode aan de vrouw, en vervolgens Uncovered heb ik samengewerkt met Emmylou Harris, Lucinda Williams, Shelby Lynne en Michelle White. Het vervolg hierop moest natuurlijk in het teken staan van mijn favoriete, op dat moment nog in leven zijnde mannelijke helden dus zijn er bijdragen te vinden van Eric Clapton, J.J. Cale, Mark Knopfler, Waylon Jennings en Michael McDonald.
Als ik er op terugkijk heb ik met al mijn favoriete muzikale vrienden samengewerkt. Ik sluit niets uit maar er zit voorlopig niets in de planning wat bijzondere collaboraties betreft.

Na een korte afwezigheid is de legendarische singer/songwriter wederom te zien in Nederland. Dit zijn de data:

9 April Paradiso, Amsterdam
10 April Cultuurpodium De Boerderij, Zoetermeer
11 April Metropool, Hengelo

Tony Joe White


Ook op Blues Magazine ...