Todd Sharpville (promo)

TODD SHARPVILLE
Interview 4 Februari 2011 door Jeroen Bakker

Het is vrijdagmiddag als we een telefonisch gesprek hebben met Todd Sharpville die op dat moment aan de andere kant van de oceaan zojuist de dag is begonnen. Van een ochtendhumeur is echter absoluut geen sprake. De 40-jarige Brit is opgetogen over het feit dat ‘Porchlight’ zijn nieuwe album zo ongeveer wereldwijd wordt uitgebracht en is daarnaast ook niet te beroerd om daar een en ander over te vertellen. ‘Porchlight’ heeft door het overlijden van Todd’s vader tijdens de ‘pre-produktie’ een nog persoonlijker karakter gekregen dan aanvankelijk de bedoeling was en daarnaast vinden we op het album bijdragen van collega- muzikanten die om enige uitleg vragen.

Op de loonlijst van ‘Porchlight’ staat Kim Wilson vermeld maar vinden we ook Joe Louis Walker terug. Zijn dit contakten die je hebt overgehouden aan de Legendary Rhythm and Blues Cruise-optredens?

Nee, Joe ken ik al vanaf mijn vijftiende toen ik voor het eerst een optreden van hem bijwoonde. Ik heb hem toen na afloop een handje mogen geven terwijl ik doodnerveus was. Er heeft een kort gesprek plaatsgevonden maar ik kan me er niets meer van herinneren hahaha. Het bleef niet bij die ene ontmoeting en de relatie mentor-leerling veranderde spoedig in een vriendschappelijke band. Ik had na verloop van tijd mijn eigen band met wie ik de support-act verzorgde tijdens Joe’s tournee. Jaren later heb ik Joe geïntroduceerd op de Cruise en vorig jaar heb ik hem zo gek gekregen om samen met mij in de studio te werken aan ‘When The Blues Come Calling’ waarvan het resultaat te horen is op ‘Porchlight’.

En toen belde een zekere Duke Robillard om te vragen of je al een producer had?

Niet helemaal. Ik heb Duke acht jaar geleden leren kennen maar na onze eerste ontmoeting ‘verwaterde’ het contakt enigszins. Ik verloor het contakt met de blueswereld door allerlei redenen. ‘Real life took over’, begrijp je? Tijdens de opnamen van Joe’s ‘Witness To The Blues’ kwam ik hem weer tegen omdat hij daar de zaak vanachter de knoppen in goede banen leidde. Er was genoeg reden om even bij te praten over persoonlijke zaken maar ook over onze muzikale plannen. Na mijn scheiding heb ik een verzameling nummers geschreven en opgenomen die ik als mijn ‘Divorce’-album beschouw. De teksten schreven zichzelf als het ware. Het muzikale dagboek heet ‘Diary of a Drowning Man’ en na beluistering er van bleek Duke dusdanig onder de indruk dat hij mij voorstelde om mijn volgende album te produceren. Enkele tracks waaronder ‘Why Does It Rain?’ zijn op ‘Porchlight’ terechtgekomen.

Voordat het zover was sloeg tijdens de voorbereiding het noodlot toe. Had ‘Porchlight’ heel anders geklonken wanneer jouw vader nog leefde?

De voorbereiding was zojuist afgerond. Het grootste gedeelte van alle teksten was al geschreven. Ik had keihard gewerkt en stond op het punt om een week non-stop in mijn bed te blijven. Na een klein uur geslapen te hebben belde mijn moeder om te zeggen dat het niet goed ging met mijn vader. Daarna is alles in een soort roes verlopen en heb ik als oudste zoon alle plichten moeten vervullen die op dat moment van toepassing zijn. Het was niet zomaar een begrafenis maar een soort ‘state funeral’. De opnamen van het album werden uitgesteld en ik nam de tijd om veel na te denken. Ik schreef toen de titeltrack speciaal voor mijn vader en na een maand zijn we de studio ingegaan. Het was aan de ene kant heel emotioneel maar het voelde ook als een opluchting om de muziek eindelijk daadwerkelijk vast te leggen. Het verwerkingsproces is nog steeds gaande.

Waren jouw ouders belangrijk voor jouw muzikale ontwikkeling?

Hoewel muziek een belangrijke rol speelde in ons gezin was het toch vooral de televisie die grote indruk op mij maakte. Het waren vooral de zwartwitte films uit de jaren vijftig die mij beïnvloedden. Het was een tijd waarin de disco en iets later de punk zijn opwachting maakte maar ik had er helemaal niets mee. Het liefst zou ik de klok terugdraaien naar de fifties vanwege de Rock ’N Roll en de daarmee gepaarde levenswijze. Nadat ik beelden van Elvis, Buddy Holly en Big Bill Broonzy had gezien besloot ik de televisie in de ban te doen. Dit was voor mij zoals het moest zijn en dit was tevens wat ik wilde, punt.

Voor een Brit lijk je enorm Amerikaans georiënteerd als het om muziek gaat, ben je het daarmee eens?

Dat hoor ik vaker en ik denk ook dat dat klopt. Behalve de Three Kings luisterde ik veel naar Howlin’ Wolf, T Bone Walker en Lightin’ Hopkins. Toch was het vooral een Britse bluesgitarist die mijn blik op de muziekwereld veranderde. Het was Peter Green aan wie ik ben voorgesteld door Snowy White en met wie ik vele malen samen op het podium heb gestaan. Engelsman of Amerikaan, de muzikant Peter Green lijkt een nationaliteit op zichzelf.

Zowel Snowy White als Peter Green hebben we nog niet zo lang geleden in Nederland kunnen zien tijdens een Best Of Blues-avond in De Boerderij te Zoetermeer. Kunnen we jou binnenkort ook op de Nederlandse podia aantreffen?

Ik zal op 22 april ook tijdens een Best Of Blues-avond in Nederland spelen. Er zal eerst een serie optredens in de States plaatsvinden samen met Tommy Castro en daarna zal ik met Doreen ‘The Toddmobile’ door Europa rijden. Aan het Moulin Blues Festival bewaar ik trouwens ook mooie herinneringen. Ik heb er een paar keer gespeeld.

Doreen The Toddmobile?

Ik heb mijn nieuwe tourbus naar de moeder van mijn vader vernoemd. Zij overleed in de vijftiger jaren. De invloed van de familie op mijn muzikale ontwikkeling is toch behoorlijk groot nu ik er zo over nadenk. Ik herinner mij nog het moment dat ik samen met mijn vader naar de winkel ging om een plaat te kopen. Het werd die van die grote donkere man met zijn Gibson Les Paul. Na dagenlang achter elkaar naar Freddie King te hebben geluisterd was er voor mij maar één muzieksoort… The Blues.

Todd Sharpville (promo)

Website Todd Sharpville : www.toddsharpville.com


Ook op Blues Magazine ...