Interview Sugar Boy and the Sinners: ‘Wat er nu allemaal gebeurt hadden we zelf ook niet zo snel verwacht’

Sugar Boy & the Sinners

Tekst: Patrick Struijker Boudier (http://twitter.com/p_okee)
Foto’s: Marco van Rooijen @bluesmagazine.nl

Het kan snel gaan. In de twee jaar na je oprichting winnaar zijn van de Dutch Blues Challenge, spelen op de International Blues Challenge in Memphis, de European Blues Challenge in Toulouse en daarnaast ook op de podia van grote festivals. Van Sugar Boy and the Sinners mag je gerust zeggen dat ze een bliksemstart hebben gehad. ‘We hadden vanaf het begin een hele duidelijke richting in ons hoofd.’

Sugar Boy and the Sinners bestaat uit Boy Vielvoije (zang, mondharmonica), Ronnie Guerin (gitaar), Vinnie Guerin (double bass) en Frankie Duindam (drums). Hun debuutcd staat sinds vorig jaar in de planning en komt dit jaar uit. Tijd voor een interview na alle hectiek van de afgelopen maanden.

Wat is jullie ontstaansgeschiedenis, hoe zijn jullie begonnen?
Boy: Tijdens een ‘late nite’ sessie van Ronnie en Vinnie in de legendarische jazzclub The Duke in Leiden  in 2010 kwam ik bij de jongens op het podium terecht. Er was die eerste keer gelijk al een klik, dus het was duidelijk dat dit voor herhaling vatbaar was. Vanaf dat moment is het op een drummerswissel na in het begin na snel gegaan. We zijn eind 2010 bij elkaar gekomen, en op 4 januari 2011 was ons eerst optreden in de inmiddels niet meer bestaande bluesclub Hunky Dory in Leiden.

Hebben jullie hiervoor nog in andere bands gezeten of is Sugar Boy & The Sinners de eerste?
Ron: Wij hebben alle vier in andere projecten en bands gezeten, maar Sugar Boy and the Sinners is tot nu toe wel de meest serieuze stap.

Zijn er muzikale helden/invloeden? Was er bijvoorbeeld een specifieke plaat die jullie ertoe heeft aangezet de blues te spelen?
Ron: Gemeenschappelijke invloeden zijn sowieso de James Harman Band en de eerste platen van The Fabulous Thunderbirds. Mijn helden zijn de 50’s gitaristen zoals bijvoorbeeld Johnny ‘Guitar’ Watson en Magic Sam. Wat minder bekende gitaristen die me beïnvloed hebben zijn Bill Jennings, Pat Hare, Frankie Lee Sims, etc. Maar de plaat waar het toch wel mee begon, is een hele oude van John Lee Hooker die bij mijn ouders thuis werd gedraaid. Hij speelt daar in zijn eentje en ‘electrified’, ik wist niet wat ik hoorde zo keihard was dat.
Boy: Ik ben opgegroeid met een aantal platen die altijd aanstonden bij mijn vader die zelf dertig jaar bluesmuzikant is geweest: het enige album van The Hollywood Fats Band, Hard Again en I’m Ready van Muddy Waters en een verzamelaar van The Fabulous Thunderbirds. Mijn moeder luisterde liever naar de wat vrolijkere afdeling dus die draaide veel B.B. King en Robert Cray. Op mijn eigen instrument zijn het vooral George ‘Harmonica’ Smith, Kim Wilson en Little Walter, de classics dus. Wat betreft performance ben ik groot fan van Junior Wells. Wat die met zijn hele persoonlijkheid op een podium kon neerzetten is te gek.

Sugar Boy and the Sinners

Jullie waren afgelopen jaar op veel podia en festivals te vinden. Heeft de doorbraak lang op zich laten wachten of is het relatief snel gegaan?
Boy: Toen we begonnen hadden we wel het geloof dat er iets speciaals in deze band zou zitten. Maar het tempo waarin de band zich nu ontwikkelt hadden wij ook niet verwacht. We hebben veel te danken aan een aantal mensen, zoals onder anderen John Zwetsloot (Genuine Music) en Peter Kempe en Kees Wielemaker (Kwadendamme) die het vanaf het begin in ons zagen zitten.
Ron: We hebben er vanaf het begin heel serieus aan gewerkt, het was een bewuste keuze om snel op de grotere podia te willen spelen. Alhoewel we wat er nu allemaal gebeurt zelf ook niet zo snel verwacht hadden.

