Interview The Damned and Dirty: “We proberen altijd iets nieuws te doen. We zijn goed in georganiseerde chaos.”

Foto: Bas Stoffelsen

(Foto: Bas Stoffelsen)

Interview The Damned and Dirty (Kevin de Harde and Micha Sprenger)

Tekst: Patrick Struijker Boudier (http://twitter.com/p_okee)

The Damned and Dirty bestaat uit Kevin de Harde (zang/bluesharp) en Micha Sprenger (gitaar, bas, backing vocals) en de band blueste in november afgelopen jaar hun vierde album in vier jaar tijd de wereld in. Op Hoodoo Down een minder loom geluid en meer gastmuzikanten dan op de vorige platen waardoor er een voller geluid te beluisteren is. Nu de bluesstofwolken na het releasen van die plaat een beetje zijn gedaald tijd voor een diepte-interview.

Best Dutch Blues Album, voor de vierde keer genomineerd en al drie keer gewonnen. Ik zou bijna zeggen, het wordt onderhand een gewoonte.
Kevin: “Vijf keer zelfs, nu ik er over nadenk: we zijn met BluesMotel destijds ook genomineerd geweest voor beste bluesalbum met Bound to drive you crazy. Het is goed voor je pr en promotie als je wint.“
Micha: “We maken elk jaar een plaat; dat maakt het misschien bijzonder. Voor mij is het nu, voor de vierde keer, minder speciaal. Als je het voor een eerste keer of tweede keer wint, is het meer apart. Maar het is wel een eer dat we weer genomineerd zijn. Het is bijzonder dat ze elke keer de cd van ons eruit pikken.“

Mij verbaast het dat jullie nooit genomineerd zijn voor beste mondharmonica-speler of beste gitarist.
Kevin: “Dat ik zo’n nominatie verwacht is een te groot woord, maar überhaupt een vermelding was wel eervol geweest.”
Micha: “Ik vind mezelf geen briljante gitarist.”

Is makkelijker om met de huidige stand van de muziekbusiness een plaat aan de man te brengen? Omdat je met beperkte middelen een wereldwijd publiek kunt bereiken? Of maakt het dat juist lastiger?
Kevin: ” Dat zou je denken, maar je merkt wel dat als je er iets meer geld in stopt, het wel effect heeft. We zijn er zelf ook meer geld en promotie in gaan stoppen en je merkt dat dat toch wel werkt. Meer dan mond tot mond reclame en mensen die muziek met elkaar delen.”
Micha: “Het is jammer dat het niet op een keer vanzelf gaat. Je moet elke keer weer zoeken hoe we het gaan promoten. Daar zijn we niet zo sterk in.”

Is een van de uitvloeisels van meer geld en promotie het recente contract met Peter Nelissen van BAFmusic die jullie manager is sinds eind februari 2016?
Micha: “Het heeft heel veel kanten. Hij gaat ons boeken en heeft veel ideeën die we goed vinden en waar we achter staan. Anderzijds vind ik dat soort zakelijke kanten van muziek ook helemaal niet leuk en denk ik dat hij dat beter kan. Ik steek liever mijn tijd in het maken van muziek.”
Kevin: ”Peter gaat boekingen voor ons doen, contacten in de muziekwereld leggen. We zijn met veel bezig eigenlijk: waar willen we spelen, waar willen we uiteindelijk naar toe met The Damned and Dirty, willen we naar het buitenland, misschien een platenlabel etc. Maar om iets in het buitenland te regelen: daar zijn we niet zo goed in. Vandaar de keuze voor een manager.“

En waar in het buitenland?  Jullie hebben in maart bijvoorbeeld een optreden in België gehad, maar behoort Engeland of Duitsland ook tot de mogelijkheden?
Micha: ”Duitsland heeft bijvoorbeeld ook een goede bluesscene, dus daar liggen misschien wel kansen. Maar die plannen zijn nog niet allemaal verder uitgewerkt.”
Kevin: “We kunnen wel at random in een paar kroegen in Duitsland gaan spelen, da’s leuk, maar het is natuurlijk leuker als je een kapstok hebt waar je het aan op kunt hangen. Spelen in het buitenland kost ook meer vergeleken met hier in Nederland, waar je in je auto stapt en hooguit in een paar uur bent waar je gaat spelen. In het buitenland ben je langer onderweg.”

