Tommy Ebben
Tommy Ebben – Photo Credits: Jens van der Velde / www.jens.com

IN GESPREK MET… TOMMY EBBEN 
8 Januari 2012

Tekst: Jeroen Bakker / Foto: Jens van der Velde

Het is een koude, regenachtige avond in Tabac, een Amsterdams café midden in de Jordaan.
Het loopt goed vol want de eerste zondag van de maand betekent Sunday In The Village:
Een initiatief van enkele enthousiaste liefhebbers die in samenwerking met o.a. de bekende schrijver Thomas Verbogt trachten om niet alleen de literatuur weer terug te brengen naar de kroeg maar ook om de rock ’n roll weer terug te brengen naar de literatuur. Het gratis toegankelijke spoken word feest voor zowel nieuwe talenten als gevestigde namen heeft vandaag Tommy Ebben op het programma. Het ‘clubprogramma’ moet nog even op gang komen maar Tommy Ebben maakt graag van de gelegenheid om dit best bewaarde geheim van Amsterdam, noem het een kleine variant van Crossing Border, van zijn muziek te voorzien.

Ebben heeft nog maar kort geleden op succesvolle wijze zijn album A Whisper To Arms gepresenteerd in het verderop gelegen Paradiso en zal volgende week, voor de tweede keer op rij, enkele optredens verzorgen tijdens het zo belangrijke Eurosonic Festival in Groningen. 2011 was een goed jaar voor de 27-jarige muzikant. Naast heel veel cluboptredens werd gespeeld op grote festivals als Zwarte Cross, Ribs & Blues, Dauwpop, Oerol en Lust for Live. Ook diverse media, waaronder DWDD en Radio 2, besteedden aandacht aan de fijne mix van blues, folk en country van Ebben en zijn band.

Nu ongeveer alle popzalen en festivals in Nederland zijn aangedaan lijkt het plafond toch wel bereikt. Zijn er voor 2012 nog mogelijkheden om het vorige jaar te overtreffen?
“Er is nog heel veel te behalen. Ik wil niet arrogant overkomen maar we zitten nu in een situatie waarin we een ietsje selectiever kunnen zijn. Voorheen was het doel om maar zoveel mogelijk te kunnen spelen, tegenwoordig kiezen we er voor om zoveel mogelijk de mooie popzalen op de agenda te krijgen. Eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat we nog aan het begin staan.

Dat moet een goed gevoel zijn aangezien je er voor gekozen hebt om fulltime met de muziek bezig te zijn in een periode dat muzikanten en alle betrokken partijen nog meer dan ooit moeite hebben het hoofd boven water te houden. 
“Het is een spannend avontuur waarbij je er tot op zekere hoogte voor kiest om afstand te nemen van bepaalde zekerheden. Dit is één van de thema’s die je terughoort op het album. Een gat in je cv? Boeien! Ik moet vaak verhuizen omdat ik via anti-kraak woon en dat is soms best vermoeiend. Maar ach, offers doen, daar gaat het om en op deze manier houd ik het pas goed vol. Het anti-kraakpand waar ik eerder een album opnam heeft toch maar plaats gemaakt voor een echte studio, snap je?”

Heeft het overlijden van een goede vriend van jou aan wie het album is opgedragen, er mede toe geleid dat je nu anders tegen het muziek maken aankijkt?
“Jasper Loeffen was net als ik nu, 27 jaar. Dat zet je wel even aan het denken. Het kan zomaar afgelopen zijn. Ik heb me goed gerealiseerd dat als ik muziek wil maken, ik het nu moet doen. Het moet nu gebeuren. Carpe Diem, pluk de dag. Ik ben ook nog eens heel productief omdat ik me momenteel in een heel creatieve periode bevind. Ik ben alleen maar aan het schrijven en er ligt nu al genoeg materiaal klaar om twee albums mee te vullen. Dat mag trouwens ook wel. Ik heb het gevoel dat die creativiteit er ook echt moet. Heel veel liedjes zijn uit noodzaak geboren”.