Jullie zijn sinds vorig jaar bezig met jullie eerste cd. Wat is de stand van zaken daarvan?
Ron: We hebben een druk speelschema en daardoor lopen we wat vertraging op. We hebben ook bewust besloten om voor het debuutalbum rustig de tijd te nemen. Wat betreft de muzikale richting is het niet veel anders dan wat we nu ook live neerzetten. Door het vele spelen van de afgelopen twee jaar ontstaat de sound die ‘in’ de band zit eigenlijk vanzelf. Dat neemt niet weg dat we vanaf het begin een hele duidelijke richting in ons hoofd hadden.
Boy: We hebben een stapeltje eigen nummers liggen. Het is een kwestie van nog een paar erbij en dan de studio in. De studio hebben we al gekozen, dat is er eentje die de sound vangt die wij willen neerzetten. We proberen op de CD wel diversiteit aan te brengen, qua ‘feel’ zitten er dus ook nummers bij die de grens van de blues opzoeken. De sound die we hebben daar is duidelijk voor gekozen. We proberen het puur te houden met een klein randje, en de contrabas is natuurlijk ook een keuze voor een bepaald bandgeluid.

Repeteren jullie veel om het vervolgens in one take op de band te knallen?
Ron: We zijn bezig voor de opnames beginnen eerst alles goed uit te werken zodat je in de studio niet al te veel tijd kwijt bent met experimenteren.
Boy: Alles moet er op te komen te staan zonder, of in ieder geval met zo min mogelijk overdubs, dus een goede voorbereiding is wel belangrijk ja.

Wat is de inbreng van de verschillende bandleden?
Boy: Wat de eigen nummers betreft doe ik de teksten, Ron komt voor het grootste deel met de muziek zelf. De arrangementen komen tot stand met zijn vieren in de oefenruimte.

In april 2012 zeiden jullie dat het vooral eigen werk zou zijn, maar het laatste dat ik begreep is dat het toch vooral covers zijn. Vanwaar die omslag?
Boy: Daar was in het begin heel even sprake van, maar we nemen nu de tijd om een debuutalbum met eigen nummers uit te brengen. Dat opent toch veel meer deuren. Misschien zit er nog een cover bij die er al heel goed in zit, maar meer niet.

Hebben jullie een platencontract of wordt het in eigen beheer opgenomen?
Ron: We nemen in eigen beheer op, daarna zullen we waarschijnlijk met een label in zee gaan dat de plaat een extra zetje kan geven.
Boy: Er is al een aantal labels geïnteresseerd in het uitbrengen van de plaat, waaronder twee Belgische. Laatst kwam er ook een vrij groot label Duits label kijken naar een optreden van ons in Groningen. We wegen voorlopig alle opties nog een beetje af.

Jullie zijn in Memphis en in Toulouse geweest in verband met de Blueschallenge. Wat is jullie ervaring geweest?
Boy: Memphis was voor mij zonder twijfel een van de mooiste ervaringen in mijn muzikantenbestaan. Het is heel speciaal om op de plek te zijn waar het allemaal vandaan komt, zeker als de reacties op de band dan zo goed zijn. Veel Amerikanen dachten dat we uit de States zelf kwamen en door het vele spelen hadden we tijdens de week in Memphis echt een groep volgers opgebouwd.
Ron: Het was hard werken, maar we hebben daar echt een visitekaartje achter kunnen laten en hebben er veel goede contacten opgedaan. Hiervoor zijn we de Dutch Blues Foundation dan ook erg dankbaar, we kunnen alle Nederlandse bluesbands erg aanraden zich voor de Dutch Blues Challenge in te schrijven. In Memphis hebben we ook voor Ditty TV (www.dittytv.com/people-directory/artist-sugar-boy-the-sinners.html) een live optreden gedaan, wat ook erg leuk was om te doen.
Boy: Toulouse was ook te gek, hier hebben we de kans gehad ontzettend veel boekers uit onder andere Noorwegen, Zwitserland, Frankrijk, Duitsland en Engeland te laten zien wat we in huis hebben. We hebben dan ook goede hoop dat daar in het komende jaar leuke dingen uit voort gaan komen.

Sugar Boy and the Sinners

Hebben jullie veel andere bands gezien of gejamd met andere bands? Nog interessante samenwerkingen daaruit gerold voor de toekomst?
Boy: We konden in Memphis nadat de optredens voor de Challenge zelf waren afgelopen de jam hosten in het beroemde Blues City Cafe op Beale Street. Het ging als een lopend vuurtje rond onder deelnemers dus het was er afgeladen met geweldige muzikanten. Met sommige muzikanten is er ook echt vriendschap gesloten, en die spreken we nog regelmatig.