The Damned & Dirty Jullie hebben pas een actie gewonnen om 500 7″ vinyl singles te mogen drukken. Eerst was het plan om twee bestaande nummers te gebruiken, maar er komen nu twee nieuwe op de vinyl?
Kevin: “Klopt. De nieuwe single heet Bye Bye to Ya / I Ain’t Coming Home.  Alles ligt nu bij de perser, ik hoop binnenkort meer duidelijkheid te hebben over de release. We hebben een paar erg leuke ideeën over hoe we hem aan de man gaan brengen.”
Micha: “De releasedatum is afhankelijk van de productietijd. Ze komen in eerste instantie ook alleen uit op vinyl. Dus iedereen die de nieuwe nummers wilt horen, moet het vinyl aanschaffen.”

Ik vind dat Hoodoo Down, jullie recentste plaat, een ander, meer urban geluid heeft.  Nog steeds wel akoestisch maar voller.
Micha: “De productie is ook wat voller. En ik denk dat de nummers er zich ook meer voor lenen wat betreft sound en geluid.”
Kevin: “We zijn het wel eens met wat Erwin Palper, onze producer, zei. Hij luisterde een tijdje terug naar onze eerste platen en zei dat het klonk alsof ze in een wachtkamer waren opgenomen. Zijn idee was ook om het allemaal wat breder en voller te maken. Onze eerste plaat was een poging om Deltablues te spelen, maar we willen meer dan alleen maar albums met Deltablues maken. We willen andere kanten op en andere dingen uitproberen.”

Om een metafoor te gebruiken: de plaat klinkt alsof je van het platteland naar de stad bent verhuisd wat betreft muziek?
Micha: ”Het is een beetje zoals bands in de sixties met blues omgingen. Die ontwikkelden ook naarmate de tijd vorderde een harder (en eigen) geluid, terwijl de blues wel de basis bleef.”
Kevin: ”Het is ook leuk om jezelf uit te dagen en wat anders uit te proberen. Blues ontwikkelt zich wel. Wat nu, achteraf als je het terugluistert, makkelijk vergeten wordt, is dat Muddy Waters bijvoorbeeld toen hij naar Chicago ging, hele vernieuwende dingen deed. Hij is toch een van de grondleggers van de Chicago bluessound, samen met een paar andere grote namen uit die tijd. Ook al klinkt het nu misschien hetzelfde: er zit wel variatie in.”
Micha: “Variatie is wel belangrijk. Als je bijvoorbeeld kijkt naar grote Amerikaanse acts: die zetten iets neer en blijven daar hun hele leven op teren. Of AC/DC die al decennialang nauwelijks een andere setlist heeft. Wat natuurlijk prima is, maar ik vind het zelf leuker om weer ‘es wat anders te proberen.”

The Damned & Dirty Is dat ook de reden dat jullie op deze plaat meer gastmuzikanten hebben?  Zoals Hans Vroomans op piano, Rinus Groeneveld op saxofoon, Joep van Beijnum op viool en Marlou Vriens op backing vocals?
Micha: “Dat wilden we altijd al, maar dat lukte vanwege tijdgebrek tot nu toe niet.”
Kevin: ”Dat wilden we eigenlijk al vanaf de eerste plaat. Op het derde album hebben we bijvoorbeeld Bram erbij gehaald (Bram Slinger, orgel op Rolling Into Town en Hammond, Wurlitzer en orgel op die op Hoodoo Down, red.) en dat ging met hem al een stuk beter. Dus die heeft op de vierde plaat een veel grotere rol. Zijn spel op The Devilʼs Vacation bijvoorbeeld is erg lekker, bijna honky-tonk-achtig.”

Hoe kom je uit bij de pianist van het Metropole Orkest, Hans Vroomans?
Kevin: “Onze engineer, Frank de Jong, die kent hem. “
Micha: ”Die heeft hem les gegeven als ik het goed heb. Frank zei  ‘ik ga hem bellen, want dit is een jazzy-achtig nummer (het nummer Alley Cat, red.) en daar past zijn manier van spelen bij.”
Kevin: “Het is echt een geweldige partij die hij heeft opgenomen. Het klinkt misschien simpel als je ernaar luistert, maar het is heel erg goed.”

Is het schrijven nu meer gestructureerd en georganiseerd? 2AM in the morning werd destijds bijvoorbeeld geschreven terwijl jullie al in de studio waren.
Kevin: “We zijn wel iets beter voorbereid. Een hoop dingen ontstaan in de studio, maar de basis, de teksten e.d., die is al af als we de studio in gaan. Bij teksten zijn we soms maandenlang met één couplet bezig. Pas als we gaan opnemen in de studio, meestal twee weken van tevoren, schrijf ik het af. Wat betreft songs schrijven, daar zijn we eigenlijk het hele jaar door bezig.“
Micha: “Maar bij sommige nummers besloten we pas op het laatst dat er bijvoorbeeld backing vocals bij moesten. Zo is Marlou erbij gekomen. De vioolpartijen heb ik ook tussen de opnamedagen door geschreven.”