A Whisper To Arms laat veel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek horen. Waar komt jouw liefde voor deze muziek vandaan?
“De liefde voor de muziek komt uit de platenkast van mijn vader. Ik ben opgegroeid in de nineties maar met zowel gabber als grunge had ik weinig tot niets. Ja, Oasis vond ik te gek maar ik vond de zestiger en zeventiger jaren pas echt interessant. De platen van Deep Purple, Neil Young en Bob Dylan zijn ook geweldig maar na het regelmatig beluisteren van The Stones, Beatles en Led Zeppelin wilde ik weten waar zij de mosterd vandaan haalden. Via die muziek kwam ik bij grote bluesnamen als Skip James, Robert Johnson, Charley Patton en  Mississippi John Hurt terecht”.

Dat verklaart natuurlijk jouw samenwerking met Ralph De Jongh tijdens een naar een bekend whiskey-merk vernoemde tour. Lekker drinken en samen tot in de vroege uurtjes Delta-bluesplaten draaien?
“Nee die samenwerking berust op toeval al zijn er natuurlijk wel degelijk overlappingen met betrekking tot onze muziek en de daarbij behorende invloeden. Ik kende zijn muziek wel en de jongens van onze bands zijn ook geen onbekenden voor elkaar. We hebben gekeken of we samen voor een avondvullend programma konden zorgen. Na afloop van die gezamenlijke optredens werd er lekker gek gedaan maar van extreme situaties is geen sprake hoor. Dus geen tv’s uit het raam of andere sappige rock & roll-verhalen. We zullen elkaar in de toekomst zeker blijven tegenkomen. Dat staat vast”.

Vanavond speel je, in tegenstelling tot het laatste optreden in Paradiso waar de gehele band aanwezig was, helemaal solo. Voelt de spanning nu heel anders aan?
“Nee, ik heb het al zo vaak gedaan. Ik vind het nog altijd leuk hoor. De laatste tijd gaat het erg lekker met de band. Het loopt gewoon goed. Met de band draait het om ‘energie’ en solo gaat het om zowel ‘intimiteit’ als ‘intensiteit’. Uiteraard pas je de setlist daar op aan. Mensen hebben wel de behoefte om te weten in welk hokje je je bevindt. Men vindt het wel eens verwarrend en ik krijg dan ook vaak de vraag of ik een rocker of een singer/songwriter ben. Ik noem het een rockende singer/songwriter”.

Thomas Verbogt kondigt vervolgens tijdens dit, overigens goed bezochte, ‘best bewaarde geheim van Amsterdam’ een muzikant aan die zijn hart heeft gestolen.
Het monumentale hoekpand waarin Café Tabac zich bevindt blijkt een uitstekende locatie te zijn voor een akoestische set van Ebben die het deze keer zonder zijn vaste begeleiders doet. Het van de reclame bekende She Won’t Tell of het vandaag zo toepasselijke Sunday Love waarin Ebben zijn eerste echte liefde bezingt komen dan ook goed tot hun recht. Ook voor het tachtig jaar geleden geschreven Illinois Blues van Skip James of een eerbetoon aan Townes van Zandt kun je bij de jonge singer/songwriter aankloppen. Het gevoelige Raynie, My Son van het eerdergenoemde album krijgt het doorgaans zo luidruchtige café vijf minuten lang muisstil. Met Eurydice,  een lied over een trap van de onder- naar de bovenwereld, is het veel te korte optreden tot een einde gekomen.

Tommy Ebben – Concert Data

March 3, 2012 – Iduna, Drachten

[w/ Are You A Lion]
March 12, 2012 – RTV Rijnmond
March 18, 2012 – De Stad, Utrecht (solo) [w/ LeTitre]
March 23, 2012 – 013, Tilburg
March 31, 2012 – De Stam, Joure
April 9, 2012 – Bommel, Breda
April 14, 2012 – Peppel, Zeist
April 21, 2012 – Record Store Day [TBA]

Website Tommy Ebben : www.tommyebben.com