Interview: Susan Tedeschi
Datum: 22 juni 2009

De Amerikaanse Susan Tedeschi heeft met haar prachtige stem en fraaie gitaarspel een belangrijke positie in de hedendaagse blues-scene verworven. Tedeschi’s stijl laat zich niet gemakkelijk omschrijven. De basis is een traditionele blues-vorm waarbij invloeden uit de gospel, soul, folk, jazz, funk en een vleugje country worden toegevoegd. In eigen land heeft de 38-jarige Tedeschi ruim één miljoen albums verkocht en heeft zij enkele Grammy Award-nominaties op haar naam staan. Met het vorige jaar verschenen ‘Back To The River’ heeft ze wederom de nodige aandacht op zich gevestigd weten te krijgen en was het de planning om via dubbelshows (met Robben Ford) in Nederland, vervolgens als support-act van BB King de rest van het Europese continent te veroveren. De optredens met Ford zijn gecancelled maar 10 juli aanstaande zal Susan met haar band op eigen kracht Het Patronaat in Haarlem betoveren.

Het is 22 juni als Bluesmagazine Susan aan de tand voelt over het verloop van de huidige Amerikaanse tournee, ze is momenteel onderweg van Vienna naar Portland in het noord-westen van Amerika.

susan-tedeschi

Je hebt gisteren voor Buddy Guy geopend in The Wolf Trap, Vienna. Hoe is het gegaan?

Tedeschi (uitgelaten): ‘Fantastisch! Er waren veel fans speciaal voor mij gekomen en samen met de band gaan de optredens erg goed. We zijn enorm goed op elkaar ingespeeld wat logisch is omdat we al ruim twee jaar samen spelen en ik heb tijdens de show van Buddy samen met hem ‘Feels Like Rain’ gezongen’.

Zowel op de albums als tijdens de optredens werk je nog wel eens samen met bekende namen. Zo zijn er op ‘Back To The River’ bijdragen van Tony Joe White en Doyle Bramhall II. Staat er nog iets spectaculairs op het programma voor de komende tijd?

Tedeschi: ‘Waarschijnlijk krijgt het optreden met Buddy een vervolg want we spelen ook samen op de Jazz-festivals van zowel Montreal als Toronto in de eerste week van juli. Je zult ook op Buddy’s nieuwe album een track horen met Derek Trucks, mijn echtgenoot, en mij. Met Derek speel ik vaak samen als onze schema’s dat toelaten. We hebben vorig jaar samen met Carlos Santana gespeeld op The Soul Stew Revival. Hier speelt mijn band samen met die van Derek en hebben we regelmatig gast-optredens. Binnenkort speel ik in Europa als support-act van BB King. Verder is het in de blues-scene moeilijk te voorspellen hoe dingen lopen. Je moet eigenlijk altijd open staan voor improvisatie en aangezien het een hele sociale scene is wordt er niets uitgesloten’.

‘Hope And Desire’ was een behoorlijk soul-vol album en in ‘Back To The River’ heb je je weer in de blues gestort. Ben je tijdens je tournee al bezig met nieuw werk en kun je ons vertellen wat voor stijl we de volgende keer kunnen verwachten?

Tedeschi: ‘Eigenlijk is het nooit mijn bedoeling om me op één bepaalde stijl te richten. Soms gaat dat vanzelf en hangt het af van de omstandigheden op dat moment in de studio zoals de producer, de locatie en de vibes of mijn gevoel. Ik luister wel heel veel verschillende muziek en dan is het logisch dat je daar iets van meeneemt in je eigen werk. Ik zou de stijl van mijn albums het liefst omschreven zien worden als ‘universal sound’. De invloed van de band is trouwens steeds groter geworden omdat we enorm naar elkaar zijn toegegroeid. Hun inbreng is dus van wezenlijk belang. Ik heb wel de wens om ooit eens een gospel-album te maken en misschien zou ik dat met Derek willen doen’.

Derek Trucks & Susan Tedeschi

Derek Trucks & Susan Tedeschi

De blues-scene is behoorlijk conservatief en zou je nog altijd een mannen-wereld kunnen noemen. In Nederland bestaat het publiek voornamelijk uit mannen van 30 jaar en ouder. Hoe is dat in Amerika? Merk je dat jij een jonger publiek trekt en misschien ook van invloed bent op vrouwelijke muzikanten?

Tedeschi: ‘Er is inderdaad een duidelijk verschil met het publiek in Amerika waar je toch veel meer vrouwelijke liefhebbers bij de optredens ziet. Of ik invloed heb op vrouwelijke muzikanten weet ik niet maar het lijkt me een goede zaak als dat zo is. Bo Diddley had in de fifties trouwens ook een vrouw in zijn band en dat was, zeker in het Amerika van toen, een heel andere tijd. Jeff Beck heeft momenteel een heel jonge bassiste in zijn band die werkelijk steengoed is maar het blijven toch uitzonderingen. Ik zie overigens wel overeenkomsten wat de leeftijd betreft. Veel ouders nemen hun kinderen mee en je merkt echt dat de kids oprecht interesse tonen in wat je doet. Ik denk dat het met de toekomst van de blues dan ook wel goed zit’.

(Jeroen Bakker)