Wat betreft de teksten: op de eerste plaat stond het uitgesproken maatschappijkritische nummer
John the Evil Homeopath. Zoiets dergelijks staat niet op deze plaat. Zijn de kritische teksten wat meer verkapt en minder uitgesproken?

Kevin: “Ik schrijf dergelijke teksten eigenlijk alleen als ikzelf ook een heel duidelijk standpunt heb. In Turmoil bijvoorbeeld (tekst: It starts with a simple lie / The politicians heed their battle cry / The soldiers gather, standing by / For the orders from up high, red.) zie ik wel wat er in de wereld gebeurt, maar kan ik het nog niet helemaal plaatsen waar het heen gaat. Dan valt er ook niet een heel sterke, uitgesproken punt van te maken. Ik vind het daarentegen ook wel leuk als luisteraars zelf wat uit de teksten kunnen halen. Dus als je meerdere lagen in een nummer legt zonder expliciet te zijn, wordt het voor de luisteraar denk ik ook leuker om er een eigen interpretatie aan te geven.”

Wat ik tegenwoordig zelf soms mis in blues en bluesteksten is de opwinding en de diepte. Het is goede blues, maar het blijft vaak aan de oppervlakte. Het leeft niet echt. Wat eigenlijk tegenovergesteld is aan wat je zingt in Walking Stereotype: ‘You don’t need to keep the blues alive / Come on man, it never died.’
Micha: ”Persoonlijk vind ik dat als mensen roepen ‘Keep the blues alive’ je roept dat de blues al stervende is. Daarmee suggereer je aan bijvoorbeeld de jeugd dat blues iets is voor de oudere generatie. En dat is het juist niet.”
Kevin: “De intentie achter die kreet is wel goed, dat je de bluesfakkel doorgeeft aan een nieuwe generatie. Echter: blues is niet dood, gaat niet dood en leeft nog steeds. Maar iets vernieuwends zoals Muddy Waters bijvoorbeeld deed? Het is supergoed en geweldig, maar dat is geweest.”

Wat zijn de invloeden andere artiesten en songs? Walking Stereotype lijkt bijvoorbeeld sterk lijkt op High Tide van BluesMotel, dat weer rijkelijk citeert uit Boogie Chillin’ van John Lee Hooker.
Kevin: “Dat nummer is bijna een pastiche op een bluessong. Micha speelde een heel stereotiep bluesloopje op zijn gitaar en toen dachten we ‘daar moeten we iets mee’.”
Micha: “Als je goed naar het nummer luistert, dan zijn het ook cliché-teksten die je vaak in blues hoort. Maar dat is juist het ironische: het is een parodie op hoe mensen blues soms zien: afgezaagd en niet origineel.”
Kevin: “Veel mensen vinden dit nummer juist het beste van de plaat, dat is wel grappig. Live is het een lekker nummer om te doen vanwege de groove die er in zit.”

Jullie noemen Chicagoblues als een van de invloeden. Toch klinkt Hoodoo Down niet als Chicagoblues.
Kevin: “Invloeden wil niet zeggen dat je precies zo speelt, maar dat je dingen eruit pikt die je kunt gebruiken. Als ik zing, dan heb ik daar wel dingen van opgepikt van Howlin’ Wolf, maar ik doe niet Howlin’ Wolf na. Dat kan ik ook niet.”
Micha:” Het is wel zo dat je de inspiratie van die oude platen haalt. Als ik een oud bluesnummer hoor, kan ik bijvoorbeeld inspiratie halen uit het tempo of de manier van gitaarspelen. Het is niet zo dat we het dan ook letterlijk kopiëren, maar we schuren wel tegen die invloeden van vroege bluesmeesters aan. Je maakt ook deel uit van een traditie dus het is logisch dat je daar invloeden uit haalt. Ik bedoel, je kunt wel iets heel nieuws verzinnen, maar dan is het wellicht geen blues meer.”

The Damned & Dirty

Rootsmuziek is populair, zoals bijvoorbeeld The Mulligan Brothers of de vele roots singer-songwriters. Dan zou je denken dat jullie daarvan kunnen profiteren en opgestuwd worden in de vaart der volkeren?
Kevin: “Dat is ook wel een richting die we op proberen te gaan. We zijn ons ook meer aan het presenteren als roots in plaats van alleen maar blues. Dat kan als duo, maar ook met mede-muzikanten. De kern blijven wij als The Damned and Dirty, maar we kunnen in meerdere bezettingen optreden. We hebben nu een band waar we af en toe mee spelen en wij zijn ook bezig als trio met Erwin Palper. Maar dat is allemaal nog in de beginfase. Het hangt ook van de boekingen af. Als men ons per se als duo wil, dan komen we als duo. Maar de boodschap is dat we in verschillende bezettingen kunnen komen spelen.”