Is het buitenland iets dat trekt of houden jullie het vooralsnog op Nederland?
Ron: Spelen in het buitenland trekt zeker. In Noorwegen, Italië en Spanje heb je een aantal geweldige festivals waar we zeker graag heen zouden gaan. In Noorwegen zijn ze erg enthousiast over ons dus dat zou wel eens snel concreet kunnen worden.
Boy: In Nederland is Moulin Blues natuurlijk het mooiste en grootste festival en daar staan we dit jaar. Verder is voor elke muzikant Paradiso natuurlijk een droom. Zoals het er nu naar uitziet is er een goede kans dat we daar het debuutalbum kunnen presenteren.

Jullie staan veel op festivals de komende tijd. Hebben jullie een voorkeur voor een podium? Een kleine kroeg of toch een groot festival bijvoorbeeld?
Ron: Op een klein podium heb je meer interactie, als muzikanten onderling maar vooral ook met het publiek. Dat heeft iets heel prettigs. Maar als muzikant wil je natuurlijk ook zoveel mogelijk mensen bereiken met je muziek en daar zijn grotere podia natuurlijk geschikter voor. Het heeft dus alle twee iets.

Over het bereiken van publiek gesproken: tegenwoordig is het met beperkte middelen mogelijk om veel mensen te bereiken door Social Media. Zijn jullie actief op Social Media en zo ja, wat zien jullie als voordelen daarvan?
Boy: We proberen zo actief mogelijk te zijn op de sociale media, vooral op Facebook (www.facebook.com/SugarBoyandtheSinners). Het leuke daaraan is dat je heel direct contact hebt met je publiek. Bij elk optreden vragen mensen we dan ook hun filmpjes en foto’s te delen op onze pagina, of om te laten weten wat ze van de show vonden. Op die manier leren we ontzettend veel nieuwe mensen kennen en dat waarderen we enorm.

Hoe kijken jullie aan tegen de huidige bluesscène, bijvoorbeeld in Nederland?
Boy: Populariteit van de blues gaat altijd een beetje in een golfbeweging. Met alle aandacht voor ‘vintage’ en ‘retro’ die er tegenwoordig is denk ik dat het genre de komende jaren ook zomaar weer een stuk populairder kan worden. Gary Clark Jr. bijvoorbeeld die toch met een bluesalbum op nummer 6 in de Billboard Top 100 staat… dat soort artiesten zijn echt in staat een nieuwe generatie bij de blues te betrekken. Of kijk naar een band als The Black Keys, die komen toch ook echt uit de blues. Voor je het weet beleeft de blues dus weer een revival, want het genre is echt authentiek, vanuit het hart. En daar zal de komende tijd weer meer behoefte aan komen denk ik.

Waar staan jullie in de toekomst denken jullie?
Boy: In de toekomst staan we hopelijk vooral met deze vier mensen op hetzelfde podium, want dit is een hele bijzondere groep. Verder moet je gewoon hard werken en wat de toekomst brengt dat zie je vanzelf.
Ron: Het is veel investeren en hopelijk komen we daar steeds een stapje verder mee.

Wat zijn jullie plannen dit jaar?
Boy: Om te beginnen staan we dit jaar op een paar belangrijke festivals zoals Kwadendamme, Breda Jazz en Moulin Blues. Het is een eer om op dat soort festivals te staan, dus laten we eerst maar laten zien dat we daar thuishoren.
Ron: En verder zal het opnemen en uitbrengen van het debuutalbum natuurlijk veel tijd in beslag nemen.
Boy: Uiteindelijk is er niks mooiers dan om van wat je het liefste doet je werk te kunnen maken, dus we gaan er zeker alles aan doen om dat te bereiken.

Websites:
> www.sugarboyandthesinners.com
> www.facebook.com/SugarBoyandtheSinners

19 maart 2013|Categories: Interviews|Tags: |8 Comments

8 Comments

  1. Leo Gabriels 19 maart 2013 om 15:29 - Antwoorden

    Ik vergeef het jullie , maar Paasblues in Asten van 29mrt tot en met !1 april !! is ook leuk . En ik beloof je dat jullie daar heel dicht bij het publiek staan ! .

  2. Leo Gabriels 19 maart 2013 om 18:20 - Antwoorden

    Vergeet te zeggen dat het een mooi artikel is !! Patrick Struijker Boudier .

  3. Vincent Guerin 19 maart 2013 om 18:07 - Antwoorden

    Helemaal gelijk Leo!!!

  4. Janny van Westbroek 20 maart 2013 om 17:53 - Antwoorden

    Mijn 2 neven, GEWELDIG !!!

We horen graag je mening! Voeg reactie toe