Weet het publiek inmiddels wat jullie spelen en wat ze kunnen verwachten? Of is het soms nog steeds ‘oh, ik wist niet dat jullie dat ook konden’?
Micha: “Het wisselt. Publiek dat ons niet kent, weet natuurlijk niet dat we uitsluitend eigen werk spelen.”
Kevin: “En je hebt mensen die tussen de sets vragen of we ook Sweet Home Chicago spelen. Dan heb je duidelijk niet geluisterd naar wat we spelen.”
Micha: “Maar het is geen missiewerk wat we doen. Het is niet zo dat we het land doorkruisen om de blues te promoten.”
Kevin: “Het is zeker geen missie, we willen onze nummers maken en gewoon spelen. Als je bluesfan bent en je vind ons goed: geweldig. Ben je geen bluesfan en vind je ons goed: ook geweldig. “

Wordt het wat betreft cd-verkoop wel goed opgepikt?
Kevin: “Redelijk. Het leuke is dat het blijkbaar ook in het buitenland wordt opgepikt. Er zijn recensies verschenen in Australië, Canada, Duitsland.”
Micha: “Het is helaas niet zo dat daar ook boekingen uit voortkomen. Daar hebben we nu ook Peter Nelissen van BAFmusic als manager voor. Die zegt ook dat je er zelf achteraan moet bij promotors als in ‘over deze band is net een recensie verschenen in jullie land, zijn jullie geïnteresseerd in een boeking wellicht’?”
Kevin: “We weten ook niet zo goed hoe dat aan te pakken, daar zijn we niet zo goed in. We willen ons vooral met muziek bezighouden. Daarom hebben we nu ook een manager. “
Micha: “Het is ook niet zo zinvol om voor één optreden helemaal naar Duitsland bijvoorbeeld te rijden waar er misschien vijf bezoekers in de zaal zitten. Dan kun je beter een week weg gaan en een paar festivals spelen. Festivals zijn goed om nieuw publiek aan te boren.”
Kevin: “Als je in die week één of twee festivals speelt en in die week doordeweeks een paar optredens in een kroeg, dan heb je een kapstok waar je het aan op kunt hangen en waarmee je echt iets mee kunt bereiken. En we kunnen nu ook meer, omdat we ook als band te boeken zijn. Als duo word je niet zo snel geboekt voor een festival. Hoewel we wel op Texel Blues staan dit jaar.”

Samenvattend zo op het eind van het interview: een manager, misschien een nieuwe plaat eind van het jaar en het buitenland?
Micha: “Ja, dat is het wel. En 20 april treden we op in BluesMoose café in Groesbeek waar ook opnames van gemaakt worden. En natuurlijk de single niet te vergeten; die komt als het goed is net na de zomer uit.”
Kevin: “Een nieuwe plaat zeker. Dat is wel het tempo wat we aanhouden zolang de energie en inspiratie er is. En die is er nog steeds.”

Misschien ooit eens een keer een liveplaat?
Kevin: “Het lastige van een liveplaat is om het goed op te nemen, dat kost veel moeite. En je moet twee of drie optredens vrijwel dezelfde set achter elkaar doen om een goede take eruit te halen. Je maakt live wel eens een fout en dat geeft ook niet, maar als je het opneemt voor een plaat blijf je dat horen. Wie weet nog een keer, maar voor nu zie ik een hoop beren op de weg om het te organiseren. “

Dus ook geen reissue van de albums van BluesMotel met extra live-tracks, op vinyl bijvoorbeeld?
Micha: “Nee. Ik ben liever met iets nieuws bezig dan iets ‘ouds’ uit de kast te pakken om opnieuw te releasen. Ik ben ook niet zo van het terugkijken; ik kijk liever vooruit, zoals naar het opnemen van een nieuwe plaat.”
Kevin: “Dat eerste album van The Damned and Dirty, dat alleen digitaal is verschenen en niet fysiek: daar willen we nog wel iets mee. Maar we weten nog niet precies wat. We hadden dit jaar wel een soort van half plan om daar iets mee te doen, maar toen kwam die single er tussendoor en toen ging dat weer de koelkast in……”

Klinkt als georganiseerde chaos.
Kevin: ”Ja. Daar zijn we heel goed in.”

Website:  www.thedamnedanddirty.com

10 april 2016|Categories: Interviews|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe